Ὁ ἅγιος Ἰωάννης στό βιβλίο του Κλῖμαξ ἀναφέρει ὅτι πέρα ἀπό τό μοναστήρι τοῦ ὄρους Σινᾶ ὑπῆρχε ἕνα ἀσκητήριο. Ἐκεῖ κατέφευγαν ὅσοι ἔνιωθαν τήν ψυχή τους πολύ βαριά ἕνεκα ἁμαρτιῶν καί ἤθελαν νά δείξουν τή μετάνοιά τους στόν Θεό μέ τό νά κάνουν ὅ,τι περισσότερο μποροῦσαν. Ἔλεγαν στήν προσευχή τους: «Θεέ μου, ἀκόμη κι ἄν χρειάζεται νά τρελαθῶ προκειμένου νά σωθῶ, ἄς τρελαθῶ». Ἐδῶ εἶναι πού τά παίζει κανείς ὅλα γιά ὅλα.
Ὑπάρχουν χριστιανοί πού ψυχολογικά βρίσκονται σέ μιά κατάσταση τέτοια, πού φοβοῦνται μήν πάθουν τίποτε καί ζοῦν μέ ἕνα συνεχές ἄγχος. Ἐάν ποῦν: «Ἄς πάθω ὅ,τι κι ἄν ἔρθει, ἀφοῦ εἶμαι στά χέρια τοῦ Χριστοῦ», θά περάσει ἡ ἀρρώστια. Μόνο ἄν πιαστεῖς ἀπό τόν Χριστό θεραπεύεσαι. Μπορεῖ νά μήν εἶναι ἀμέσως ἀπόλυτη ἡ θεραπεία. Θά ἔλθει ὅμως ἕνα βίωμα θεραπείας, λίγο σήμερα, αὔριο περισσότερο, καί τελικά θεραπεύεσαι.

Εἶναι ὅ,τι καλύτερο νά συνειδητοποιεῖ κανείς ὅτι ὕστερα ἀπό λίγο μπορεῖ νά φύγει στόν ἄλλο κόσμο. Τότε ἀκριβῶς εἶναι πού ξεμπερδεύεται ἡ ψυχή καί ἀπαγκιστρώνεται ἀπό ὅλα τά πράγματα μέ τά ὁποῖα εἶναι δεμένη καί μένει μόνη μέ μόνο τόν Θεό. Μετανοεῖ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καί ἔτσι λυτρώνεται, σώζεται. Νιώθει ὁ ἄνθρωπος τό μεγάλο καλό πού φέρνει ὁ πόνος, καθώς αἰσθάνεται πράγματι τόν παράδεισο νά ἔρχεται μέσα του, καί λέει: «Τίποτε ἄλλο δέν ὠφελεῖ τόσο τήν ἀνθρωπότητα ὅσο ὁ πόνος». Ὅταν λέμε πόνο, ἐννοοῦμε τήν ἀσθένεια, τήν ὅλη σωματική φθορά τοῦ ἀνθρώπου καί τόν θάνατο. Ἄν δέν ἦταν αὐτά, ἀνήμερα θηρία θά ἤμασταν ὅλοι, ζούγκλα θά ἦταν ἡ κοινωνία. Ἀλλά εἶναι αὐτά, καί ὅλο καί μᾶς ἡμερεύουν ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους. Ὁ χριστιανός μάλιστα μπορεῖ νά τά πάρει ἔτσι τά πράγματα, πού νά ἀξιοποιήσει, νά ἐκμεταλλευθεῖ πνευματικά τόν πόνο, ὥστε συνέχεια νά εἶναι μέσα στόν παράδεισο.

Σαράντα ἑπτά χρόνια ἀγωνίστηκε ἡ ὁσία Μαρία στήν ἔρημο καί ἔφθασε κάποτε σέ κατάσταση τέτοια, ὥστε νά περπατάει ἐπάνω στόν Ἰορδάνη ποταμό. Εἶχε μέσα της τήν οὐράνια κατάσταση, καί διά τοῦ σώματός της ἀκτινοβολοῦσε καί κατά θαυμαστό τρόπο ἐκδηλωνόταν. Καί ὅταν ὁ ἀββᾶς Ζωσιμᾶς, πού τήν εἶδε ἔτσι σκελετωμένη, τῆς πρόσφερε μουσκεμένη φακή νά φάει, ἐκείνη πῆρε τρία σπυριά, ὄχι γιά νά φάει, ἀλλά ἀπό ἀγάπη, νά μήν τοῦ χαλάσει τήν καρδιά. Εἶχε ἄλλη τροφή· εἶχε φθάσει σέ ἄλλα μέτρα.
Θά πεῖτε βέβαια: «Μποροῦμε ἐμεῖς νά φθάσουμε ἐκεῖ;» Αὐτό τό ξέρει ὁ Θεός. Ἐκεῖνο πού ξέρουμε ἐμεῖς εἶναι ὅτι δέν ζεῖ μόνο μέ τροφή ὁ ἄνθρωπος, ἀλλά ζεῖ καί μέ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ. Νά τό πιστέψουμε αὐτό. Ὁ ἄνθρωπος παρασύρεται καί νομίζει ὅτι ἡ ζωή του εἶναι πῶς θά ἀπολαύσει, πῶς θά εὐχαριστηθεῖ, καί ὅτι, μόλις λείψουν αὐτά, πεθαίνει. Ἄσε νά πεθάνεις, γιά νά ἔρθει ἡ ζωή ἡ ἀληθινή!

Τί θέλει ὁ Θεός; «Νά ᾿ναι εὐλογημένο, Θεέ μου». Αὐτό λυτρώνει τόν ἄνθρωπο, δέν τόν σκλαβώνει οὔτε τόν κάνει δυστυχή. Τόν κάνει πανευτυχή. Διότι ὁ Θεός εἶναι ὁ πλάστης μας. Μπορεῖ νά μᾶς σώσει καί ἔχει σκοπό νά μᾶς σώσει. Ἔτσι, ἦρθε ὁ Χριστός, καί καλεῖ τόν κόσμο αὐτόν πού ζεῖ στήν ἁμαρτία –ὅσους θέλουν νά σωθοῦν. Ἀλλά νά μποῦμε στό σχέδιο τοῦ Θεοῦ. Ἐμεῖς θέλουμε νά ζήσουμε πολλά χρόνια, νά χαροῦμε τάχα τή ζωή. Λάθος! Νά ζήσουμε ὅσο γίνεται περισσότερο, ἀκριβῶς γιά νά μήν τυχόν φύγουμε ἀπό αὐτόν τόν κόσμο πρίν νά εἴμαστε ἕτοιμοι γιά τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Νά τό ἀφήσουμε στόν Θεό αὐτό· ξέρει ὁ Θεός πόσο χρειάζεται νά ζήσουμε καί θά μᾶς φροντίσει. Τά ἀνθρώπινα, βέβαια, θά τά κάνουμε. Τά χαπάκια μας θά τά πάρουμε, στούς γιατρούς θά πᾶμε. Ἀπό ἐκεῖ καί πέρα ὅμως ὅλη τήν ἔγνοια τήν ἔχει ὁ Θεός. Καί τά ἔχει σχεδιάσει ἔτσι ὁ Θεός, ὥστε ἀπό ὅλα νά ὠφελούμαστε.

Ἐν ταῖς λαμπρότησι τῶν ἁγίων σου πῶς εἰσελεύσομαι ὁ ἀνάξιος; ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνογράφος. Ὅσοι πλησιάζουν νά πάρουν τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ πρέπει νά πιστεύουν ὅτι εἶναι παρών ὅλος ὁ οὐρανός, οἱ ἅγιοι καί οἱ ἄγγελοι, πού στήνουν χορούς θεϊκούς, πνευματικούς, καί χαίρουν καί εὐφραίνονται. Ἡ θεία Κοινωνία εἶναι αὐτό τό συμπόσιο, ἀλλά εἶναι καί ἡ θύρα διά τῆς ὁποίας εἰσέρχεται κανείς ἐκεῖ. Καί οἱ μέλλοντες νά κοινωνήσουν τρέμουν: «Πῶς θά εἰσέλθω στή λαμπρή γιορτή τῶν ἁγίων;» Βλέπουν ὅτι δέν εἶναι κατάλληλα ἑτοιμασμένοι. Ἐδῶ ἔχουμε ἕνα ὀξύμωρο σχῆμα, μιά ἀντινομία. Ὅταν νιώθεις ἀνάξιος, τότε εἶσαι κατάλληλος νά μπεῖς σ᾿ αὐτή τή γιορτή, τότε ἔχεις τό κατάλληλο ἔνδυμα γιά νά εἰσέλθεις στούς γάμους. Ὁ πεπτωκώς ἄνθρωπος, μόνο μέ αὐτόν τόν τρόπο μπορεῖ νά μπεῖ στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ: μέ τό νά δεῖ τήν ἁμαρτία του, νά τήν ὁμολογήσει καί νά καταφύγει στό ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Ἡ Μάρθα καί ἡ Μαρία ἦταν ἀδελφές τοῦ Λαζάρου. Ἀγαποῦσαν τόν Χριστό καί τόν φιλοξενοῦσαν στό σπίτι, ἀλλά δέν εἶχαν συνειδητοποιήσει πλήρως ποιός ἦταν ὁ Χριστός. Βλέπετε, καί ὁ πιό κοντινός ἄνθρωπος, ἄν ἁπλῶς ἀνθρώπινα εἶναι κοντινός…
Ὅπως ἐμεῖς, μπαίνουμε, βγαίνουμε στίς ἐκκλησίες, ἀσχολούμαστε μέ προσευχές, μέ βιβλία, ἀκοῦμε κηρύγματα, ἀλλά αὐτά ἔχουν μᾶλλον ἐξωτερικό χαρακτήρα· ὄχι βαθύτερο καί ἀληθινότερο χαρακτήρα. Καλά εἶναι ὅλα αὐτά, ἀλλά ἐάν δέν ἀνοίξει ἡ καρδιά σου, νά ἀρχίσεις νά αἰσθάνεσαι τόν Χριστό, ὅτι αὐτός εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ… Ἐάν δέν ἀρχίσεις νά τόν πιστεύεις, ὅτι αὐτός εἶναι ἡ ζωή καί ἡ ἀνάστασις, αὐτός εἶναι τό πᾶν γιά τόν καθένα μας –ὄχι θεωρητικά καί ἀόριστα– εἶσαι ξένος πρός αὐτόν, δέν ἔχεις καλή ἐπικοινωνία μαζί του. Νά, μιά τέτοια σχέση νά ἀποκτήσουμε μέ τόν Χριστό.

Ὁ Κύριος εἰσέρχεται σήμερα στήν ἱερή πόλη Ἰερουσαλήμ ὡς βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλά καθήμενος ἐπί πώλου ὄνου, ταπεινός καί πράος. Ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος γενόμενος ἄνθρωπος ἐκένωσεν ἑαυτόν, κατά κάποιον τρόπο ἄδειασε τόν ἑαυτό του ἀπό τή θεότητα, ἀφήνει τώρα νά φανερωθεῖ κάπως ἡ θεότητά του, νά φανερωθεῖ ὅτι αὐτός εἶναι ὁ βασιλεύς, αὐτός κανονίζει τά πάντα. Εἶναι μέν ἄνθρωπος, ταπεινός ἄνθρωπος, εἶναι αὐτός πού θά τόν κάνουν τίς ἡμέρες αὐτές ὅ,τι θέλουν, ἀλλά ὅμως εἶναι καί ὁ βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ. Καί μέ τήν πράξη του αὐτή ὁ Κύριος ἀκριβῶς θέλει νά μᾶς πεῖ καί νά μᾶς δείξει ὅτι «θά μέ καταλάβετε, θά μέ πιστέψετε, θά μέ ἀκολουθήσετε, ἐάν ἔτσι ταπεινωθεῖτε». Δέν εἶσαι ταπεινός, ὅταν εὔκολα ὀργίζεσαι, εὔκολα ἐκρήγνυσαι, εὔκολα θυμώνεις. Ἄν ἔχεις ὅμως λίγη καλή διάθεση, λίγο φιλότιμο, ἔρχεται ἀμέσως μέσα στήν ψυχή σου αὐτή ἡ ἁγία κατάσταση τῆς ταπεινώσεως.