Μπῆκε ὁ Χριστός στό καράβι τοῦ ἀποστόλου Πέτρου γιά νά μιλήσει στόν κόσμο. Καί μετά εἶπε νά προχωρήσουν στήν Τιβεριάδα γιά νά ψαρέψουν. Τότε λέει ὁ Πέτρος: «Κύριε, ὅλη τή νύχτα προσπαθήσαμε καί δέν πιάσαμε τίποτε, οὔτε ἕνα ψάρι». Δέν περίμενε ὁ Πέτρος νά τοῦ πεῖ ὁ Χριστός: «Ἄλλο τί ἔγινε τή νύχτα. Τώρα βάλε ξανά τό δίχτυ». Ἀλλά λέει ἀμέσως: Ἐπί τῷ ῥήματί σου χαλάσω τό δίκτυον. «Ἐπειδή τό λές, ὅμως, Κύριε, τώρα κιόλας θά ρίξω τό δίχτυ». Καί ἔριξε τό δίχτυ καί ἔπιασαν πολλά ψάρια, ὥστε νά βουλιάζουν τά καραβάκια.
Αὐτό εἶναι! Ἐφόσον ὑπάρχουμε σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο, τήν ὥρα ἀκριβῶς πού αἰσθανόμαστε τελείως ἀποτυχημένοι, ἔχουμε τή δυνατότητα νά ἀρχίσουμε ἀπό τήν ἀρχή. Καί εἶναι ἕτοιμος ὁ Κύριος, καθώς ξέρει ἐκ τῶν προτέρων πῶς ἔχουν τά πράγματα γιά τόν καθένα μας, νά μᾶς πάρει ἀπό τό χέρι. Ἀρκεῖ νά τοῦ ποῦμε: Ἐπί τῷ ῥήματί σου χαλάσω τό δίκτυον.

Κοινώνησες; Ἀκόμη πιό πολύ πρέπει νά γυρίσεις στό σπίτι μέ τή διάθεση νά πεθάνεις μέ τόν Χριστό. Μήν πεῖς: «Κοινώνησα σήμερα, ἀλλά ὅταν πῆγα στό σπίτι, δέν μοῦ φέρθηκαν καλά καί πῆγε χαμένη ἡ θεία Κοινωνία». Ἔτσι πηγαίνει χαμένη ἡ θεία Κοινωνία; Ὅ,τι κι ἄν συναντήσεις στό σπίτι, τά χειρότερα πράγματα, δέν πειράζει, ἀφοῦ τά ἐπέτρεψε ἔτσι ὁ Θεός. Τό θέμα εἶναι τί θά κάνεις ἐσύ· ἄν ἐσύ, καθώς ἔχεις τόν Χριστό μέσα σου, προσπαθήσεις νά ἐνεργήσεις ἔτσι ὅπως θά ἐνεργοῦσε ὁ Χριστός, πού ἄφησε νά τόν πιάσουν, νά τόν δείρουν καί νά τόν ἀνεβάσουν στόν σταυρό, χωρίς νά ἀνοίγει τό στόμα του νά διαμαρτυρηθεῖ, ἐνῶ μποροῦσε νά τά ἀποφύγει ὅλα. Ἄν ἐνεργήσεις ἔτσι –καί μάλιστα εὐχαρίστως, ὄχι μουρμουρίζοντας, καί ἐπιπλέον χαίρεσαι πού σέ ἀξιώνει ὁ Θεός νά πάθεις γιά τήν ἀγάπη του– αὐτό σημαίνει ὅτι καί ἐσύ περπατᾶς τόν ἴδιο δρόμο: συσταυρώνεσαι μέ τόν Χριστό, γιά νά ἀναστηθεῖς μαζί του.

Ἔχει πεῖ γιά τόν π. Συμεών ὁ μητροπολίτης Λεμεσοῦ: «Ἦταν τῆς νοερᾶς προσευχῆς ἄνθρωπος ὁ π. Συμεών, ὅπως καί τό ὅλο πνεῦμα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Ἡ πνευματική ἀτμόσφαιρα ἦταν γιά τήν προσευχή. Ἐκεῖ κινοῦνταν τά θέματα τότε. Καί ἐμένα μέ βοήθησε πάρα πολύ αὐτό. Ὁ π. Συμεών ἦταν ἐπιστήμονας. Ἦταν καί μορφωμένος ἄνθρωπος, καλός πνευματικός καί στίς ὁμιλίες πού ἔκανε μιλοῦσε συνεχῶς ἐκείνη τή χρονιά γιά τήν ἀξία τῆς εὐχῆς. Καί ἔβλεπες τούς φοιτητές πού πήγαιναν κατά ἑκατοντάδες ἐκεῖ, ὅλοι μέ τό κομποσκοινάκι στό χέρι καί ἀγωνιζόμενοι στήν προσευχή. Αὐτό μοῦ φαινόταν ἐμένα πολύ ἑλκυστικό. Ὁ π. Συμεών περισσότερο ἔδινε δύναμη καί βάρος στό αἴσθημα τῆς μετάνοιας, ὅτι πρέπει νά λέμε τήν εὐχή μέ ἁπλότητα, ἀποβλέποντας στό νόημα τῶν λόγων· ἔτσι ἔλεγε, στό νόημα τῶν λόγων. Ἐγώ πῆρα φωτιά ἀπό ὅλα αὐτά πού μᾶς ἔλεγε, καθώς ἤμουν καί νεαρός...»

Συνέχεια ἀπό τόν ἅγιο Λεμεσοῦ: «Τό καταφύγιό μου σέ πνευματικό ἦταν ὁ π. Συμεών. Παρόλο πού λίγα λεπτά διέθετε στήν ἐξομολόγηση, ἦταν πολύ σημαντικές ἐκεῖνες οἱ συναντήσεις, διότι ἦταν πολύ σαφής καί σοφός. Μᾶς ὑπεδείκνυε ἀκριβῶς τόν δρόμο πού ἔπρεπε νά ἀκολουθοῦμε. Καί μάλιστα κατάλαβα ὅτι γνώριζε πολλά γιά τή νοερά προσευχή. Διότι ἐγώ τότε ἐπάνω στόν ζῆλο μου ἔκανα καί ὑπερβολές καί παρουσίασα τέτοια φαινόμενα, τά ὁποῖα ἔπρεπε κάποιος νά τά ξέρει γιά νά μοῦ ἀπαντήσει. Καί σέ ὅ,τι τόν ρωτοῦσα, αὐτός ἀπαντοῦσε ἐπακριβῶς. Ἦταν γνώστης, ἔμπειρος τῆς προσευχῆς. Τό κατάλαβα καί μετά· ὅταν ἄκουγα ἀπό τόν Γέροντά μου (τόν Γέροντα Ἰωσήφ Βατοπαιδινό) διάφορα πράγματα, θυμόμουν ὅτι ὁ π. Συμεών μᾶς τά ἔλεγε αὐτά, τά ἤξερε. Τά ἔμαθε, διότι ἕνα διάστημα ὡς νεαρός πού ἔμεινε κατάκοιτος, ἔδωσε ἔμφαση στήν προσευχή καί ἀπέκτησε τήν ἐμπειρία τῆς νοερᾶς προσευχῆς».

Ἄν ψάλλουν οἱ ψάλτες, τό κάνουν ἐπειδή δέν μποροῦμε ὅλοι νά ψάλλουμε. Ψάλλουν ἐκ μέρους τοῦ λαοῦ, ἐκ μέρους τῶν ἐκκλησιαζομένων. Δέν ψάλλουν γιά νά μᾶς εὐχαριστήσουν, γιά νά ἀκούσουμε καί νά εὐχαριστηθοῦμε, ὥστε αὐτό νά προσέξουν. Ὄχι. Ὅλοι μαζί ψάλλουμε τούς ὕμνους πρός τόν Θεό, πρός τόν Χριστό, πρός τήν Παναγία, πρός τούς ἁγίους. Καί ἐπειδή εἶναι δύσκολα τά μέλη, δύσκολη ἡ ψαλτική –καί ἄν ἐπιχειρούσαμε ὅλοι μαζί νά ψάλλουμε, ἰδιαίτερα τούς ἄγνωστους ὕμνους, θά γινόταν χάβρα– γι᾿ αὐτό ψάλλουν οἱ ψάλτες. Οὔτε ἐκεῖνοι νά ψάλλουν μέ τήν ἔννοια νά μᾶς εὐχαριστήσουν οὔτε ἐμεῖς νά ἐπιδιώκουμε ἁπλῶς νά εὐχαριστηθοῦμε: «Τί ὡραῖα μᾶς ἔψαλαν ἀπόψε!» Ἀπευθύνουμε καί ἐμεῖς τήν ψαλμωδία, τά λόγια αὐτά, τά νοήματα αὐτά, τίς αἰτήσεις αὐτές ἤ τή δοξολογία μας πρός τόν Θεό, τήν Ἁγία Τριάδα, τόν Κύριο, πρός τήν Παναγία, τούς ἁγίους.

Ὁ ἅγιος Κυπριανός ἦταν μάγος καί ἔκανε μαγικές ἐνέργειες. Καί ἀσφαλῶς εἶχε κάποιες ἐπιτυχίες, μέχρι πού συνάντησε τήν ἁγία Ἰουστίνη πού πίστευε στόν Χριστό.
Νά ἔχουμε ὑπ᾿ ὄψιν μας ὅτι τά σατανικά πράγματα ἐνεργοῦν μόνο σ᾿ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι δέν ἔχουν τόν Χριστό. Κάνουμε μεγάλο λάθος, ὅταν ἐμεῖς οἱ χριστιανοί κυνηγοῦμε τούς ὅποιους ἐχθρούς –τόν διάβολο καί τόν ὅποιο κακό ἄνθρωπο. Ἀκόμη καί ὡς πρός τήν ἁμαρτία πού εἶναι μέσα μας, τό θέμα δέν εἶναι τόσο νά ξεριζώσουμε τά πάθη. Αὐτά κυριολεκτικῶς μαραίνονται, σαπίζουν καί γίνονται ἀνύπαρκτα, ὅταν ἔχεις τόν Χριστό. Ἀλλά πρέπει νά παραδεχθεῖς τί εἶσαι, νά ταπεινωθεῖς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καί νά πεῖς μέ μετάνοια πολλή καί μέ πόνο ψυχῆς χωρίς δικαιολογίες: «Θεέ μου, γιά νά ἐπιτρέψεις ἐγώ νά ἔχω τόση ἁμαρτία καί τόσα πάθη, ἔχεις τόν λόγο σου. Ἔχω εὐθύνη μεγάλη». Τότε ἔρχεται ἡ χάρη καί τά μαραίνει αὐτά.

Ὅταν ὁ Χριστός δικαζόταν, τόν ρώτησε ὁ Πιλάτος: «Ἀπό ποῦ εἶσαι;» Καί ὁ Κύριος δέν ἔλεγε τίποτε. Τότε τοῦ λέει ὁ Πιλάτος: «Δέν μιλᾶς σ᾿ ἐμένα, πού ἔχω τήν ἐξουσία νά σέ σταυρώσω ἤ νά σέ ἀπολύσω;» Καί τοῦ εἶπε ὁ Χριστός: Οὐκ εἶχες ἐξουσίαν οὐδεμίαν κατ᾿ ἐμοῦ εἰ μή ἦν σοι δεδομένον ἄνωθεν.
Ἄς τό προσέξουμε αὐτό. Ποιός ζεῖ ἔτσι τή χριστιανική ζωή; Ἐμεῖς, ὅταν ὁ ἄλλος μᾶς ἀδικήσει, ποῦ νά ἔχουμε αὐτή τή νηφαλιότητα, καί νά μᾶς κατέχει αὐτή ἡ ἀλήθεια! Ὄχι ὅτι θά ποῦμε σ᾿ αὐτόν: «Δίκαια συμπεριφέρεσαι». Ἀλλά μέσα μας νά μή μᾶς πειράξει αὐτό, νά μήν πάρουμε τή θέση τοῦ θύματος. Νά ἔχουμε τή συναίσθηση ὅτι δέν θά γινόταν τίποτε, ἄν δέν τό οἰκονομοῦσε ὁ Θεός ἄνωθεν. Ποιός ἀπό μᾶς δέχεται ὅ,τι ἔχει οἰκονομήσει ὁ Θεός νά πάθουμε, νά ὑποστοῦμε; Πράγματα τά ὁποῖα μᾶς ταπεινώνουν, μᾶς πονοῦν, μᾶς βγάζουν ἀπό τό πρόγραμμά μας, νά τά δεχτοῦμε: «Νά ᾿ναι εὐλογημένο, Θεέ μου!»