Καλό εἶναι νά μήν κατρακυλήσει κανείς στήν ἁμαρτία. Ἀλλά δέχεται ὁ Κύριος τή μετάνοια, συγχωρεῖ· ὅμως λέει: Μηκέτι ἁμάρτανε. Σέ καμιά περίπτωση δέν ἀφήνει περιθώρια νά παίξεις μέ τήν ἁμαρτία. Ἰδιαίτερα σήμερα τονίζεται ἡ δύναμη τῆς μετανοίας. Δεινόν ἡ ῥαθυμία, ἀλλά μεγάλη ἡ μετάνοια! Εἶναι συγκλονιστικό τό βίωμα τῆς μετανοίας, αὐτή ἡ ἀρετή. Εἶναι ἡ πράξη αὐτή τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά ἀληθινή μετάνοια, ὄχι παιχνίδια. Καί σώζεσαι. Ὁ Κύριος εἶπε: οἱ ἁμαρτωλοί καί οἱ τελῶναι προάγουσιν ὑμᾶς εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Προηγοῦνται, τρόπον τινά, ἀκριβῶς ἐπειδή μετανοοῦν ἀληθινά. Ἐκεῖνος πού θά μετανοήσει ὁριστικά, τσακισμένος ἐντελῶς, καθώς τόν συγχωρεῖ καί τόν δέχεται ὁ Θεός –πού εἶναι ἀμέτρητο τό ἔλεός του– δέν γυρίζει στήν ἁμαρτία γιά τήν ὁποία μετενόησε, ἔλαβε συγχώρηση καί ἄνοιξε ὁ δρόμος τῆς σωτηρίας.

Τή Μεγάλη Πέμπτη ἵδρυσε ὁ Κύριος τό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, τό ὁποῖο εἶναι ἡ καρδιά τῆς Ἐκκλησίας, τῆς λατρείας μας, τοῦ χριστιανισμοῦ, ἡ καρδιά ὅλων τῶν μυστηρίων. Πηγαίνουμε ὅμως νά κοινωνήσουμε ἔτσι: νά πεθάνουμε μέ τόν Χριστό. Ὄχι ἀπελπισμένα. Ποτέ ὁ χριστιανός δέν κλαίει τή μοίρα του. Ἀλλά τί; Ἀγάπησε τόν Χριστό, καθώς ἔφτασε μέσα στήν καρδιά του ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, πού τόν ξυπνάει, τόν ξεσηκώνει, καί εἶναι ἕτοιμος νά σφαγεῖ γιά τήν ἀγάπη αὐτή. Τώρα δέν ἔχουμε σφαγές, μαρτύρια, αἵματα· ἐκεῖ ὅμως, πρέπει νά σφαγεῖ ἡ ἁμαρτία, ὁ παλαιός ἄνθρωπος πού ὑπάρχει μέσα μας. Τήν ὥρα ἑπομένως πού χρειάζεται νά κόψεις τό θέλημά σου, θά τό κάνεις. Χρειάζεται νά ὑπομένεις, νά ἀνεχθεῖς, νά συγχωρήσεις, νά κρατήσεις τόν θυμό σου, νά ἀγαπήσεις τόν ἐχθρό σου· νά τό κάνεις. Μή μοῦ πεῖς: «Εἶναι δύσκολο». Ἀφοῦ, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, νά πεθάνεις χρειάζεται.

Ἔλα, ἄνθρωπέ μου, καί δές τόν Θεό σου, ἐσύ μέ τήν ὑπερηφάνειά σου, τίς ἀντιδράσεις σου, τά πείσματά σου. Ὅλα μπορεῖ νά τά ἀποφύγει. Ὅμως, ἀφήνει τόν ἑαυτό του νά πάθει. Γιατί; Γιά νά δεῖς ὅτι αὐτός εἶναι ὁ δρόμος, αὐτό πρέπει νά ἀγκαλιάσεις, νά δεχτεῖς, νά ἀγαπήσεις, αὐτό πού ζεῖ ὁ Χριστός. Διαλέγει ἐκεῖνο ἀκριβῶς πού εἶναι ὀδυνηρότερο, δυσκολότερο, ταπεινότερο· καί τό χειρότερο, τό βαρύτερο, τό πιό ὀδυνηρό, ὅτι ἑκουσίως διαλέγει νά ἀφεθεῖ στό νά τόν κάνουν ὅ,τι θέλουν.
Δές τόν Θεό σου, ποιόν δρόμο βάδισε, ἀπό ποῦ πέρασε, ποῦ ἔφτασε. Τί θά πεῖς τώρα γιά νά δικαιολογήσεις τόν ἑαυτό σου; Τί θά πεῖς γιά τά ὁποιαδήποτε παράπονά σου, γιά ὅλα ἐκεῖνα πού σέ θίγουν, πού σέ στενοχωροῦν, πού τάχα σέ ἀδικοῦν; Ὑπάρχει πιό ἀδικημένος, πιό ταπεινωμένος, πιό περιφρονημένος ἀπό τόν Χριστό; Αὐτός εἶναι ὁ Θεός μας. Αὐτό εἶναι τό παράδειγμά του, αὐτή εἶναι ἡ ζωή του.

Ὅσες φορές συναισθανθεῖς ὅτι δέν ἔβαλες ἀρχή ἀκόμη, ὅτι δέν ἔκανες τίποτε, μή χάνεις τόν καιρό σου ψάχνοντας νά βρεῖς τί φταίει. Ταπεινώσου. Ἔφθασες στό Μέγα Σάββατο, καί δέν ἔγινε τίποτε στήν ψυχή σου; Καί τότε, ἄν θέλεις νά μπεῖς στή μετάνοια, στήν κατάνυξη, ἄν θέλεις νά βρεῖς τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ταπεινώσου. Ἄς εἶσαι ἕνας ἄνθρωπος πού κανένας δέν σέ λογαριάζει, δέν σέ ὑπολογίζει· δέν πειράζει αὐτό. Ὁ Θεός θά σέ προσέξει, θά ἔρθει νά σέ βρεῖ, ὅπου κι ἄν εἶσαι κρυμμένος, θά σκύψει ἐπάνω σου καί σάν νά σοῦ λέει: «Ναί, παιδί μου, αὐτό ἤθελα. Ὅλη τή Σαρακοστή αὐτό περίμενα νά κάνεις καί δέν τό ἔκανες. Ἔστω τώρα. Σέ δέχομαι, παιδί μου». Καί καθώς ταπεινώνεσαι καί συντρίβεσαι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, μετανόησε ἀληθινά.
Ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος πέθανε γιά σένα καί εἶναι στόν τάφο, σέ περιμένει μαζί του καί ἐσύ νά ταφεῖς, γιά νά βγεῖς μαζί του ἀπό ἐκεῖ, νά ἀναστηθεῖς.

Ὁ Κύριος ὄντως ἔπαθε, πέθανε γιά τίς ἁμαρτίες μας, ὅμως ἀναστήθηκε. Καί νά, αὐτή τήν εὐλογημένη ἡμέρα καί ὥρα τῆς Ἀναστάσεως, μᾶς κάνει κοινωνούς ὅλων αὐτῶν.
Ὁ Χριστός ἐμφανιζόταν σέ ὅλους, ὅταν διέτρεχε τήν Παλαιστίνη· ὅλοι λίγο πολύ τόν ἀκολουθοῦσαν καί εὐεργετοῦνταν. Ἀλλά τά οἰκονόμησε ἔτσι, ὥστε ὁ ἴδιος νά φύγει ἀπό τόν κόσμο ἐντελῶς ἀποτυχημένος. Δέν ἄφησε τήν παραμικρή ἐλπίδα ὅτι μποροῦσαν νά στηριχθοῦν σ᾿ αὐτόν κάποιοι γιά κοσμικά πράγματα. Ὑπέστη ὄχι ἁπλῶς τόν χειρότερο, ἀλλά καί τόν ἀτιμωτικότερο θάνατο: σταυρώθηκε. Καί πάλι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, τή συγκλονιστικότερη ὥρα τῆς ἐπί γῆς παρουσίας του, δέν ἐπέτρεψε νά τόν δεῖ κανένας. Ἡ ἀνάσταση ἔγινε ἐντελῶς μακριά ἀπό τά ἀνθρώπινα μάτια.
Ἄν θέλεις νά ἔχεις κοινωνία μέ τόν Χριστό, ἔτσι θά τά πάρεις τά πράγματα. Ὅποιος ἔχει ἄλλο πνεῦμα, δέν θά βρεῖ ποτέ τόν Χριστό.

Οὐκοῦν πάντες εἰσέλθετε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου, μᾶς προτρέπει ὁ ἱερός Χρυσόστομος στόν Κατηχητικό του λόγο. Οἱ πάντες μποροῦν νά εἰσέλθουν στή χαρά τοῦ Κυρίου, ὄχι γιά νά μποῦν καί νά τελειώσουν ὅλα, ἀλλά γιά νά συνεχίζεται αὐτή ἡ χαρά. Ἐμεῖς γιορτάζουμε τό Πάσχα, χωρίς ὅμως νά ἀποτελεῖ αὐτό τήν ἀπαρχή τῆς χαρᾶς. Στήν πραγματικότητα τό Πάσχα εἶναι ἡ ἀρχή μιᾶς ἀτελευτήτου χαρᾶς. Ἄν δέν τό νιώθουμε ἔτσι, σημαίνει πώς ὅ,τι ἔχει γίνει πιό μπροστά δέν εἶναι γνήσιο, δέν τό ἔχει κάνει ἡ ψυχή μέ τόν πόθο καί τήν προσδοκία νά ἀρχίσει μιά καινούργια ζωή. Ὡστόσο, ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ: Πάντες εἰσέλθετε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου· εἶναι καί γιά μᾶς αὐτή ἡ χαρά, πού προσφέρεται στόν ἁμαρτωλό ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος ὅμως μετανοεῖ, πιστεύει στόν Χριστό καί γίνεται δοῦλος τοῦ Χριστοῦ. Μετά νιώθει ὁ ἄνθρωπος ὅτι μέσα του ἦρθε ὁ Κύριος καί χαίρει· εἶναι ἀκράτητος στό νά χαίρει.

Ὁ μόσχος πολύς, μηδείς ἐξέλθῃ πεινῶν, συνεχίζει ὁ ἱερός Χρυσόστομος στόν Κατηχητικό του λόγο. Πεινῶν, φυσικά, πνευματικά. Δέν εἶναι κανένα τραπέζι πού θά φᾶμε καί θά χορτάσουμε σωματικά καί δέν θά πεινοῦμε μετά. Εἶναι πνευματική πείνα, ἀλλά καί πνευματικός ὁ χορτασμός. Καί θά χορτάσουμε τρώγοντας τόν μόσχο τόν σιτευτό, ὅπως λέει στήν παραβολή τοῦ ἀσώτου υἱοῦ, πού εἶναι βέβαια τό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, ἀλλά καί γενικότερα τό μυστήριο τῆς πίστεως, ἡ σωτηρία πού παρέχει ὁ Θεός, ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Δέν δικαιολογούμαστε νά εἴμαστε φτωχοί, νά λιμοκτονοῦμε, νά μήν ἔχουμε βρεῖ τή χαρά, τή σωτηρία πού μᾶς προσφέρεται ἀφειδῶς ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ. Ἐφόσον εἴμαστε χριστιανοί βαπτισμένοι καί τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας εἶναι στή διάθεσή μας, μποροῦμε καί ἔχουμε δικαίωμα νά καθίσουμε στό τραπέζι τοῦ Κυρίου, νά χορτάσουμε.