


Αὐτό θέλει ὁ Κύριος νά δεῖ καί πρός αὐτό μᾶς ὁδηγεῖ καί μᾶς βοηθάει: νά ἀρχίσουμε νά χαιρόμαστε πού εἴμαστε χριστιανοί, πού μᾶς βρῆκε ὁ Κύριος καί μᾶς κάλεσε καί μᾶς δέχθηκε. Καί ὄντως, δηλαδή, ὁ Κύριος εἶναι ὁ πλάστης μας, ὁ Θεός μας, καί ξέρει τί κάνει. Ὅλα τά ἔχει στά χέρια του. Τά γνωρίζει ὅλα καί τά μπορεῖ ὅλα. Μπορεῖ ὅλα νά τά ἀντιμετωπίσει. Καί μᾶς βεβαιώνει μέσα ἀπό τό Εὐαγγέλιο, μέσα ἀπό τή ζωή τῶν ἁγίων, μέσα ἀπό τήν ὅλη ζωή τῆς Ἐκκλησίας: «Ὡς ἄνθρωποι τά κάνατε θάλασσα, ἀλλά ἐγώ, ὁ πλάστης σας, τώρα σᾶς ἀγάπησα περισσότερο ἀπό ὅ,τι ὅταν σκέφτηκα νά σᾶς φέρω ἀπό τήν ἀνυπαρξία στήν ὕπαρξη. Καί ἡ ἀγάπη μου ἐκδηλώνεται κυρίως μέ τό ὅτι θέλω, ὅπου εἶμαι ἐγώ, νά εἶστε καί ἐσεῖς, νά γίνετε ὅμοιοι μέ ἐμένα, νά ἔχετε ὅλη τή χαρά αὐτή πού ἔχω καί ἐγώ ὡς Θεάνθρωπος. Νά μέ πιστέψετε λοιπόν, νά μέ ἀκολουθήσετε».
Καί ἐμεῖς πρέπει νά πετάξουμε ἀπό τή χαρά.
Δέν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά ξέρει ποιές εἶναι οἱ βουλές τοῦ Θεοῦ, πῶς σκέπτεται ὁ Θεός καί γιατί ἀφήνει νά γίνει τό ἕνα, τό ἄλλο. Τό μυστικό εἶναι αὐτό: νά ἐμπιστευθοῦμε στόν Θεό πλήρως, χωρίς τήν παραμικρή ἐπιφύλαξη. Καί ἄν ἀκόμη στήν πολλή δυσκολία κινηθεῖ ἡ ψυχή μας ἔτσι πού θά ποῦμε: «Γιατί, Θεέ μου;», νά τό καταπιοῦμε αὐτό, νά τό πνίξουμε καί νά ζητήσουμε συγγνώμη ἀπό τόν Θεό. Ἔτσι ἀναπαύεται ἡ ψυχή. Δέν ἀναπαύεται δι᾿ αὐθυποβολῆς. Ὄχι. Ἔρχεται ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, πού ἀναπαύει τόν ἄνθρωπο. Ἐπειδή ἀκριβῶς ταπεινώνεται ὁ ἄνθρωπος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἐμπιστευόμενος σ᾿ αὐτόν καί μή θέλοντας νά ἐρευνήσει τάχα καί νά ἐξιχνιάσει τί συνέβη, γίνεται δεκτικός τῆς χάριτος, τοῦ φωτισμοῦ τοῦ Θεοῦ, καί ἔτσι μυεῖται λίγο στίς βουλές τοῦ Θεοῦ, μυεῖται λίγο στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὁπότε καταλαβαίνει κάτι, πού ἕνας ἄλλος δέν μπορεῖ νά τό καταλάβει.
Παλαιότερα σήκωνε νά εἶναι καί οἱ παπποῦδες στό σπίτι καί δέν ἦταν ἁπλῶς ἕνα βάρος. (Ἐγώ θυμᾶμαι ὅτι, ὅταν ἔλειψαν οἱ παπποῦδες ἀπό τό σπίτι, σάν νά κολοβώθηκε ἡ οἰκογένεια.) Σήκωνε παλαιότερα νά γίνεται ἔτσι, τώρα δέν σηκώνει. Ἐγώ ὁ ἴδιος φτάνω στό σημεῖο νά λέω μερικές φορές: «Καλύτερα νά εἶστε μακριά, καί ὄχι ἐπάνω ὁ πατέρας καί ἡ μητέρα, καί στό κάτω πάτωμα ἡ νέα οἰκογένεια. Διότι, ὅλο καί θά ἐπηρεάζει ἡ πεθερά, ὅλο καί ἡ νύφη θά στενοχωρεῖται. Ὅσο πιό μακριά εἶναι, τόσο καλύτερα».
A
Ὅταν ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στόν Θεό, ὅταν βάζουμε τόν ἑαυτό μας μέσα στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὁ Θεός εὐλογεῖ τήν οἰκογένεια. Ἄν κάπου, π.χ., πέθανε ὁ σύζυγος καί ἔμεινε χήρα ἡ γυναίκα μέ τά παιδιά της, ἀπό μιά πλευρά μοιάζει πολύ ὅτι κάτι λείπει, ἀπό τήν ἄλλη πλευρά εἶναι ἐντελῶς ἀδύνατο νά ἐγκαταλείψει ὁ Θεός αὐτή τήν οἰκογένεια.
Ἡ ἑορτή τῶν Εἰσοδίων ἔχει δύο σημαντικά πράγματα: Ἀπό σήμερα ἀρχίζουμε νά ψάλλουμε τίς καταβασίες τῶν Χριστουγέννων. Αὐτό μᾶς θυμίζει τό μεγάλο γεγονός τῆς Γεννήσεως τοῦ Κυρίου. Ἐπίσης μᾶς θυμίζει τήν προετοιμασία πού χρειάζεται. Ἡ Παναγία εὐθύς ἐξαρχῆς εἶναι ὁ κατάλληλος ναός καί κατάλληλη νά γίνει μητέρα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά χρειάζεται καί ἑτοιμασία. Γι᾿ αὐτό εἰσέρχεται στά Ἅγια τῶν Ἁγίων καί μένει ἐκεῖ ἀρκετά χρόνια γιά νά ἐξαγιαστεῖ.
Ὁ χριστιανός πρέπει νά εἶναι πιασμένος ἀπό τό τέλος, ἀπό τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ πού ἔρχεται· ἀλλιῶς, θά ἀποπροσανατολιστεῖ. Ἔτσι, ἀπό τώρα νά ἐπηρεάζεται ἡ ζωή μας ἀπό τήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων, ἀλλά καί ἀπό τήν πραγματικότητα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ πού ἔρχεται. Μήν καθυστεροῦμε σέ ἀσήμαντα πράγματα καί μήν ξεχνοῦμε τήν προετοιμασία πού πρέπει νά κάνουμε γιά νά φτάσουμε στόν τελικό σκοπό.
Αὐτός δέν εἶναι λίγο πολύ ὁ καημός τοῦ κάθε ἀνθρώπου; Πῶς θά μπορεῖ νά ἔχει πολλά ἀγαθά καί νά πεῖ στόν ἑαυτό του: Ἀναπαύου φάγε πίε εὐφραίνου· «νά ἀναπαύεσαι –μήν κοπιάζεις– νά τρῶς, νά πίνεις καί νά εὐφραίνεσαι». Ὁ σκοπός εἶναι νά εὐφραίνεται κανείς. Ὡστόσο, νά μήν ξεχνοῦμε ὅτι τά πάντα εἶναι ματαιότης· «ματαιότης ματαιοτήτων, τά πάντα ματαιότης». Ὁ ἄνθρωπος δυστυχῶς ἔχει τήν τάση νά νομίζει ὅτι θά μείνει ἐδῶ αἰώνια, καί κολλάει ἡ ψυχή του στά μάταια αὐτά πράγματα. Ὅμως, ὅπως εἶπε στή σημερινή παραβολή ὁ Κύριος, ἔρχεται ἡ ὥρα πού κανείς φεύγει ἀπό αὐτόν τόν κόσμο καί ὅλα ἐκεῖνα τά ὁποῖα ἔχει ἑτοιμάσει καί νόμιζε ὅτι θά χαρεῖ γιά πολύ καιρό τά ἀφήνει. Ταύτῃ τῇ νυκτί τήν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπό σοῦ· ἅ δέ ἡτοίμασας τίνι ἔσται; Γι᾿ αὐτό δέν ἔχει μεγάλη σημασία ἄν ἔχουμε πολλά ἤ λίγα. Σημασία ἔχει, ἐάν μέσα στήν ψυχή μας ἔχουμε τόν Θεό, τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.
Πόσες φορές κανείς ἀκούει κάτι, διαβάζει κάτι ἀπό αὐτά πού λέει τό Εὐαγγέλιο καί λέει: «Ἐγώ δέν τό καταλαβαίνω αὐτό», ἤ ἀμέσως-ἀμέσως ἔχει γνώμη, ἐπειδή εἶναι σπουδαγμένος, ἐπειδή ἔχει μεγάλη θέση, ἐπειδή ἔχει πολλή σιγουριά στό μυαλό του. Πῶς τολμᾶς νά ἔχεις γνώμη;
Γι᾿ αὐτό πρέπει νά ρωτοῦμε: «Τί λένε οἱ πατέρες;» Ὄχι γιατί οἱ πατέρες εἶχαν πολύ μυαλό, περισσότερο ἀπό μᾶς, καί γι᾿ αὐτό ξέρουν· ὄχι. Εἶχαν βέβαια μυαλό, ὅπως μπορεῖ νά ὑπάρχουν καί σήμερα ἄνθρωποι πού ἔχουν μυαλό, ὅσο εἶχαν οἱ πατέρες. Δέν εἶναι αὐτό. Οἱ πατέρες τά ἄφησαν ὅλα, τά θεώρησαν ὅλα σκύβαλα καί ἔδωσαν τόν ἑαυτό τους στόν Θεό, καί γέμισε ἡ ὕπαρξή τους ἀπό τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Καί μιλοῦσαν πλέον ὡς φωτισμένοι ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, μέ τό δῶρο τῆς πίστεως, τῆς ἀγάπης, τῆς συμπόνιας, μέ τό δῶρο τῆς παγγνωσίας· διότι ἐν τῷ Θεῷ κανείς γίνεται ὅ,τι εἶναι ὁ Θεός.
Πολλές ψυχές κάνουν ὑπακοή, ἀλλά ἀκόμη χωλαίνουν. Εὐχῆς ἔργον θά ἦταν νά μήν ἔχει τόν φόβο ὁ πνευματικός μήπως βουλιάξει ἡ ψυχή. Τό βούλιαγμα εἶναι ἡ προδοσία τῆς ψυχῆς· σάν νά θέτει ἐν ἀμφιβόλῳ τήν ὑπακοή. Τί γίνεται δηλαδή; Ἄς ποῦμε, παίρνει κανείς κάποιον ἀπό τό χέρι, γιά νά περάσει ἕνα γεφύρι, πού ἀπό κάτω του περνάει ὁρμητικά ἕνα ποτάμι. Ἐφόσον θά κρατιέται καλά ἀπό τό χέρι, δέν θά τρομάξει. Ἀλλιῶς, περνώντας, θά φοβηθεῖ. Ὁπωσδήποτε, ἐάν δέν εἶχε ἐμπιστοσύνη σ᾿ αὐτόν πού τόν ὁδηγεῖ, δέν θά περνοῦσε τό ποτάμι. Ἄν κάποιος εἶναι φοβιτσιάρης, θά ἐκδηλωθεῖ: θά τόν πιάσουν ζάλες, ἴλιγγοι, ὁπότε θά ἀρχίσει νά λέει: «Θά πέσουμε. Δέν μέ κρατᾶς καλά. Τί θέλαμε καί ἤρθαμε στό γεφύρι; Δέν πάει ἀπό ἐδῶ ὁ δρόμος». Καί τοῦ λές: «Πᾶμε γιά ἀπέναντι, ἀλλά –δέν γίνεται ἀλλιῶς– πρέπει νά περάσουμε τό γεφύρι». Νά μήν ὑπάρξει, λοιπόν, προδοσία στήν ὑπακοή. Ἄν δέν ὑπάρξει προδοσία, νά μή φοβόμαστε.
ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Σέ περίπτωση διακοπῶν ροῆς ἤ ἐμφάνισης παλαιότερου ὑλικοῦ κατά τήν ὥρα τῶν ζωντανῶν μεταδόσεων, παρακαλοῦμε ἀνανεώστε περιοδικά τήν σελίδα ἀπό τό παρακάτω κουμπί. Εὐχαριστοῦμε γιά τήν κατανόηση.
Πλάτωνος καί Ῥωμανοῦ μαρτύρων
Ἀβδιού προφήτου, Βαρλαάμ μάρτυρος
Γρηγορίου τοῦ Δεκαπολίτου, Πρόκλου Κων/πόλεως
ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
Θ΄ Λουκᾶ (Παραβολή ἄφρονος πλουσίου) Φιλήμονος ἐκ τῶν Ο΄, Ἰακώβου ὁσίου τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ
Ἀμφιλοχίου Ἰκονίου, Γρηγορίου Ἀκραγαντίνων
Κλήμεντος Ῥώμης, Πέτρου Ἀλεξανδρείας
Νηστεία Χριστουγέννων
Νηστεία Χριστουγέννων
Νηστεία Χριστουγέννων
Νηστεία Χριστουγέννων
Νηστεία Χριστουγέννων
Νηστεία Χριστουγέννων
Νηστεία Χριστουγέννων
Νηστεία
Κατάλυση ἰχθύος
Νηστεία
Κατάλυση ἰχθύος
Κατάλυση ἰχθύος
Κατάλυση ἰχθύος
Κατάλυση ἰχθύος