Ὁ καθένας μας ζεῖ μέσα σ᾿ αὐτή τήν κοινωνία καί ἐπηρεάζεται, ὅπως ἐπηρεάζεται, καί εἶναι δύσκολο νά προφυλαχτεῖ. Ὁ Θεός ἐπιτρέπει κάποια στιγμή νά ἔρθουν ἔτσι τά πράγματα, πού οὔτε παίρνουν εἴδηση οἱ ἄλλοι ἀπό τριγύρω τί παθαίνεις. Καί ἄν δυσανασχετεῖς: «Μοῦ συμβαίνει αὐτό, ἐκεῖνο. Γιατί ὁ Θεός νά τό ἐπιτρέψει;», βουλιάζεις ἐκεῖ, ἄκρη δέν βρίσκεις. Ἐνῶ, ἄν τό πάρεις ἀλλιῶς: «Δέν μπορεῖ, ὁ Θεός εἶναι ἐλεήμων, δέν τυραννεῖ τόν ἄνθρωπο. Κάτι κρύβει αὐτή ἡ ὑπόθεση», μετά βλέπεις ὅτι αὐτό πού ἐπέτρεψε νά πάθεις ἦταν ὅ,τι καλύτερο.
Ὅσο καλή διάθεση κι ἄν ἔχεις, δέν τόν βρίσκεις τόν δρόμο τῆς σωτηρίας, δέν σέ ἀφήνει ἡ ὑπερηφάνεια, τό ἐγώ μέσα σου. Ταρακουνήθηκες; Ἄνοιξε ὁ δρόμος, ἔχεις μιά καλή ἐπικοινωνία μέ τόν Θεό, μπαίνεις πιά στόν νοῦ τοῦ Θεοῦ. Ὄχι ὅτι γίνεσαι κανένας σπουδαῖος, ἀλλά ὁ Κύριος σέ βοηθᾶ νά προχωρεῖς στόν δρόμο τῆς σωτηρίας.

Ὁ Κύριος διῆλθεν εὐεργετῶν καί ἰώμενος… Bέβαια, δέν τούς θεράπευσε ὅλους, δέν χόρτασε ὅλους, δέν ἔλυσε τά προβλήματα τῶν ἀνθρώπων. Τό κύριο πρόβλημα γιά τόν καθένα εἶναι νά σωθεῖ ἀπό τήν ἁμαρτία. Καί σωτηρία παρέχει μόνο ὁ Κύριος· αὐτό εἶναι τό κύριο ἔργο του. Ἀπό τόν ἄνθρωπο θέλει μετάνοια τέτοια πού μεταφράζεται σέ ἀνάλογες πράξεις. Ὡστόσο, θεράπευσε ἀρρώστους καί ἄλλα θαύματα ἔκανε, γιά νά ξέρουμε ὅτι εἶναι κύριος τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου καί ὅλα τά μπορεῖ. Θά μποροῦσε νά εἶχε περάσει ἀπό τόν κόσμο αὐτόν ὁ Χριστός χωρίς νά ρίξει μιά ματιά στούς πονεμένους, στούς δαιμονισμένους, στούς ἀσθενεῖς, στούς πεινασμένους;
Τό κύριο ἔργο καί γιά μᾶς τούς ἴδιους καί γιά τούς ἄλλους εἶναι νά ἀνοίξει ὁ δρόμος τῆς σωτηρίας. Ἀλλά χρειάζεται ὅμως, συμπονώντας καί συμπάσχοντας μέ τούς ἄλλους, νά τούς φροντίζουμε ὅσο μποροῦμε, νά φροντίζουμε ὅσους μποροῦμε.

Ἀκούσαμε στή σημερινή εὐαγγελική περικοπή ὅτι ἕνας ἑκατόνταρχος παρακάλεσε τόν Κύριο: «Ὁ δοῦλος μου εἶναι κατάκοιτος, παράλυτος καί ὑποφέρει». Καί ἁπλά ὁ Χριστός ἀπαντᾶ: «Ἐγώ θά ἔρθω καί θά τόν θεραπεύσω». Δέν εἶναι ἀπαιτητικός ὁ ἑκατόνταρχος. Λέει ἁπλῶς τόν πόνο του μέ πολλή πίστη στόν Χριστό, μέ ἀπόλυτη, μέ φοβερή πίστη: «Ὅλα τά ἔχεις στήν ἐξουσία σου. Πές καί θά γίνει». Πῶς εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, αὐτός ὁ ὁποῖος ἔχει συνεννόηση μέ τόν Θεό!
Καί ἐμεῖς, ἄσχετα τί ἤμασταν ὥς αὐτή τή στιγμή, ἀπό ἐδῶ καί πέρα νά αἰσθανθοῦμε ὅτι ὑπάρχει ὁ Θεός, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος ἔγινε ἄνθρωπος καί ἁπλά-ἁπλά δέχεται καί νιώθει τόν καθένα μας. Καί καθώς τοῦ φανερώνουμε μέ τήν πίστη τοῦ ἑκατοντάρχου τόν πόνο μας, τόν καημό μας, τήν ὅποια κατάστασή μας, ὁ Κύριος ἁπλά μᾶς ἀπαντᾶ: «Ἐγώ θά τό τακτοποιήσω».

Ὁ ἀπόστολος Πέτρος ἦταν ἕνας ψαράς, ἕνας ἁπλός, ἕνας συνηθισμένος ἄνθρωπος. Ἦταν αὐτός μέ τόν ζωηρό χαρακτήρα πού, χωρίς νά τό καταλαβαίνει, «ἔπαιρνε φόρα», ὅπως ἔγινε καί μετά τόν Μυστικό Δεῖπνο, πού εἶπε στόν Χριστό: Εἰ πάντες σκανδαλισθήσονται ἐν σοίἐγώ οὐδέποτε σκανδαλισθήσομαι. Ὁπότε προφήτευσε ὁ Κύριος καί τοῦ εἶπε: «Αὐτή τή νύχτα, πρίν λαλήσει ὁ πετεινός, θά μέ ἀρνηθεῖς τρεῖς φορές». Ὅπως καί ἔγινε. Ἀρνήθηκε τόν Χριστό αὐτός πού νόμιζε ὅτι ἦταν μέγας καί τρανός. Παίρνοντας ἀφορμή ἀπό τήν περίπτωση τοῦ ἀποστόλου Πέτρου, νά ποῦμε ὅτι οἱ σημερινοί χριστιανοί ἔχουμε καί αὐτό: πηγαίνουμε στόν Χριστό, τόν ἀκολουθοῦμε, πιστεύουμε σ᾿ αὐτόν, ἀλλά τελικά, καθώς νομίζουμε ὅτι ἐμεῖς ἔχουμε ταλέντα καί χαρίσματα, πᾶμε νά προβάλουμε τόν ἑαυτό μας. Ἄν ἀληθινά σέ δεχθεῖ ὁ Χριστός, θά σέ ἀφήσει νά συντριβεῖς, ὅπως ἄφησε τόν ἀπόστολο Πέτρο, γιά νά ταπεινωθεῖς.

Τόν ἀπόστολο Παῦλο ὁ Χριστός τόν ἔκανε ἀπόστολο· ὄχι ἁπλῶς τοῦ ἔδωσε τόν τίτλο, ἀλλά τόν ἔφτιαξε ἔτσι, ὥστε νά φθάσει στό σημεῖο νά λέει: Ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός. Τό τί πέρασε, γιά νά φθάσει ἐκεῖ! Ἀκολούθησε ὅμως τόν Χριστό.
Αὐτό πρέπει νά τό λάβουμε ὑπ᾿ ὄψιν μας καί ὄχι ἁπλῶς νά γιορτάζουμε τούς ἀποστόλους ἔτσι πού νά τούς τοποθετοῦμε στήν καλή θέση πού εἶναι, ἐνῶ ἐμεῖς ἀρκούμαστε ἁπλῶς νά ζήσουμε καί νά χαροῦμε τό ἕνα, τό ἄλλο, καί κάνουμε τίς ἁμαρτίες μας.
Νά ἀκολουθήσουμε καί ἐμεῖς τόν Χριστό, ὅπως τόν ἀκολούθησαν ἐκεῖνοι. Νά παραδοθοῦμε στά χέρια του, νά αἰσθανθοῦμε ὅτι μᾶς ἀνέλαβε ὁ Χριστός. Καί θά τό αἰσθανθοῦμε αὐτό, καθώς θά ἀφεθοῦμε σ᾿ αὐτόν καί δέν θά κάνουμε πίσω οὔτε θά τρομάξουμε ὅ,τι κι ἄν ἐπιτρέψει. Καί ὁ Κύριος θά μᾶς μάθει τό μάθημα καί θά μᾶς φτιάξει καί ἐμᾶς ἀληθινούς χριστιανούς.

Σχετικά μέ τίς ἀρρώστιες πού περνοῦν οἱ ἄνθρωποι, ἄλλοι ἀρρωσταίνουν στά πρῶτα χρόνια τῆς ζωῆς τους, ἄλλοι στό τέλος. Κάποιοι ἄνθρωποι σέ ὅλη τους τή ζωή οὐδέποτε ἀρρώστησαν οὔτε πῆραν φάρμακα, καί στό τέλος τῆς ζωῆς τους σάν νά ἦρθαν ὅλα μαζεμένα. Καί ὁρισμένοι σέ ὅλη τους τή ζωή περνοῦν ἀρρώστιες ἀπό λίγο· καί στά παιδικά χρόνια καί στά νεανικά καί στά πρῶτα χρόνια τῆς ἐνηλικιώσεως καί ἀργότερα καί μέχρι τέλους.
Ἄν κάποια ἀσθένεια δέν χρειάζεται νά μείνει, θά τήν πάρει ὁ Θεός. Γιά ὅ,τι μένει, πρέπει πάλι καί πάλι νά παρακαλοῦμε τόν Θεό· τόσο γιά τίς ψυχασθένειες ὅσο καί γιά τίς σωματικές ἀσθένειες. Νά παρακαλοῦμε γιά ὅλα πολλές φορές. Ὄχι γιατί θέλει ὁ Θεός πολλές φορές νά τόν παρακαλοῦμε, ἀλλά γιατί ἐμεῖς χρειάζεται νά τό κάνουμε αὐτό, ὥστε νά τοῦ δείξουμε τήν πίστη μας. Καί ἡ εὐχή τῆς πίστεως σώσει τόν κάμνοντα.

Kατά κανόνα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἡ Παναγία εἶναι πάντα μέ τόν Χριστό· ὄχι βέβαια ἐπειδή αὐτή καθ᾿ ἑαυτήν ἡ Παναγία δέν ἔχει τήν ἀρετή της καί τή λαμπρότητά της. Ἦταν τό μοναδικό πλάσμα πού βρῆκε ὁ Θεός στή γῆ γιά νά τήν κάνει μητέρα του καί νά ἐμφανιστεῖ ὡς ἄνθρωπος. Ὅμως ὅλα αὐτά ἔγιναν, ἀκριβῶς γιά νά συντελεστεῖ τό μέγα μυστήριο τῆς τοῦ Χριστοῦ οἰκονομίας: νά γίνει ἄνθρωπος ὁ Θεός. Οἱ Καθολικοί κάνουν καί ἐδῶ ὑπερβολές καί, τρόπον τινά, ξεκόβουν τήν Παναγία ἀπό τόν Χριστό. Γιά μᾶς, ἡ Παναγία εἶναι ἡ μοναδική πού ὑπηρέτησε, ἀπό τήν ἀνθρώπινη πλευρά, στό μυστήριο τῆς σωτηρίας, γι᾿ αὐτό εἶναι πάντοτε μαζί μέ τόν Χριστό. Ἑπομένως, καταφεύγοντας στήν Παναγία, καταφεύγουμε στό μυστήριο αὐτό τῆς σωτηρίας μας. Καταφεύγοντας στό μυστήριο τῆς σωτηρίας, ἐπικαλούμαστε τήν Παναγία, τήν παρακαλοῦμε καί πηγαίνουμε μαζί μέ αὐτήν ἐκεῖ.