Δέν μπορεῖ νά νοηθεῖ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, μυστήρια, σωτηρία τῶν ἀνθρώπων χωρίς τήν παρουσία τῆς Παναγίας. Ὁ Θεός θέλησε νά γίνει ἄνθρωπος καί νά πάθει ὡς ἄνθρωπος, γιά νά σώσει τόν κόσμο· ἀλλά ἡ ἀρχή ἔγινε ἀπό τήν Παναγία. Ὁ Χριστός κυοφορήθηκε μέσα στήν κοιλία της, γεννήθηκε καί ἀνατράφηκε ἀπό τήν Παναγία, μέχρις ὅτου νά μεγαλώσει, γιά νά κάνει τό ἔργο γιά τό ὁποῖο ἦρθε.
Ὅλα λοιπόν ξεκινοῦν ἀπό τήν Παναγία. Εἶναι ἡ πρώτη. Καί πρῶτα αὐτήν μνημονεύουμε –ὅταν κάνουμε ἀπόλυση σέ κάθε ἀκολουθία– ἀκόμη καί ἀπό τόν σταυρό τοῦ Χριστοῦ. Διότι ὁ Χριστός, πού ἔπαθε πάνω στόν σταυρό ὡς ἄνθρωπος καί τόν ἁγίασε, τόν ἑαυτό του τόν πῆρε ἀπό τήν Παναγία. Καί δέν τέλειωσε αὐτό, ἀλλά σάν νά τόν παίρνει συνέχεια τόν ἑαυτό του ἀπό τήν Παναγία. Εἶναι ἕνα μυστήριο αἰώνιο αὐτό.

Ὁ Πέτρος πρόσεξε τά κύματα, ἄρχισε νά καταποντίζεται καί ἀμέσως ἔκραξε: Κύριε σῶσόν με Καί ὁ Κύριος ἀμέσως ἅπλωσε τό χέρι, τόν ἔβγαλε ἀπό τό βύθισμα, τόν ἔσωσε. Ἀλλά δέν τόν ἄφησε ἔτσι. Τοῦ λέει: Ὀλιγόπιστε εἰς τί ἐδίστασας; Ἀπό τό ἕνα μέρος ὁ Πέτρος εἶναι ἄνθρωπος, καί μέσα στήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία δικαιολογεῖται. Ἀπό τό ἄλλο μέρος ὅμως δέν δικαιολογεῖται νά ὀλιγοπιστεῖ, γι᾿ αὐτό καί ὁ Κύριος τόν ἐλέγχει.
Ἔτσι εἶναι ἡ ζωή ὅλων μας, ὅπως τῶν μαθητῶν καί τοῦ Πέτρου. Τί ὡραῖα θά εἶναι νά εἴμαστε μέ τόν Κύριο, νά ἐνθυμούμαστε τόν Κύριο, νά τόν πιστεύουμε, νά τόν ἀκοῦμε· νά ἔχουμε τή βεβαιότητα ὅτι πάντα θά εἶναι μαζί μας, ἀλλά καί συχνά πυκνά νά ἀκοῦμε τήν ἐλεγκτική φωνή του: «Γιατί ἐδειλίασες; Γιατί ὀλιγοπίστησες; Γιατί φοβήθηκες; Γιατί δίστασες;» Καί ὅ,τι κι ἄν συμβεῖ, τελικά πάλι νά γυρίζουμε στόν Κύριο.

Ἡ ἁγία Θεοδώρα δέν δίστασε, καθώς ἔδειξαν τά πράγματα ὅτι ἦταν καλό νά ἔρθει στή Θεσσαλονίκη, νά ἔρθει. Δέν τή δέσμευσε τό ὅτι ἀπό κάπου ἀλλοῦ καταγόταν καί πῶς νά ἔρθει ἐδῶ μέ τά μέσα ἐκείνης τῆς ἐποχῆς. Ἐπίσης δέν κάθισε νά κλαίει πού πῆρε ὁ Θεός τίς δύο κόρες της, ἀλλά ἀμέσως κανόνισε τί θά γίνει μέ τήν ἄλλη, τήν ὁσία Θεοπίστη. Καί ὅταν ὁ Θεός πῆρε καί τόν σύζυγό της, πάλι δέν κάθισε νά κλαίει καί νά ὀδύρεται· τόν βοήθησε νά ἔχει καλό τέλος καί νά σωθεῖ ἡ ψυχή του. Καί ἐκείνη, πού θά χρειαζόταν νά ζήσει πολλά χρόνια ἀκόμη καί νά παιδευτεῖ, δέχθηκε εὐχαρίστως αὐτό πού ἔδειχνε ὁ Θεός: νά κάνει τόν ἀγώνα της καί τήν ἄσκησή της· καί ἔγινε ἁγία.
Πολύ θά εὐλογηθεῖ καί θά χαριτωθεῖ ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος σάν νά ἀφουγκράζεται, δηλαδή τείνει εὐήκοον οὖς νά ἀκούσει τί λέει ὁ Θεός, νά δεῖ πῶς τόν ὁδηγεῖ ὁ Θεός, καί ἀμέσως ἀνταποκρίνεται.

Πάντοτε νά ἔχουμε ὑπ᾿ ὄψιν μας ὅτι, ἄν ἐσύ δέν κινηθεῖς πρός τόν Θεό, δέν γίνεται τίποτε. Δέν πρέπει νά πεῖς: «Δέν μπορῶ ἐγώ, Θεέ μου!» Ὄχι· αὐτό εἶναι λάθος, φυγοπονία. Ὁ Θεός περιμένει νά σέ δεῖ ὅτι θέλεις τή σωτηρία καί τό δείχνεις αὐτό. Γιά νά καταλάβουμε, νά ποῦμε τό ἑξῆς: Ἕνας κυνηγός ἔπιασε ἕνα πουλί καί τό ἔχει στόν κῆπο του δεμένο μέ ἁλυσίδα. Αὐτό κάθε τόσο, καθώς ξεχνιέται ὅτι εἶναι δεμένο, ἀνοίγει τά φτερά του νά φύγει. Ἀλλά φυσικά δέν μπορεῖ, τό κρατάει ἡ ἁλυσίδα. Ἀσφαλῶς, ὁ Θεός θά ἔρθει νά μᾶς λύσει ἀπό τήν ἁλυσίδα μέ τήν ὁποία μᾶς κρατάει ὁ διάβολος αἰχμαλώτους, ὅταν δεῖ ὅτι ἐμεῖς προσπαθοῦμε νά ἐλευθερωθοῦμε: κράζουμε καί κάνουμε ὅ,τι μποροῦμε γιά νά δείξουμε ὅτι ἐπιθυμοῦμε νά ἐλευθερωθοῦμε. Ὅπως δηλαδή ὁ ἄνθρωπος μέ τή θέλησή του ἔφυγε ἀπό τόν Θεό, ἔτσι μέ τή θέλησή του θά ἐπιστρέψει στόν Θεό. Μήν περιμένεις νά κοιμηθεῖς τό βράδυ καί τό πρωί νά εἶσαι ἅγιος.

Καλά εἶναι νά μήν ὑπάρχουν ἐντάσεις στήν οἰκογένεια, νά μήν ὑψώνονται οἱ φωνές, νά μή λέγονται κάποια πράγματα μή καλά. Ἀλλά εἶναι καί ἀναπόφευκτα αὐτά, ἀφοῦ δέν εἴμαστε ??ροκομμένοι στήν πνευματική ζωή. Διότι, ὅταν ὁ ἄνθρωπος προκόψει πνευματικά, δέν ὑπάρχουν τέτοια· ἀλλά δέν εἴμαστε, καί συμβαίνουν αὐτά. Δέν πειράζει, θά ἔλεγα. Ἐκεῖνο πού ἔχει σημασία εἶναι τί γίνεται μετά· ἐάν ἀπό τό πάθημά τους –τό ὅτι ἐκνευρίστηκαν, τό ὅτι μπορεῖ νά εἶπαν καί καμιά βαριά κουβέντα– ἔμαθαν, διδάχθηκαν. Ὅταν ὑπάρχει ἡ καλή διάθεση, ὅταν ὑπάρχει ἡ ἀγάπη, ἀπό ὅλα βγαίνει καλό. Ἄς ποῦμε, κανείς ἐξετράπη. Ἄν τό δεῖ σωστά τό θέμα, γίνεται πιό ταπεινός ἀπό ὅ,τι ἦταν πρῶτα· καί δέν θά τό ξανακάνει φυσικά. Ἀλλά δέν θά τό ξανακάνει ὄχι τόσο μέ τήν ἔννοια ὅτι θά προσέξει νά μήν τό ξανακάνει, ἀλλά μέ τήν ἔννοια ὅτι ἔγινε πιό ταπεινός καί τόν φυλάει ὁ Θεός· καί δέν ὑπάρχει λόγος νά ξαναγίνει.

Ὅταν ὁ Κύριος μεταμορφώθηκε ἔμπροσθεν τῶν μαθητῶν, θά λέγαμε ὅτι μεταμορφώθηκαν τά μάτια τῶν μαθητῶν –ὥστε νά μποροῦν νά τόν δοῦν– καί ὄχι ὁ Χριστός. Ὁ Χριστός ἦταν αὐτός πού ἦταν πάντοτε, οἱ μαθηταί τόν ἴδιο Χριστό εἶχαν ἀνάμεσά τους, τόν ἴδιο Χριστό ἔβλεπαν, ἀλλά τώρα τά πάντα ἦταν ἐντελῶς διαφορετικά· τόσο, πού περιῆλθαν σέ ἔκσταση, ξέχασαν τά πάντα· δέν θέλουν νά τελειώσει αὐτή ἡ ὥρα ἐκεῖ. Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι, λέει ὁ Πέτρος. Μέ τή χάρη του ὁ Κύριος μεταμορφώνει γενικότερα τήν ὕπαρξη τῶν μαθητῶν. Τόν βλέπουν, τόν νιώθουν, τόν γεύονται τόν Χριστό ἀλλιῶς. Δημιουργήθηκε ἄλλη κατάσταση στίς ψυχές τῶν ἀποστόλων.
Ἔτσι πρέπει νά βρεῖ κανείς τόν Χριστό, νά συναντηθεῖ, νά ἔχει κοινωνία μέ τόν Χριστό. Μιά τέτοια σύγκραση μέ τόν Χριστό πρέπει νά γίνει, ἀδελφοί μου, ὥστε νά γίνει ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος Χριστός.

Συμβαίνει καμιά φορά στή ζωή νά ἔχετε μέσα σας μιά βεβαιότητα γιά κάποιον: «Τοῦ δείχνω ἐμπιστοσύνη, εἶμαι σίγουρος ὅτι ξέρει, ὅτι μπορεῖ, καί δέν αἰσθάνομαι καθόλου τήν ἀνάγκη νά τοῦ ὑποδείξω –‘‘κάνε μου αὐτό, δῶσε μου ἐκεῖνο’’». Ἄς πάρουμε τήν καλή περίπτωση, πού κατά ὑγιή τρόπο στηρίζεται κανείς κάπου. Π.χ. ἕνα παιδί, ὅπως ἦταν παλαιότερα τά πράγματα, ἔνιωθε ὅτι ὁ πατέρας του ἦταν γι᾿ αὐτό τό πᾶν. Καί σκεφτόταν: «Τό λέει ὁ πατέρας μου, μπορεῖ νά τό κάνει». Καί τήν ὥρα πού πήγαινε καί ζητοῦσε κάτι, δέν τό ζητοῦσε σάν νά μήν ἤξερε ὁ πατέρας καί χρειαζόταν νά τόν ὁρμηνεύσει, νά τόν καθοδηγήσει ἐκεῖνο.
Σκεφθεῖτε τώρα στή σχέση μας μέ τόν Θεό! Ἀπόλυτα νά ἐξαρτόμαστε ἀπό τόν Θεό, νά ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στόν Θεό καί νά καταφεύγουμε σ᾿ αὐτόν. Ἔτσι θά πιάσει ἡ προσευχή μας, ἔτσι θά ἀποδώσει ἡ ὅλη ἀφοσίωσή μας καί τό ὅλο τρέξιμό μας πίσω ἀπό τόν Χριστό.