Πόσο καλό εἶναι πού μᾶς δίνει ὁ Θεός καί σήμερα καί ἀπό καιροῦ εἰς καιρόν τήν εὐκαιρία νά κάνουμε ἀγρυπνία! Μόλις προηγουμένως σκεπτόμουν πόσο καλά ἦταν ἀκόμη ἀπό παλιά, ὅταν πρωτοήλθαμε στό Πανόραμα, τό ᾿74. Τότε εἴχαμε καθιερώσει ἔτσι τό πρόγραμμα: Κάθε βράδυ εἴχαμε ἀγρυπνία. Καί κράτησε αὐτό μῆνες καί χρόνια. Καί βέβαια, δέν φτάνει ἁπλῶς νά προσέξουμε τή λέξη «ἀγρυπνία», πού κάπως μᾶς ἐπηρεάζει. Κάποια ψυχή πού ἔφυγε πρίν ἀπό ἕναν χρόνο, νομίζω, ἀπό αὐτόν τόν κόσμο, ἔκανε κατά κάποιον τρόπο τήν ἐμφάνισή της (σέ ὄνειρο) σέ φίλη της καί τῆς εἶπε: «Ἐδῶ πάνω ἔχει πολλές Λειτουργίες!». Δέν εἶπε τίποτε ἄλλο· αὐτό φαίνεται ἦταν ἀρκετό. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Τό θῆλυ κρύπτεις ἀνδρικῶς Εὐφροσύνη, (καταφέρνεις δηλαδή νά κρύψεις τή γυναικεία σου φύση μέ τό νά ἐμφανισθεῖς ὡς ἄνδρας) Καί κρυπτά τόν βλέποντα Δεσπότην βλέπεις. Παίζει ὁ συγγραφέας μέ τή λέξη κρύπτεις. Ὑποκλεπτόμαστε ἀπό τά εὐχάριστα τῆς ζωῆς Αὕτη ἡ ἁγία Εὐφροσύνη ἦτο κατά τούς χρόνους Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ ἐν ἔτει 410· ἀφήσασα δέ τά χαροποιά πράγματα τοῦ κόσμου τούτου καί τήν φαντασίαν καί δόξαν τῆς παρούσης ζωῆς… Βλέπετε τώρα, διαβάζουμε τούς βίους τῶν ἁγίων, ἀλλά τά νιώθουμε ὡς κάτι μακρινό, καί δέν μᾶς ὠφελοῦν τελικά. Πέρα ἀπό μιά συγκίνηση, πέρα ἀπό ἕναν θαυμασμό, δέν μᾶς ὠφελοῦν. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Πίσω ἀπό κάθε σταυρό κρύβεται εὐλογία Ὅπως λέγαμε στήν ἑορτή τοῦ Γενεσίου τῆς Θεοτόκου, οἱ ἅγιοι θεοπάτορες Ἰωακείμ καί Ἄννα εἶχαν τό μεγάλο ὄνειδος τῆς ἀτεκνίας καί, ἕνεκα τοῦ ὅτι σήκωσαν τή συμφορά μέ ἐμπιστοσύνη καί ἐλπίδα στόν Θεό, ἔλαβαν τέτοια εὐλογία, πού δέν παίρνει περισσότερο· δηλαδή ἀξιώθηκαν νά γεννήσουν τή μητέρα τοῦ Θεοῦ. Καί οἱ γονεῖς τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου ἔχουν καί αὐτοί τό ὄνειδος τῆς ἀτεκνίας, τό ὁποῖο κατά τά τότε κρατοῦντα ἦταν ἀβάσταχτο. Καί αὐτοί τό σηκώνουν μέ ὑπομονή, μέ ταπείνωση, εὐλογοῦντες καί δοξάζοντες τόν Θεό καί ἐλπίζοντες σ᾿ αὐτόν. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ ἁγίου Ζαχαρίου, πού εἶναι ὁ πατέρας τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, ὅπως συμπληρώνει τό συναξάρι. Καί ἄλλες φορές σημειώνουν κάπως ἔτσι τά συναξάρια. Λένε γιά κάποιον ἅγιο ὅτι εἶναι συνασκητής ἤ μαθητής ἤ διδάσκαλος τοῦ τάδε ἤ πατέρας ἤ ἀδελφός ἤ τέκνο τοῦ τάδε. Καί αὐτό δέν γίνεται βέβαια τυχαῖα, οὔτε ἡ σημείωση αὐτή ἔχει σκοπό ἁπλῶς πληροφοριακό. Κι ἐμεῖς, ὅταν συνιστοῦμε κάποιον καί λέμε ὅτι εἶναι γιός τοῦ τάδε, δέν τό λέμε μόνο πληροφοριακά, ἀλλά καί ἀπό τήν πλευρά ὅτι, ἀφοῦ ἐκεῖνος εἶναι κάτι, κοντά σ ̓ αὐτόν εἶναι καί ὁ γιός του κάτι. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οὗτος ὁ ἅγιος Ἄνθιμος ἤχθη δεδεμένος διά τήν πίστιν τοῦ Χριστοῦ, ἐνώπιον τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει 288· εὑρίσκοντο δέ ἐκεῖ ἔμπροσθεν ἐρριμμένα καί ὅλα τά βασανιστήρια ὄργανα πρός φόβον τοῦ μάρτυρος· ἐπειδή λοιπόν ἐρωτήθη τί πιστεύει, ἀπεκρίθη ὁ μάρτυς καί ἐκήρυξε παρρησίᾳ ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Θεός ὁ ἀληθινός· ὅθεν ἐτζάκισαν τόν λαιμόν του καί ἐτρύπησαν αὐτόν μέ πυρωμένα σίδηρα. Ἁπλωθείς δέ γυμνός ἐπάνω εἰς τοῦβλα, δέρεται μέ ῥαβδία, καί ὑποδεθείς μέ ὑποδήματα χάλκινα πυρωμένα, βιάζεται νά περιπατῇ μέ αὐτά. [Διαβάστε τη συνέχεια]

«Διήλθομεν διά πυρός καί ὕδατος, καί ἐξήγαγες ἡμᾶς εἰς ἀναψυχήν» Μᾶς ἀξιώνει ὁ Κύριος, ἡ Παναγία μας, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος νά κάνουμε ἀπόψε ἀγρυπνία ἐπί τῇ μνήμῃ τῆς ἀποτομῆς τῆς τιμίας αὐτοῦ κεφαλῆς. Καθώς εἴμαστε στόν μήνα Αὔγουστο, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀφιερωμένος ἰδιαίτερα στήν Παναγία, καί καθώς, ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε, ὑπάρχει μιά θαυμάσια παράσταση, ἡ Δέηση, ὅπως λέγεται, στήν ὁποία εἰκονίζεται ὁ Χριστός στό μέσον, ἡ Παναγία ἀπό τά δεξιά τοῦ Χριστοῦ καί ὁ τίμιος Πρόδρομος ἀπό τά ἀριστερά –θά ἔχετε ἀσφαλῶς ὑπ᾿ ὄψιν σας ὅτι στήν Πόλη, στήν Ἁγία Σοφία ὑπάρχει τό καλύτερο ψηφιδωτό, τό ὁποῖο παριστᾶ ἀκριβῶς τή Δέηση· καί ἀλλοῦ βέβαια ὑπάρχει αὐτή ἡ παράσταση– θεωρῶ καλό στή σημερινή ἀγρυπνία νά δοῦμε μιά κάποια ἰδιαίτερη συγγένεια πού ὑπάρχει μεταξύ τῆς Παναγίας καί τοῦ ἑορταζομένου σήμερα τιμίου Προδρόμου. Ὑπάρχει, θά ἔλεγε κανείς, μιά βαθιά, ἄς τό ποῦμε ἔτσι, συγγένεια, μιά βαθιά σχέση καί ὡς πρός τό θέμα τῶν παθημάτων μεταξύ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου καί βαπτιστοῦ καί τῆς Παναγίας. [Διαβάστε τη συνέχεια]

24 Αὐγούστου Τοῦ ἁγίου ἐνδόξου ἱερομάρτυρος καί ἰσαποστόλου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ Σήμερα πού ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τή μνήμη τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, καί ἡ ἀποστολική καί ἡ εὐαγγελική περικοπή τῆς θείας Λειτουργίας εἶναι τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου. Καί μάλιστα, σύμφωνα μέ αὐτά πού λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στήν ἀποστολική περικοπή, ἐμεῖς οἱ κληρικοί ἔχουμε ὑποχρέωση νά καταρτίζουμε τόν λαό τοῦ Θεοῦ. Στή μιά περικοπή, τήν ἀποστολική, γίνεται λόγος γιά ἀποστόλους, γιά προφῆτες, γιά εὐαγγελιστάς, γιά ποιμένες καί διδασκάλους, πού, ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, τούς ἔδωκε ὁ Κύριος πρός τόν καταρτισμόν τῶν ἁγίων ... μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τήν ἑνότητα τῆς πίστεως ... εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ. Στήν ἄλλη περικοπή, τήν εὐαγγελική, γίνεται πάλι λόγος γιά τούς ἀποστόλους, τούς ὁποίους ἔστειλε ὁ Χριστός νά κηρύξουν καί τούς τόνισε νά λένε ὅτι ἤγγικεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Καθώς ἀκριβῶς ἀπόψε εἶναι ἡ μνήμη τοῦ ἀποστόλου Ματθία, τοῦ δωδεκάτου ἀποστόλου πού ἐξελέγη στή θέση τοῦ Ἰούδα, βρίσκω καλό νά διαβάσουμε ἀπό τή μετάφραση τό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα πού εἶναι ἀπό τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, καί πού ἀναφέρεται, κυρίως, στήν ἐκλογή τοῦ Ματθία. Τότε αὐτοί γύρισαν στήν Ἰερουσαλήμ ἀπό τό ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, πού ἦταν κοντά στήν Ἰερουσαλήμ καί ἀπεῖχε περίπου ἕνα χιλιόμετρο. Κι ὅταν μπῆκαν στήν πόλη, ἀνέβηκαν στό ἀνώγι ὅπου ἔμεναν: ὁ Πέτρος, ὁ Ἰωάννης, ὁ Ἰάκωβος καί ὁ Ἀνδρέας, ὁ Φίλιππος καί ὁ Θωμᾶς, ὁ Βαρθολομαῖος καί ὁ Ματθαῖος, ὁ Ἰάκωβος τοῦ Ἀλφαίου, ὁ Σίμων ὁ Ζηλωτῆς καί ὁ Ἰούδας τοῦ Ἰακώβου. Ὅλοι αὐτοί, μέ μιά ψυχή ἦταν ἀφοσιωμένοι στήν προσευχή καί τή δέηση πρός τόν Θεό. Μαζί τους ἦταν καί γυναῖκες, καθώς καί ἡ Μαρία, ἡ μητέρα τοῦ Ἰησοῦ, καί τά ἀδέρφια του. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Δέν εἶναι μόνο γιά ἐκλεκτούς ἡ ἁγιότητα Ἀπόψε ἑορτάζουμε τήν ἁγία Θεοδώρα τήν ἐν Θεσσαλονίκῃ, ἡ ὁποία ἐκοιμήθη στίς 29 Αὐγούστου. Ἀλλά μετεφέρθη ἡ ἑορτή της στίς 3 Αὐγούστου –ἡμερομηνία ἀνακομιδῆς τῶν λειψάνων της– ὥστε νά μήν ἐπικαλύπτεται ἡ δική της ἑορτή ἀπό τήν ἑορτή τοῦ Τιμίου Προδρόμου τήν 29η Αὐγούστου. Λέει τό συναξάρι: «Αὕτη ἡ μακαρία ὥρμητο ἐξ Αἰγίνης ἐξ εὐγενῶν καί εὐσεβῶν προελθοῦσα γεννητόρων, Ἀντωνίου καί Χρυσάνθης καλουμένων, ἐν ἔτει ὀκτακοσιοστῷ δεκάτῳ δευτέρῳ (812) ἀπό Χριστοῦ γεννηθεῖσα. Συχνῶν ἐπιδρομῶν τῶν τῆς Ἄγαρ δυσσεβῶν ἀπογόνων τοῖς ἐν Αἰγίνῃ ποιούντων...» [Διαβάστε τη συνέχεια]

Τά πάντα εἶναι γιά τή σωτηρία μας. Ὅλα ἔχουν σωτηριολογικό χαρακτήρα, ὅλα πρέπει νά ἔχουν σωτηριολογικό χαρακτήρα, καί εἰδικότερα οἱ προσευχές μας στήν Παναγία: «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς». Νά δοῦμε τί θά μᾶς φωτίσει ὁ Θεός νά ποῦμε σήμερα. Ἀπόψε, καθώς τήν ἀγρυπνία τήν κάνουμε ἀκριβῶς διότι ἑορτάζουμε τήν ἀνακομιδή τοῦ λειψάνου τοῦ ἁγίου Στεφάνου, μᾶς δίνεται ἡ εὐκαιρία νά ἀναφερθοῦμε στό θέμα τῶν ἁγίων, τῆς ἁγιότητος. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἀπό ἀπόψε μπαίνουμε στήν περίοδο τοῦ Δεκαπενταυγούστου καί κάνουμε ἀγρυπνία μέ τήν εἴσοδό μας στήν περίοδο αὐτή. Ἡ Ἐκκλησία μᾶς προετοιμάζει γιά νά ἑορτάσουμε καί τή δεσποτική ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, ἀλλά καί τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, μέ ὅλους τούς τρόπους, μέ ὅλα, ἄν θέλετε, τά μέσα· ἰδιαίτερα ὅμως, ὅπως σέ κάθε μεγάλη καί γιά κάθε μεγάλη ἑορτή, μᾶς προετοιμάζει καί μέ νηστεία, ἡ ὁποία ἀρχίζει ἀπό αὔριο τό πρωί, πρώτη Αὐγούστου, καί διαρκεῖ μέχρι καί τήν παραμονή τῆς ἑορτῆς τῆς Παναγίας. Ἕνα μέρος, ἄς ποῦμε ἔτσι, αὐτῆς τῆς νηστείας, εἶναι προετοιμασία γιά τήν ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος καί τό ἄλλο μέρος, ὡς συνέχεια, εἶναι προετοιμασία γιά τήν ἑορτή τῆς Παναγίας. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οὗτος ὁ ἅγιος ἦτο κατά τούς χρόνους τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει 304, καταγόμενος ἀπό τήν πόλιν τῆς Νικομηδείας, υἱός πατρός μέν ἕλληνος, Εὐστοργίου ὀνομαζομένου, μητρός δέ ἐκ προγόνων οὔσης χριστιανῆς, καλουμένης Εὐβούλης. Ἔμαθε τήν μέν τῶν σωμάτων ἰατρικήν τέχνην ἀπό τινα Εὐφρόσυνον, ὅστις εἶχεν δόξαν καί φήμην μεγαλωτάτην καί ἐφαίνετο ὅτι ἔφθασεν εἰς τό ἄκρον τῆς ἰατρικῆς. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι οἱ γονεῖς –πατέρες, μητέρες– δέν θέλουν ἁπλῶς νά γεννήσουν παιδιά, ἀλλά θέλουν τά παιδιά τους νά εἶναι καί κάτι. Καί κατά κανόνα, καμαρώνουν οἱ γονεῖς πού ἔχουν παιδιά πού προκόπτουν, ἀναδεικνύονται, ἄς ποῦμε, στήν κοινωνία: καταλαμβάνουν θέσεις, κάνουν δουλειές, κατά κόσμον ἔχουν ὄνομα, ἔχουν μιά ὑψηλή θέση, τιμῶνται. Καί ἔτσι κοντά στά παιδιά τιμῶνται καί οἱ γονεῖς. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Πρίν ποῦμε ὁτιδήποτε ἄλλο, ἴσως δέν εἶναι ἄτοπο αὐτό πού σκέφτηκα ἀπόψε, καθώς τελοῦμε τήν ὅλη ἀκολουθία: νά καθιερώσουμε ἕναν ἀπό τούς ναούς, πού θά γίνουν στό ἑξῆς, στό ὄνομα τῆς ἁγίας Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς καί τῶν λοιπῶν μυροφόρων καί νά βροῦμε καί τήν κατάλληλη ἡμέρα πού θά γιορτάζουμε· μπορεῖ νά εἶναι ἡ σημερινή ἡμέρα, δηλαδή ἡ 22α Ἰουλίου, μπορεῖ νά εἶναι ἡ Κυριακή τῶν Μυροφόρων, ἤ κάποια ἄλλη ἡμέρα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Τελοῦμε σήμερα τή μνήμη τοῦ ἐνδόξου προφήτου Ἠλιού τοῦ Θεσβίτου, ὅπως λέγεται. Εἶναι ἕνας ἀπό τούς μεγάλους προφῆτες, ἕνας ἀπό τούς πιό δυνατούς προφῆτες, ἕνας ἀπό τούς πιό εὐλογημένους ἀπό τόν Θεό, ἕνας ἀπ᾿ αὐτούς πού ἔκαναν πολλά θαύματα. Καί θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι ὁ προφήτης Ἠλίας εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος πού ἔδωσε ὅλο τόν ἑαυτό του στόν Θεό καί ἔγινε δοῦλος τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἐπίσης ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος στόν ὁποῖο ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα, πού τελοῦμε τή μνήμη τῆς ἁγίας Μαρίνας, νά διαβάσουμε ἀπό τόν Συναξαριστή τόν βίο της, καί παίρνοντας ἀφορμή ἀπό αὐτόν νά ποῦμε ὅ,τι ποῦμε. Αὕτη κατήγετο μέν ἀπό χωρίον τῆς Πισιδίας, ἦτο δέ θυγάτηρ μονογενής Αἰδεσίου τινός ἱερέως τῶν εἰδώλων, κατά τούς χρόνους Κλαυδίου Καίσαρος, ἐν ἔτει σο´ (270). Ὅτε δέ ἔγινε δώδεκα χρόνων, ἀπέθανεν ἡ μήτηρ της. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οἱ πατέρες τῆς Δ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου πού συνῆλθε στή Χαλκηδόνα, ἀπό ὅπου καταγόταν ἡ ἁγία Εὐφημία καί ὅπου ἦταν ἄφθορο τό ἅγιο λείψανό της, μέ τήν ἐνέργειά τους αὐτή δείχνουν σάν νά βρέθηκαν σέ δυσκολία. Ὄχι ὅτι εἶχαν ἀμφιβολία οἱ πατέρες ὡς πρός τήν πίστη τους, ὄχι· ἦταν ὑπερβέβαιοι ὅτι αὐτά τά ὁποῖα ἔγραψαν ἐκεῖ στόν τόμο εἶναι ἡ ἀληθινή πίστη, ἀλλά εἶχαν, φαίνεται, μιά ἰδιαίτερη δυσκολία μέ τούς αἱρετικούς πού δέν ἐπείθοντο, καί νά, λοιπόν, ἡ ἁγία Εὐφημία τούς βγάζει ἀπό τή δυσκολία. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα πού τελοῦμε τή μνήμη τοῦ ὁσίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου, ὅπως ἀκούσαμε, ὡς εὐαγγελική περικοπή ἀνεγνώσθη ἡ περικοπή ἐκείνη πού ἀναγινώσκεται κατά κανόνα στή μνήμη τῶν μεγάλων ὁσίων Πατέρων. Εἶναι ἀπό τό κατά Ματθαῖον Εὐαγγέλιο καί σ᾿ αὐτήν ὁ Κύριος καλεῖ τούς κοπιῶντας καί πεφορτισμένους· «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς». Ἀλλά ὕστερα ὅμως προσθέτει ὁ Κύριος· «Ἄρατε τόν ζυγόν μου ἐφ᾿ ὑμᾶς καί μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾶός εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ, καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν· ὁ γάρ ζυγός μου χρηστός καί τό φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν». [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὅλοι γνωρίζουμε τά σχετικά μέ τή γέννηση τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, καθώς ἀναφέρονται μέ πολλές λεπτομέρειες στήν Καινή Διαθήκη καί πιό συγκεκριμένα στό κατά Λουκᾶν Εὐαγγέλιο. Οἱ γονεῖς του, ἄτεκνοι καί ἡλικιωμένοι, κατά θαυμαστό τρόπο, μετά ἀπό ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ φέρνουν στόν κόσμο τόν Ἰωάννη. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Πῶς ἦταν οἱ Ἀπόστολοι ὄχι μόνο πρίν τούς γνωρίσει ὁ Χριστός καί πρίν γνωρίσουν τόν Χριστό, ἀλλά καί ἐνόσω ἦταν μέ τόν Χριστό πρό τοῦ Πάθους καί πρό τῆς Πεντηκοστῆς καί πῶς ἔγιναν μετά τήν Πεντηκοστή! Ἐάν ὁ ἀπόστολος Ἀνδρέας ὅπως καί οἱ ἄλλοι Ἀπόστολοι ἔμεναν αὐτοί πού ἦταν μέχρι καί τή Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ _θά ἔλεγα, ἀκόμη καί μετά τή Σταύρωση, ὅλες ἐκεῖνες τίς πενήντα ἡμέρες πρίν ἀναληφθεῖ ὁ Χριστός καί πρίν ἔλθει τό Ἅγιο Πνεῦμα_ ποτέ δέν θά μποροῦσαν νά κάνουν ἕνα τέτοιο τεράστιο ἔργο, τό ὁποῖο δέν πρέπει νά τό δοῦμε μόνο σάν ἔργο, σάν δουλειά, ἀλλά σάν ἔργο τό ὁποῖο εἶχε τέτοια ἐμπόδια καί τόσα πολλά ἐμπόδια. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Γιορτάζουμε ἀπόψε τήν τρίτη, ὅπως λέγεται, εὕρεση τῆς τιμίας κεφαλῆς τοῦ Τιμίου Προδρόμου, ἐνῶ ἡ πρώτη καί ἡ δεύτερη εὕρεση ἑορτάζονται μαζί στίς 24 Φεβρουαρίου. Βέβαια, ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος ἦταν καί εἶναι αὐτός πού εἶναι μέσα στήν Ἐκκλησία. Ὅπως ἐπίσης καί ἡ κάρα του ἦταν καί εἶναι θησαυρός γιά τήν Ἐκκλησία. Καί βλέπετε, ἡ Ἐκκλησία βρίσκει ὅτι πρέπει νά θεωρήσει πώς εἶναι ἰδιαίτερο γεγονός κάθε φορά πού βρίσκει τήν κάρα τοῦ Τιμίου Προδρόμου καί γι᾿ αὐτό καθιέρωσε ἑορτή καί γιά τήν πρώτη καί δεύτερη εὕρεσή της καί γιά τήν τρίτη. Καί μάλιστα, ὄχι ἁπλῶς τελοῦμε τή μνήμη τῆς εὑρέσεως _μιά ἁπλή μνήμη_ ἀλλά τά βιβλία τά ἐκκλησιαστικά ἔχουν πλήρη ἀκολουθία καί τώρα καί στίς 24 Φεβρουαρίου. Γιά τήν Ἐκκλησία ὄχι ἁπλῶς ἡ κάρα τοῦ τιμίου Προδρόμου εἶναι ἁγία κάρα, ἀλλά εἶναι σημαντικό καί μεγάλο καί τό γεγονός τῆς εὑρέσεώς της. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οἱ ἅγιοι αὐτοί μᾶς θυμίζουν ὅλους τούς ἄλλους ὁσίους ἀλλά καί ὅλους τούς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ ὁποῖοι ἅγιοι ἔκαναν ὅλοι τους τόν κανόνα πού ὁ Θεός ἀνέθεσε στόν καθένα. Καί εἰδικότερα ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος χρόνια καί χρόνια πέρασε μέσα στίς ἐρήμους. Ὅπως κι ἄν ἔχει τό πράγμα, ἡ ζωή στήν ἔρημο εἶναι ζωή στήν ἔρημο. Πολλοί ἅγιοι, θά ἔλεγε κανείς, πέρασαν πολλά χρόνια πολύ ἄχαρα στήν ἔρημο, ἑωσότου νά δεχθοῦν τήν οὐράνια παρηγορία. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἐπειδή σήμερα εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ, ἡ Ἐκκλησία ὅρισε νά ἀναγινώσκεται ἡ εὐαγγελική περικοπή τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Λουκᾶ (Λουκ. 10, 16-21) καί ἑπομένως δέν ἀνεγνώσθη ἡ εὐαγγελική περικοπή τῆς Κυριακῆς. Καί παρακαλῶ τήν ἀγάπη σας νά προσέξουμε τρία σημεῖα στήν εὐαγγελική αὐτή περικοπή πού μόλις ἀκούσαμε. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα πού εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ ἁγίου ἀποστόλου καί εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου, ἡ εὐαγγελική περικοπή ἦταν ἀπό τό Εὐαγγέλιό του καί εἶναι ἡ περικοπή ἡ ὁποία ἀναγινώσκεται τήν ἡμέρα πού εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ ἀποστόλου (Ματθ. 9, 9-13). Δηλαδή ἐνῶ εἶναι σήμερα Κυριακή, δέν ἀνεγνώσθη ἡ περικοπή τῆς Κυριακῆς, ἀλλά ἡ περικοπή τῆς ἑορτῆς του, ἡ ὁποία ἀναφέρει τήν κλήση τοῦ εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου, πού ἦταν τελώνης. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἔχουμε μερικά βασικά δεδομένα τά ὁποῖα ἔλαβε ὑπ᾿ ὄψιν του καί ὁ ἅγιος Ἐλευθέριος καί ἄλλοι ἅγιοι καί ὅλοι ἐκεῖνοι πού σώθηκαν καί σώζονται, καί μέσα ἀπ᾿ αὐτά φαίνεται ἡ μεγάλη ἀξία πού ἔχει ὁ ἄνθρωπος, ὁ κάθε ἄνθρωπος. Καί εἶναι ἁμαρτία, μεγάλη ἁμαρτία, νά μή λαμβάνουμε ὑπ᾿ ὄψιν καί γιά τόν ἴδιο τόν ἑαυτό μας καί γιά τούς ἄλλους τήν ἀξία πού ἔχει ὁ ἄνθρωπος. Ὅσο κι ἄν φανεῖ παράξενο, ὅταν εἶσαι ἐγωιστής, δέν μπορεῖς νά δεῖς τήν ἀξία τήν ἀνθρώπινη, τήν ἀξία τοῦ ἑαυτοῦ σου, τῆς ψυχῆς σου καί τήν ἀξία τῶν ἄλλων ψυχῶν. Καί ὅσο πιό πολύ ταπεινός εἶσαι, τόσο πιό πολύ συνειδητοποιεῖς αὐτή τήν ἀξία. Ὁ ἐγωισμός, ἐνῶ φαίνεται ὅτι εἶναι ὑπέρ τῆς ἀξίας τοῦ ἀνθρώπου, καταστρέφει καί ἐξαφανίζει αὐτή τήν ἀξία τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ταπείνωση εἶναι ἐκείνη πού ἀναδεικνύει αὐτή τήν ἀξία. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἀγαπητοί, ἐάν ἡ καρδιά μας δέν μᾶς κατακρίνει, τότε ἔχουμε θάρρος νά πλησιάσουμε τόν Θεό. Μεγάλο θέμα. Ὁ χριστιανός πρέπει νά φθάσει σέ τέτοια κατάσταση πού νά μή δάκνεται ἀπό τή συνείδησή του, πού νά μήν αἰσθάνεται ὅτι ἔχει κάτι ἀτακτοποίητο, καί εἶναι ἔτσι ἐν ἀταξίᾳ μέ τόν Θεό. Βέβαια, σέ τέτοια κατάσταση φθάνει κανείς κατά κανόνα ὕστερα ἀπό χρόνια. Ὅταν διαρκῶς ἀγωνίζεται κανείς νά κάνει τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ καί, καθώς ὅλο καί δέν ἐπιτυγχάνει νά κάνει τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, συνεχῶς μετανοεῖ γι᾿ αὐτό, τότε φθάνει σέ ἀληθινή ταπείνωση, σέ ἀληθινή ἀγάπη, καί ἔτσι ἀποκτάει ἡ καρδιά μιά ἀγαθότητα καί τρόπον τινά μιά ἀναμαρτησία. Δέν ἐνεργεῖ καί δέν κινεῖται ἡ καρδιά πρός τήν ἁμαρτία, ἀλλά φθάνει σέ μιά ἀγαθότητα, ὅπως εἴπαμε. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα πού τελοῦμε τή μνήμη τοῦ ὁσίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου, ὅπως ἀκούσαμε, ὡς εὐαγγελική περικοπή ἀνεγνώσθη ἡ περικοπή ἐκείνη πού ἀναγινώσκεται κατά κανόνα στή μνήμη τῶν μεγάλων ὁσίων Πατέρων. Εἶναι ἀπό τό κατά Ματθαῖον Εὐαγγέλιο καί σ᾿ αὐτήν ὁ Κύριος καλεῖ τούς κοπιῶντας καί πεφορτισμένους· «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς». Ἀλλά ὕστερα ὅμως προσθέτει ὁ Κύριος· «Ἄρατε τόν ζυγόν μου ἐφ᾿ ὑμᾶς καί μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾶός εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ, καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν· ὁ γάρ ζυγός μου χρηστός καί τό φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν» (Ματθ. 11, 27-30). [Διαβάστε τη συνέχεια]

Γνωρίζουμε ὅλοι ἀπό προσωπική μας πείρα ὅτι ὁ κάθε ἄνθρωπος πού ὑπάρχει σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο θέλει νά ζήσει. Ἕνας φυσιολογικός, ἕνας κανονικός ἄνθρωπος, πού δέν εἶναι ἄρρωστος, θέλει νά ζήσει, καί μάλιστα ὄχι μόνο μέ τήν ἔννοια μήν τυχόν χάσει αὐτό πού ἔχει. Καί ὁ πιό ἀδιάφορος καί ὁ ἄπιστος, ἄν θέλετε, ἄνθρωπος θέλει νά ζήσει, ὄχι ἁπλῶς διότι δέν θέλει νά χάσει αὐτό πού ἔχει, ἀλλά γιατί κάτι περιμένει. Καί γι᾿ αὐτό πασχίζει νά βελτιώσει τή ζωή του, πασχίζει νά βρεῖ ἐκεῖνο πού τοῦ ξεφεύγει, πού ὅλο νομίζει ὅτι τό βρῆκε καί πάλι ἀπό τήν ἀρχή τό γυρεύει. [Διαβάστε τη συνέχεια]