Παλαιότερα εἶχε δημιουργηθεῖ ἕνα θέμα, καί κάποιοι ὑποστήριζαν ὅτι πρέπει οἱ ἱερεῖς νά βγάλουν τά ράσα, νά μή φοροῦν ράσα. Καί πήγαιναν στόν ὅσιο Παΐσιο –γιόρταζε χθές– καί τόν ρωτοῦσαν. Καί αὐτός, γιά νά μήν κάθεται νά λέει σέ ὅλους ὅ,τι εἶχε νά πεῖ, παίρνει καί βγάζει τή φλούδα ὅλη γύρω-γύρω ἀπό μιά ἐλιά –εἶχε κάτι ἐλιές γύρω ἀπό τό κελάκι του– καί ἡ ἐλιά ξεράθηκε. Ὅταν, λοιπόν, ἐρχόταν κάποιος καί τόν ρωτοῦσε σχετικά, τόν ἔστελνε στήν ἐλιά: «Πήγαινε νά δεῖς τήν ἐλιά». «Εἶναι ξερή», τοῦ ἔλεγε ὁ ἐπισκέπτης. «Γιατί ξεράθηκε; Ξέρεις;» Ἄλλος ἤξερε, βέβαια, νά πεῖ, ἄλλος δέν ἤξερε. Καί τοῦ ἔλεγε: «Νά, γιατί ἔβγαλα τή φλούδα. Ἔτσι, τό ράσο μπορεῖ νά εἶναι ἕνα ροῦχο, ἀλλά εἶναι τόσο δεμένο μέ τόν μοναχό, μέ τόν κληρικό, πού ἄν τό βγάλουμε, εἶναι σάν νά βγάζουμε τή φλούδα ἀπό τήν ἐλιά, ἤ σάν νά βγάζουμε τό δέρμα ἀπό τόν ἄνθρωπο».

Ὁ Θεός δέν μᾶς ἄφησε ἕρμαια σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο· ὄχι! Ἀλλά μοιάζει μερικές φορές σάν νά εἴμαστε ἕρμαια. Ἐδῶ εἶναι ἡ πίστη τῶν χριστιανῶν. Θά οἰκονομήσει ἔτσι ὁ Θεός τά πράγματα, πού θά ἔρθουν τέτοιες μέρες: θά νιώσεις ὅτι δέν ὑπάρχει ἐλπίδα ἀνθρώπινη. Καί ἀπό κάποια πλευρά εἶναι πολύ καλό νά χαθεῖ κάθε ἀνθρώπινη ἐλπίδα. Δηλαδή νά ἀπελπιστεῖ κανείς ἀπό τίς δικές του δυνάμεις καί νά ἐλπίσει στόν Θεό. Ὅπως λέει ὁ ἅγιος Νικόδημος: Σωτηρία εἶναι ἡ ἄκρα ἀπιστία στόν ἑαυτό μας καί ἡ ἀπόλυτη πίστη στόν Θεό, ἡ ἄκρα ἀπελπισία ἀπό τόν ἑαυτό μας καί ἡ ἀπόλυτη ἐλπίδα στόν Θεό. Τελικά, μέσα στό πνευματικό πέλαγος τῆς ζωῆς ὁ πνευματικά ἀγωνιζόμενος δέν θά βουλιάξει. Πιστεύει ὅτι καί ὁ κόσμος νά χαλάσει, ὁ Θεός θά τά τακτοποιήσει ὅλα, θά τά πάει ἐκεῖ πού θέλει.

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τή μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Κηρύκου καί Ἰουλίττης, τοῦ μικροῦ γιοῦ καί τῆς μητέρας τοῦ παιδιοῦ. Τριῶν χρόνων ἦταν ὁ ἅγιος Κήρυκος, ὅταν μαρτύρησε· πολύ μικρός, ἀκόμη δέν εἶχε μεγαλώσει, ὥστε νά μεστώσει τό μυαλό του καί νά ἔχει λογική. Ὁ Θεός, στηριζόμενος στήν εὐσέβεια τῆς μητέρας καί στήν ὅλη πίστη καί ἀγάπη της πρός τόν Θεό, ἀλλά καί πρός τό παιδί της, διά μέσου τῆς μητέρας βρῆκε τρόπο καί ἁγίασε αὐτό τό παιδάκι· τοῦ ἔδωσε τέτοιο νοῦ ἐκείνη τήν ὥρα καί τέτοια διάθεση νά ἐνεργήσει ὅπως ἐνήργησε, ὥστε ἔγινε καί αὐτό ἕνας ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ναί, ὁ Θεός εἶναι δυνατός καί ἔχει τόν τρόπο καί τή δύναμη νά σώζει ὅλους, νά ἁγιάζει ὅλους. Τό αἰσθάνομαι πάρα πολύ αὐτό ὡς μιά εὐλογία μέσα στήν ψυχή μας γιά ὅλα τά παιδάκια, ἀλλά καί γιά τίς ἴδιες τίς μητέρες.

Ὁ ἱερεύς καί ὁ κάθε πιστός, καθώς ἑτοιμάζεται νά κοινωνήσει, αἰσθάνεται τήν ἀνάγκη νά πεῖ: Τοῦ δείπνου σου τοῦ μυστικοῦ, σήμερον, Υἱέ Θεοῦ, κοινωνόν με παράλαβε. Δέν τό θεωρεῖ αὐτονόητο, ἁπλῶς ἐπειδή εἶναι χριστιανός καί βρέθηκε στή θεία Λειτουργία, ὅτι θά γίνει κοινωνός αὐτοῦ τοῦ μυστικοῦ δείπνου. Καί παρακαλεῖ τόν Κύριο νά τόν δεχτεῖ καί νά τόν κάνει κοινωνό τοῦ δείπνου του. Ὁ Θεός παραθέτει τό δεῖπνο, ὁ Θεός μᾶς προσκαλεῖ, ἀλλά καί ὁ Θεός τελικά μᾶς δέχεται ἤ δέν μᾶς δέχεται νά λάβουμε μέρος σ᾿ αὐτό. Ἅπαξ καί εἶσαι ὀρθόδοξος, βέβαια, ἀνήκεις στήν Ἐκκλησία καί ὅλα εἶναι δικά σου· ὅμως, δέν εἶναι ἐντελῶς αὐτονόητα ὅλα αὐτά. Σέ κάθε βῆμα του ὁ χριστιανός, μολονότι ὅλες οἱ πόρτες εἶναι ἀνοιχτές, πρέπει νά προχωρεῖ μέ εὐλάβεια, μέ ταπείνωση, μέ συναίσθηση, καί νά παρακαλεῖ τόν Θεό καί νά ἐμπιστεύεται στήν εὐσπλαχνία του· ἀλλιῶς, μία-μία θά ἀρχίσουν νά κλείνουν οἱ πόρτες.

Μερικοί ἀπό μᾶς λένε: «Μοῦ συμβαίνει κάτι, καί τόσο στενοχωρήθηκα, τόσο λυπήθηκα, τόσο μοῦ στοίχισε, ὥστε δέν μπορῶ νά προσευχηθῶ». Καί δέν καταλαβαίνουν ὅτι αὐτό σημαίνει πώς δέν εἶχαν καί δέν ἔχουν ἀληθινή σχέση μέ τόν Χριστό, δέν ἔχουν ἀληθινή πίστη στόν Χριστό. Ἐνόσῳ ἔρχονταν τά πράγματα ὅπως τά ἤθελαν, ἦταν πολύ καλοί χριστιανοί. Μόλις ἦλθαν τά πράγματα ἔτσι πού δέν τά περίμεναν, βούλιαξαν καί δέν μποροῦν νά προσευχηθοῦν.
Ἡ ἁγία Μαρίνα φοβᾶται, τρέμει ὡς ἄνθρωπος μπροστά στόν διάβολο, ἀλλά προσεύχεται καί στηρίζεται στόν Θεό. Τήν ὥρα τή δύσκολη πού θά κάνεις κουράγιο, ὄχι μόνο θά φανεῖ ἄν πιστεύεις, ἀλλά κάνοντας κουράγιο θά ἐνδυναμωθεῖ ἡ πίστη σου, ἡ ὅλη σχέση σου μέ τόν Χριστό. Τέτοιες ὧρες γίνεται κανείς πιστός, βρίσκει πραγματικά τόν Θεό καί ἔχει κοινωνία ἀληθινή μέ τόν Χριστό. Καί ἔρχεται ἀρωγός ὁ Κύριος.

Λέγεται γιά τόν ἀββᾶ Παμβώ ὅτι τρία χρόνια ἐπέμενε στήν προσευχή λέγοντας: «Μή μέ δοξάσεις ἐπί τῆς γῆς, Θεέ μου». Νά μή βρεθεῖ, δηλαδή, ἄνθρωπος νά πεῖ καλό λόγο γιά μένα· αὐτή εἶναι ἡ ἔννοια. Ὅμως ὁ Θεός τόσο τόν δόξασε, ὥστε τό πρόσωπό του ἔλαμπε τόσο πολύ, ἀκτινοβολοῦσε ἀπό τή λαμπρότητα πού τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός, ὥστε δέν μποροῦσαν οἱ ἄνθρωποι νά τόν ἀτενίσουν.
Πῶς προσεύχεται ὁ ἀββᾶς! Ἐνῶ δικός μας κρυφός καημός εἶναι νά ἀναδειχθοῦμε, νά ἐπιβληθοῦμε, νά ποῦν κάτι καλό γιά μᾶς· νά μᾶς ἀναγνωρίσουν. Αὐτή εἶναι ἡ δυστυχία τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Ὅλα τά βάσανα, οἱ τυραννίες μας, ὅλα τά δράματα πού βιώνουμε, ἐδῶ ὀφείλονται. Ἐνῶ, ὅταν ὄχι μόνο δέν σέ πειράζουν ὅλα ἐκεῖνα πού σέ ὑποτιμοῦν, ἀλλά τά ἐπιζητεῖς καί τό ζητᾶς μέ προσευχή ἀπό τόν Θεό νά μήν ἀφήσει νά δοξαστεῖς, τότε εἶναι ἄλλο πράγμα!

Ὁ Χριστός ξέφευγε, κρυβόταν ἀπό αὐτούς πού ἤθελαν νά τόν θανατώσουν. Δέν εἶπε: «Ἐλᾶτε νά μέ πιάσετε». Διότι σ᾿ αὐτή τήν περίπτωση θά ἐκπείραζε, θά προκαλοῦσε τόν Θεό. Ὁ Κύριος δέν θά ἔκανε τέτοιο πράγμα, ἀλλά καί ὅσοι ἀκολουθοῦμε τόν Χριστό δέν πρέπει νά τό κάνουμε. Ἀπό τό ἕνα μέρος νά πιστεύουμε ὅτι ὅλα τά ἔχει στά χέρια του ὁ Θεός, ἀπό τό ἄλλο μέρος ὅμως, ἀνθρωπίνως θά κάνουμε αὐτό πού χρειάζεται. Συγκεκριμένα: ἄν ἀρρωστήσουμε, θά πᾶμε στόν γιατρό· ἄν καταλαβαίνουμε ὅτι μέ τό νά πᾶμε κάπου κινδυνεύουμε, δέν θά πᾶμε ἐκεῖ· ἐάν χρειάζεται νά λάβουμε μέτρα ἀπό πλευρᾶς διατροφῆς, θά τό κάνουμε. Ὁ ἄνθρωπος δέν ἀχρηστεύεται· νά τό προσέξουμε αὐτό.
Κατά τήν Δ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο, πού ἔγινε στή Χαλκηδόνα, ἐπέμεναν οἱ πατέρες ὅτι ὁ Χριστός ἔχει δύο θελήσεις, τή θεία θέληση καί τήν ἀνθρώπινη θέληση, ἡ ὁποία δέν ἀχρηστεύεται, ἀλλά ὑπακούει στή θεία θέληση.