Ποῦ σου, θάνατε, τό κέντρον; ποῦ σου, ᾋδη, τό νῖκος; συνεχίζει ὁ Κατηχητικός λόγος. Ποῦ εἶναι, θάνατε, τό κεντρί σου; Τί μπορεῖς νά κάνεις τώρα;
Ἄραγε ἐμεῖς τά πιστεύουμε αὐτά; Ἔχοντας ὑπ᾿ ὄψιν τήν καθημερινή πραγματικότητα, ἔρχεται μιά ἀμφιβολία: «Εἶναι αὐτά ἔτσι;» Ποιό εἶναι ὅμως τό μυστικό; Μόλις κάπως πᾶς νά κλονισθεῖς, τότε ἀκόμη πιό πολύ νά πιστέψεις ὅτι ἔτσι εἶναι, ἀφοῦ τά λέει τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Γιά σκεφθεῖτε, ὁ κάθε χριστιανός νά τά πιστέψει αὐτά καί νά μή φοβᾶται οὔτε τόν θάνατο οὔτε ἀκόμη καί τήν ἁμαρτία πού διαπιστώνει μέσα του, τά πάθη, ὅλα αὐτά. Ἄν πιστεύεις, ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ θά νικήσει τά πάντα μέσα σου καί θά βγεῖς νικητής, συγχωρημένος, θεραπευμένος, ἀναστημένος, θεωμένος, πολίτης τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἀπό ἐδῶ ἀκόμη στή γῆ ἔχοντας μιά πρόγευση καί στόν οὐρανό ἔχοντας τό πλήρωμα, τό ὅλον.

Ὁ ἱερός Χρυσόστομος τά λέει ὅλα στόν Κατηχητικό του λόγο. Καί εἶναι τόσο ἀπόλυτος! Πᾶνε καί οἱ ἁμαρτίες, πᾶνε καί τοῦτα, πᾶνε καί τά ἄλλα. Κανείς νά μή μείνει νηστικός οὔτε νά ὀδύρεται γιά πταίσματα οὔτε νά σκέφτεται θάνατο. Τά κατήργησε ὅλα ὁ Κύριος, τά πάντα, ὅ,τι κακό. Καί μαζί μέ τή δική του ἀνάσταση, ἀνέστησε τούς πάντες· καί ἐμᾶς. Αὐτή εἶναι ἡ χαρά τῆς ἀναστάσεως, αὐτή εἶναι ἡ λαμπρή, τό ὅλο λαμπρό φῶς πού ὄντως λαμβάνουμε αὐτές τίς μέρες, ὄντως τό ἔχουμε, ὄντως μᾶς ἀνήκει. Ἐμεῖς οἱ ἴδιοι τά χαλᾶμε τά πράγματα. Τά ἀκοῦμε αὐτά, κάπως ἐπηρεαζόμαστε, συγκινούμαστε, ἀλλά γυρίζει κανείς στά δικά του καί μένει φτωχός καί ταλαίπωρος. Ἐνῶ εἶναι ἔτσι ἀκριβῶς, ὅπως ἀναφέρει ὁ συναξαριστής γιά τήν Παναγία πού γιορτάζει σήμερα: καί ἐκεῖνο τό θεράπευσε καί τό ἄλλο τό τακτοποίησε… Εἶναι μιά ἀλήθεια, μιά πραγματικότητα αὐτό.

Στίς ἡμέρες μας –ὁ Θεός τά ξέρει αὐτά, ἀλλά ὅσο καταλαβαίνουμε– ἐκεῖνο πού χρειάζεται δέν εἶναι τόσο νά σέ θεραπεύσει ὁ Κύριος ἀπό μιά ἀρρώστια. Δέν πειράζει, ἄς μείνει· καμιά φορά κοντά σ᾿ αὐτήν καί ἄλλη νά ἔρθει, ἀκόμη καλύτερα. Ἐκεῖνο πού χρειάζεται εἶναι νά θεραπεύσει τήν ψυχή· ἔχει ἀνάγκη ὁ σημερινός ἄνθρωπος ἀπό θεραπεία τῆς ψυχῆς. Καί αὐτό τό κάνει ὁ Κύριος. Δέν ὑπάρχει κάτι πού δέν τό θεραπεύει. Καί τοῦτο καί ἐκεῖνο καί τό ἄλλο… Τί ἄλλο θέλεις, ὅταν εἶσαι βεβαιότατος ὅτι θεραπεύει τήν ψυχή σου, τίς ὅποιες ἀσθένειες, τίς ὅποιες πληγές, τίς ὅποιες ἄρρωστες καταστάσεις τῆς ψυχῆς; Ὅλα τά θεραπεύει ὁ Κύριος. Σέ ἀναγεννᾶ, σέ ἀνασταίνει. Ὄχι ψευτοπράγματα, ὄχι λίγο-λίγο, ἁπλῶς πρόχειρα καί ἐπιπόλαια. Ὄχι. Ὁ θάνατος τῆς ἁμαρτίας εἶναι ἀπόλυτος, καί ἀπόλυτη εἶναι καί ἡ ἀνάσταση τοῦ ἀνθρώπου, πού συμβαίνει, ὅταν πεθάνει μέσα του ἡ ἁμαρτία.

Ἡ ἄλφα ψυχή ἔχει μιά προθυμία –ἄς μήν καταλαβαίνει καί πολύ– καί λέει: «Νά ᾿ναι εὐλογημένο». Ἡ βῆτα ψυχή δέν πείθεται, ἐάν δέν καταλάβει· τά ἑρμηνεύει: «Ἄ, ναί, μάλιστα· ἔτσι εἶναι». Ὅπως ἀκριβῶς ἔγινε μέ τόν Θωμᾶ. Ὁ Θωμᾶς βλέπει τόν Κύριο ὁλόσωμο μπροστά του –δέν χωράει καμιά ἀμφισβήτηση– καί ἀκούει τά λόγια τοῦ Κυρίου: «Βάλε, Θωμᾶ, τό χέρι σου στήν πλευρά μου καί τόν δάκτυλόν σου εἰς τόν τύπον τῶν ἥλων». Τότε πείσθηκε καί εἶπε: Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου. Ἀλλά ὁ Χριστός τοῦ λέει: Μακάριοι οἱ μή ἰδόντες καί πιστεύσαντες.
Πάρα πολλές ψυχές βασανίζονται καί δέν μποροῦν νά προκόψουν, ἀκριβῶς ἐπειδή θέλουν νά καταλάβουν πρῶτα καί μετά νά πιστέψουν. Καί ὅταν καταλάβει ἡ ψυχή, μοιάζει πάλι νά μή λυτρώνεται. Δείχνει μιά διάθεση ὑπακοῆς, ἀνταποκρίσεως, ἀλλά ἐπειδή κατάλαβε. Γιά νά προκόψει ὅμως, πρέπει νά προχωρήσει μέ τό «Νά ᾿ναι εὐλογημένο».

Σήμερα παρουσιάζεται ἡ νεολαία μέ μιά ἐπαναστατικότητα, μιά ἐλευθεριάζουσα διάθεση, μιά τάση γιά ἀπομάκρυνση ἀπό τό σπίτι. «Θέλω νά μείνω μόνος», λένε· καί τό κάνουν. Καί ἄν μέν βιάζονται νά παντρευτοῦν, νά κάνουν οἰκογένεια, χαλάλι· νά μείνουν ἀλλοῦ. Καί δέν θέλουν νά παντρευτοῦν καί θέλουν νά μείνουν μόνοι. Δέν μπορεῖ αὐτό νά εἶναι καλό. Τί καλό μπορεῖ νά ἔχει τό ὅτι δέν μποροῦμε νά ἀνεχτοῦμε, νά ὑποφέρουμε ὁ ἕνας τόν ἄλλο, τό ὅτι δέν μποροῦμε νά συμβιώσουμε ὁ ἕνας μέ τόν ἄλλο; Μᾶς φαίνεται φοβερό, δύσκολο ἡ συμβίωση, καί παίρνουμε τά μάτια μας νά φύγουμε. Κάτι δέν πάει καλά, κάποιο λάθος γίνεται. Τουλάχιστον νά ἀρχίσει ἕνας συγχρωτισμός καλός μεταξύ μας, μιά ἐπικοινωνία· νά σπάσει κάτι. Νά τόν ἀνεχτεῖς τόν ἄλλο, νά δεῖς τί τοῦ συμβαίνει, νά τόν βοηθήσεις. Μακάρι οἱ οἰκογένειες οἱ χριστιανικές νά εἶναι ἑστίες ἀληθινές, πού ἔχουν τή φωτιά τοῦ Θεοῦ.

Στά χρόνια πού ζοῦμε, ἐκεῖνο τό ὁποῖο κυρίως χρειάζεται νά κάνει ἡ καθεμιά ψυχή εἶναι αὐτό πού ἔκανε ἡ βασίλισσα Ἀλεξάνδρα. Ἐκείνη κατεφρόνησε τήν πρόσκαιρον βασιλείαν καί τόν θνητόν βασιλέα· ἔτσι, ὁ κάθε χριστιανός σήμερα, ἄν θέλει νά εἶναι χριστιανός, καλεῖται νά καταφρονήσει τίς γήινες ἀπολαύσεις. Διότι σήμερα δέν ἔχουμε μαρτύρια, διωγμούς, αἵματα, δέν ἔχουμε, ἄν θέλετε, φτώχεια. Ὡστόσο, ἡ ἁμαρτία, πολύ προκλητική, ἐμφανίζεται μέ ὅλους τούς τρόπους καί μέ ὅλα τά μέσα σάν κάτι πού ἑλκύει τόν ἄνθρωπο, σάν κάτι πού τόν ξεγελάει· παρουσιάζεται ἔτσι πού παρασύρει τόν ἄνθρωπο στά δίχτυα της. Καί χρειάζεται νά ἔχει πνεῦμα θυσίας ὁ χριστιανός καί νά πεῖ: «Θυσιάζω αὐτή τήν εὐχαρίστηση, αὐτή τήν ψευτοχαρά πού θά μοῦ δώσει αὐτό τό πράγμα, θυσιάζω ὅλα αὐτά πού μοῦ ἀρέσουν. Τά θυσιάζω!» Ἔτσι καταφρονεῖς, περιφρονεῖς ὅλα αὐτά καί ἀκολουθεῖς τόν Χριστό, ὅπως ἡ ἁγία.

Ἡ παιδική ἡλικία γιά κάθε ἄνθρωπο εἶναι πολύ σημαντική. Ἑπομένως, φέρουν πάρα πολύ μεγάλη εὐθύνη οἱ γονεῖς πού γεννοῦν, ἀνατρέφουν, μεγαλώνουν παιδιά, καί θά πρέπει πάρα πολύ προσεκτικοί νά εἶναι. Αὐτό πού συνήθως λένε: «Μικρό εἶναι, δέν καταλαβαίνει, δέν ξέρει. Μικρό εἶναι, δέν πειράζει», δέν εἶναι σωστό. Τό παιδί δέν ἔχει ἀναπτύξει ἀκόμη τή νοημοσύνη του· ἀργότερα θά ὡριμάσει ὡς πρός αὐτό καί ὡς πρός ἄλλα ἐπίσης. Ἀλλά εἶναι ζωντανός ἄνθρωπος καί ἔχει φοβερή δεκτικότητα. Ὁ τρόπος πού τοῦ χαμογελοῦμε, πού τό παίρνουμε ἀγκαλιά, πού τό θωπεύουμε, πού τό παρηγοροῦμε, ὁ τρόπος πού τό ἀποπαίρνουμε, ὅλα αὐτά ἔχουν πάρα πολύ μεγάλη σημασία, καθώς ἀσκοῦν ἐπίδραση πάνω του. Πάρα πολλά πράγματα πού, ὅταν εἶναι μεγάλος κανείς, τοῦ φαίνονται ἀνεξήγητα –γιατί νά νιώθει ἔτσι, ἀλλιῶς– προέρχονται ἀπό τά βιώματα τῆς παιδικῆς ἡλικίας, πού δέν τά θυμᾶται πιά.