Σήμερα, διά πρεσβειῶν τοῦ ἁγίου Συμεών τοῦ Θεοδόχου, εὐδόκησε ὁ Θεός νά πανηγυρίζουμε, νά ἑορτάζουμε καί νά νιώθουμε τήν ἑορτή κοινή καί στόν οὐρανό καί στή γῆ. Ὁ Κύριος μᾶς βεβαίωσε ὅλους, νομίζω, ὅτι, ὅπως συνέβη στόν ἅγιο Συμεών, ἔτσι θά γίνει καί σ᾿ ἐμᾶς: Πρίν ἔρθει τό τέλος μας, θά μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεός νά τόν δεχθοῦμε ὄχι στίς ἀγκάλες μας ἁπλῶς τόν Κύριο, ἀλλά μέσα μας· θά μᾶς δώσει μιά πολύ-πολύ ἔντονη γεύση τῆς παρουσίας του μέσα μας, τῆς κοινωνίας του μαζί μας καί τῆς κοινωνίας μας μαζί του. Μᾶς βεβαίωσε ὁ Κύριος ὅτι πρίν ἔρθει τό τέλος μας, θά ἔρθει αὐτή ἡ ὥρα, πού θά ἐνεργήσει ἔτσι μέσα μας ἡ χάρη, ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου, ὥστε νά βεβαιωθεῖ καλά-καλά ἡ ψυχή μας, σέ βαθμό πού μόλις ἀντέχει ὁ ἄνθρωπος, ὅτι εἶναι χρηστός ὁ Κύριος. Καί ὅλο τό θέμα εἶναι ἐδῶ σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο νά τό ζοῦμε αὐτό, ὥστε καί αἰώνια νά ζοῦμε καί νά αἰσθανόμαστε αὐτή τή θεϊκή γεύση.

Ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Θεοδόχος βάστασε στήν ἀγκάλη του τόν Χριστό σύμφωνα μέ τήν ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ. Μπορεῖ, λόγῳ τοῦ ὅτι εἶχε προχωρήσει ἡ ἡλικία του, νά εἶχε πονοκεφάλους, νά μήν μποροῦσε νά περπατήσει, νά αἰσθανόταν ἀδιαθεσία, πότε-πότε νά ἀρρώσταινε, νά κινδύνευε δηλαδή νά πεθάνει. Ἀλλά ἐπειδή εἶχε τήν ὑπόσχεση ὅτι πρίν πεθάνει θά δεῖ τόν Χριστό, δέν ἀπελπιζόταν. Πέρασαν τά χρόνια, γέρασε πολύ, ἀλλά δέν συνέβη τίποτε τό ἔκτακτο, ὥστε νά φύγει ἀπό τόν κόσμο πρίν δεῖ τόν Χριστό.
Τό ἴδιο ἀκριβῶς συμβαίνει καί μέ κάθε χριστιανό. Μή φοβάστε, μήν ἀνησυχεῖτε. Δέν πρόκειται νά φύγουμε ἀπό τόν κόσμο αὐτόν, ὁτιδήποτε κι ἄν γίνει, ἐάν πρῶτα δέν ἐκπληρωθοῦν καί σ᾿ ἐμᾶς οἱ ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ, ἐάν δέν ἐκπληρωθεῖ καί σ᾿ ἐμᾶς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Δέν κινδυνεύουμε ἀπό κανέναν –χωρίς, βέβαια, αὐτό νά σημαίνει ὅτι δέν πρέπει νά λαμβάνουμε τά μέτρα μας.

Μεγάλος λόγος γίνεται σήμερα ὅτι «ἔχουμε προβλήματα, νά λύσουμε τά προβλήματα». Λένε οἱ ἄνθρωποι: «Ἔχουμε νά κάνουμε τοῦτο, ἔχουμε νά κάνουμε ἐκεῖνο». Ἐν τῷ μεταξύ δέν ἔρχονται τά πράγματα ὅπως τά περιμένουν. Ἑπομένως, ἤ δέν μποροῦν νά κάνουν αὐτό πού θέλουν ἤ δέν τούς βγαίνει ἔτσι πού περιμένουν. (Καί μιλοῦμε γιά τόν χριστιανό πού πῆρε στά σοβαρά τά πράγματα καί θέλει νά γίνει ἀληθινός χριστιανός.) Ὁπότε ἤ ἀδιαφορεῖ κανείς καί τά κουκουλώνει, ἤ ἔχει μέσα του ἀνησυχία τί θά γίνει μέ τή μιά περίπτωση, μέ τήν ἄλλη περίπτωση, τί θά γίνει μέ τό ἕνα θέμα, μέ τό ἄλλο θέμα –μάλιστα ἄν εἶναι καί ὑπεύθυνος ἀπέναντι σέ ἄλλους. Ὅμως, δέν εἶναι αὐτό τό θέμα! Ὅ,τι χρειάζεται θά τό δώσει ὁ Κύριος. Ὅ,τι χρειάζεται νά γίνει, ὅποτε χρειάζεται νά γίνει, θά τό δώσει ὁ Κύριος· θά οἰκονομήσει νά ἔρθουν ἔτσι τά πράγματα, ὥστε νά γίνει· νά γίνει αὐτό πού θέλει ὁ Κύριος στήν κατάλληλη ὥρα.

Δέν μπορεῖς νά ἀπαρνηθεῖς τόν ἑαυτό σου, ἄν δέν πιστέψεις στόν Χριστό· ὄχι μέ τήν ἔννοια νά παρακαλέσεις: «Ἄχ, Χριστέ μου, κάνε μου αὐτό!» Πόσες φορές προσεύχεσαι καί θέλεις νά ἔρθει, τρόπον τινά, μαγικά ὁ Χριστός νά κάνει αὐτό πού ζητᾶς. Δέν εἶναι τόσο αὐτό τό θέμα. Τό ὅτι ἔχεις κάτι τό ὁποῖο ἐπιμένει καί εἶναι κολλημένο ἐπάνω σου –ὅλα αὐτά τά ἀρνητικά πού ἔχουμε ὁ καθένας μας– σημαίνει ὅτι δέν γιατρεύεσαι ἀλλιῶς, δέν ἀποφασίζεις ἀλλιῶς νά ἀπαρνηθεῖς τόν ἑαυτό σου. Ἄλλο εἶναι νά θέλεις νά φύγει ἕνα κάτι πού σέ ἐνοχλεῖ, καί ἄλλο εἶναι νά θέλεις νά φύγει μαζί μέ αὐτό ὁ ἑαυτός σου: ?? ἐγωισμός σου, ἡ οἴησή σου. Ἐκεῖ πρέπει νά φτάσουμε! Ἁπλά εἶναι τά πράγματα. Ἀλλά χρειάζεται λίγο νά ξέρει κανείς. Καί δέν εἶναι τόσο θέμα γνώσεων. Βλέπεις μιά γιαγιούλα, οὔτε γράμματα ξέρει οὔτε τίποτε, καί δέν ἔχει δυσκολία νά τό καταλάβει αὐτό. Πῶς γίνεται αὐτό; Θέλει νά λυτρωθεῖ πραγματικά. Βρῆκε τό μυστικό.

Ἄν πιστέψεις καί νιώσεις βαθιά μέσα σου ὅτι εἶσαι μή ὤν, τότε οὔτε ὁ διάβολος οὔτε ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός σου –πού ἐπιτίθεται ἄγρια καί μέ μίσος, μέ τίς διάφορες καταστάσεις στό βάθος τῆς ὑπάρξεώς σου, πού δέν σέ ἀφήνουν νά ὑποταχθεῖς στόν Θεό– οὔτε καί κανένας ἄλλος ἐχθρός μπορεῖ νά σοῦ κάνει κακό, ἀφοῦ ὡς μή ὤν πού εἶσαι, δέν μπορεῖ κάν νά σέ βρεῖ ὁ ἐχθρός.
Ὁ ἀββᾶς Βαρσανούφιος στή βίβλο του μᾶς λέει σχετικά μέ τούς λογισμούς: Πρέπει νά κάνεις πώς δέν ἄκουσες, πώς δέν πῆρες εἴδηση κάν. Νά μήν κάνεις φανερή τήν παρουσία σου στόν ἐχθρό, ὁπότε ἐκεῖνος θά σηκωθεῖ νά φύγει. Ποιόν νά φοβερίσει, σέ ποιόν νά ἐπιτεθεῖ; Αὐτό δέν σημαίνει τίποτε ἄλλο παρά ταπείνωση μέχρι ἐκεῖ πού δέν πάει ἄλλο. Ἀφήνεσαι, ὄχι, βέβαια, νά ἄγεσαι καί νά φέρεσαι ἀπό τόν ἑαυτό σου, ἀλλά μέ ἐμπιστοσύνη στόν Θεό. Καί πείθεσαι ὅτι, ἄν λυτρωθεῖς ἀπό τόν παλαιό ἄνθρωπο, θά τό κάνει ὁ Θεός.

Εἴμαστε ἄραγε οἱ χριστιανοί ἀναπαυμένοι στόν Θεό; Εἶναι τό μέλημά μας πῶς θά ταπεινωθοῦμε, πῶς θά μετανοήσουμε, πῶς θά ἀνταποκριθοῦμε στόν Κύριο, πῶς θά τόν ἀγαποῦμε, πῶς θά νιώθουμε ὅτι ὁ Θεός κυβερνάει; Πολλές φορές βάζει κανείς ὡς σκοπό: «Πρέπει νά τό τελειώσω αὐτό, πρέπει νά τακτοποιήσω ἐκεῖνο, πρέπει νά βολέψω τούς ἄλλους». Δέν εἶναι αὐτό τό ζητούμενο. Ἀλλά τί; Ἀφήνεσαι στόν Θεό. Αὐτό τό περιμένει ὁ Θεός, τό θέλει. Δέν εἶναι τό θέμα ἁπλῶς νά προσπαθεῖ κανείς, ἁπλῶς νά ἀγωνίζεται· δέν βγαίνει τίποτε ἔτσι. Ὅλα ὁ Θεός τά κάνει. Ὅμως ὁ ἄνθρωπος ὀφείλει πρόθυμα νά γίνεται ὄργανο τοῦ Θεοῦ.
Ἕνας συνηθισμένος ἄνθρωπος ἦταν ὁ ἅγιος Παρθένιος. Γράμματα δέν ἤξερε, πολλά πράγματα δέν ἤξερε· αὐτό πού ἤξερε, αὐτό ἔκανε πρόθυμα-πρόθυμα: ἔδινε ψάρια σέ ὅλους, τούς χόρταινε. Καί ὁ Θεός τοῦ ἔδωσε τή χάρη ἀκόμη καί θαύματα νά κάνει.

Πῶς ἐπιστρέφει ὁ ἄσωτος; Τίποτε δέν ἔχει. Ὅλα ὅσα πῆρε τά κατασπατάλησε καί κοντεύει καί ὁ ἑαυτός του νά ἐκλείψει, καθώς πεθαίνει ἀπό τήν πείνα. Ὅσο δικαιώνει τόν ἑαυτό του, ὅσο νομίζει ὅτι εἶναι ἀδικημένος, δέν εἶναι στά καλά του. Ὅταν ὅμως ἔρχεται εἰς ἑαυτόν, τελείως καταδικάζει τόν ἑαυτό του. Λέει: Οὐκ εἰμί ἄξιος κληθῆναι υἱός σου. Καί ἔτσι ἐπιστρέφει καί μένει γιά πάντα στό σπίτι τοῦ πατέρα του.
Ἄς ποῦμε καί ἐμεῖς: «Ἤμουν ἐκτός ἑαυτοῦ· τώρα κατάλαβα ὅτι τό φταίξιμο εἶναι δικό μου. Δέν εἶμαι ἄξιος παρά νά μέ πετάξεις, Κύριε». Ἐμεῖς, τάχα κάτι εἴμαστε καί ἔτσι πηγαίνουμε στόν Θεό. Τελικά προσπαθεῖς νά περισώσεις τόν ἑαυτό σου, νά αὐτοδικαιωθεῖς. Ἄν πραγματικά καταλάβεις ὅτι ὁ Θεός εἶναι φιλάνθρωπος, οὔτε ἕνα λεπτό δέν δίνεις στήν ἁμαρτωλή σου ζωή. Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ τόσο σέ λιώνει, πού σοῦ εἶναι ἀδιανόητο νά ξαναγυρίσεις στήν ἁμαρτία.