Ὁ ἄνθρωπος δέν παύει νά εἶναι κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἀκόμη καί μετά τήν πτώση. Ἀμαυρωμένο τό κατ᾿ εἰκόνα, ἀλλά ἐξακολουθεῖ νά εἶναι κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ. Πᾶς σέ ἕναν ἀρχαιολογικό χῶρο καί βλέπεις ἐκεῖ ἕνα ἄγαλμα, πού τοῦ λείπει τό χέρι, τοῦ λείπει ἕνα μάτι, ἀλλά ὡστόσο, τό λίγο αὐτό πού σώζεται μαρτυρεῖ τό μεγαλεῖο τοῦ ἀγάλματος αὐτοῦ.
Ἔτσι εἶναι καί ὁ ἄνθρωπος. Εἶναι πεσμένος, εἶναι ἐν ἁμαρτίαις, εἶναι ἀμαυρωμένο τό κατ᾿ εἰκόνα, ἀλλά εἶναι κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ. Γι᾿ αὐτό μᾶς καλεῖ ὁ Θεός, γι᾿ αὐτό σωζόμαστε. Δηλαδή, ὁ ἄνθρωπος δέν καταστράφηκε ἐντελῶς. Μπορεῖ νά ἀκούσει τόν Θεό, νά δεχθεῖ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, μπορεῖ νά ἀνταποκριθεῖ. Γι᾿ αὐτό καί ὁ Θεός δέν ἔρχεται μέ τό ζόρι νά μᾶς ξυπνήσει, νά μᾶς βάλει στόν δρόμο του. Κηρύττει, λέει τήν ἀλήθεια. Καί ὁ καθένας, καθώς δέν ἔχει χαθεῖ τό κατ᾿ εἰκόνα, μπορεῖ νά ἀκούσει, νά καταλάβει, μπορεῖ νά δεχθεῖ, νά ἀνταποκριθεῖ· μπορεῖ τελικά νά σωθεῖ.

Ἡ Πόλη, τίς ἡμέρες πού τήν πολιορκοῦσε ὁ Πορθητής, ἦταν μιά ὀρθόδοξη χριστιανική πόλη, ὅπου κατοικοῦσαν ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Πόσο ὅμως ἡ ζωή τους ἦταν ἔτσι, ὥστε νά εἶναι μέσα τους ὁ Χριστός; Ἐν τούτοις –ὡς πρῶτο θέλημα– δέν θά ἤθελε ὁ Κύριος νά πέσει ἡ Πόλη, καί νά γίνει ὅλο ἐκεῖνο τό μακελειό, ὅλες ἐκεῖνες οἱ βαρβαρότητες καί τά φοβερά ἁμαρτήματα σέ βάρος τῶν χριστιανῶν. Δέν θέλει ὁ Θεός ἕνα τέτοιο πράγμα. Ἀλλά μπορεῖ νά εἶπε: «Ἐσεῖς πολύ στηρίζεστε στό θέλημά σας καί μέ λατρεύετε καί μέ πιστεύετε πολύ ἐξωτερικά. Στηριχθεῖτε, λοιπόν, στίς δυνάμεις σας». Καί ἀπέσυρε τή χάρη του.
Ἐμεῖς, ὡς ἀπόγονοι, ὡς παιδιά ἐκείνων, ἔστω ἐκ τῶν ὑστέρων, καταλάβαμε ὅτι ὅλη αὐτή ἡ ἀποτυχία, ἄν ἐπιτρέπεται νά ποῦμε τώρα, ἦταν γιά νά συνετισθοῦμε, νά ταπεινωθοῦμε, νά διορθώσουμε τή σχέση μας μέ τόν ἀληθινό Θεό, ὡς ἀληθινοί χριστιανοί; Τί κάναμε πρός τήν κατεύθυνση αὐτή;

Ὅσοι ἔχουμε κεκοιμημένους, ἀνθρώπους ἀγαπημένους πού εἶναι στόν ἄλλο κόσμο, μή φανταζόμαστε τόν νεκρό ὅτι εἶναι κλεισμένος κάπου. Ἁπλῶς ἀπό πλευρᾶς σωματικῆς ἀποσυντίθεται κανείς· Γῆ εἶ καί εἰς γῆν ἀπελεύσῃ. Χῶμα εἶσαι καί χῶμα θά γίνεις. Ἔτσι εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Ὅμως, ἡ ψυχή του ζεῖ καί περιμένει τήν ἀνάσταση τοῦ σώματος νά ὁλοκληρωθεῖ. Ζεῖ καί εἶναι στά χέρια τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος τά ὁρίζει ὅλα, τά κυβερνάει ὅλα, τά ἔχει ὅλα στά χέρια του. Ἑπομένως, δέν εἶναι Θεός κάποιων ψυχῶν πού εἶναι στριμωγμένες σέ κάποιες ἀποθῆκες ἤ σέ κάποιες σπηλιές. Εἶναι Θεός ζώντων!
Τί ὡραῖα θά εἶναι νά μᾶς δώσει ὁ Θεός μετάνοια ὅσο εἴμαστε ἐδῶ στή γῆ, ταπείνωση, πίστη, ἐλπίδα καί ἀγάπη πρός τό πρόσωπό του, ὥστε νά μᾶς ἀξιώσει νά βρεθοῦμε κοντά του, στή βασιλεία του, καί νά πηγαίνουμε, ὅπως λέει στήν Ἀποκάλυψη, ὅπου πάει καί ὁ Κύριος. Ὁπότε παντοῦ θά πηγαίνουμε.

Σήμερα, ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ἔρχεται τό Ἅγιο Πνεῦμα. Εἶναι ἡ συγκλονιστικότερη ἡμέρα. Ὁ Χριστός ὄχι ἁπλῶς ἔγινε ἄνθρωπος καί κήρυξε τό Εὐαγγέλιο, ἀλλά καί ἑκουσίως θυσιάστηκε καί θανάτωσε τήν ἁμαρτία –ὅλο τό κακό πού ἦρθε ἕνεκα τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρώπου– καί ἀναστήθηκε. Καί ἔρχεται τό Ἅγιο Πνεῦμα νά κάνει αὐτή τήν ἐργασία στόν καθένα πού θά θελήσει νά πιστέψει στόν Χριστό, νά τόν ἀκολουθήσει, νά γίνει μέλος τῆς Ἐκκλησίας. Τό Ἅγιο Πνεῦμα ἦταν ἐκεῖνο τό ὁποῖο μόρφωσε τόν Χριστό στήν κοιλία τῆς Παναγίας. Τήν ἀνθρώπινη φύση τήν ἔδωσε ἡ Παναγία ἐκ Πνεύματος Ἁγίου στόν Χριστό, πού εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ. Ἁπλῶς, χρειαζόταν ἀπό τήν Παναγία νά πεῖ: Ἰδού ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά τό ῥῆμά σου καί ἔγινε τό θαῦμα. Αὐτό νά ποῦμε καί ἐμεῖς, καί τό Ἅγιο Πνεῦμα θά μορφώσει πνευματικά τώρα τόν Χριστό στόν καθένα μας.

Διά τοῦ βαπτίσματος ἔχουμε τόν ἀρραβώνα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα μας. Μέ τό νά μᾶς δώσει τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, μᾶς καπάρωσε ὁ Θεός, μᾶς ἐμνηστεύθη, καί ἐμεῖς τό δεχτήκαμε· δέν μᾶς ἐξανάγκασε νά τό κάνουμε. Ἀπό ἐκεῖ καί πέρα εἴμαστε ὁ καθένας καί ὅλοι μαζί ἡ νύμφη τοῦ Χριστοῦ καί ὁ Χριστός εἶναι ὁ Νυμφίος. Δέν τά προσέχουμε αὐτά, καί τελικά ἀδικοῦμε τόν ἑαυτό μας. Γι᾿ αὐτό, νά μήν ἡσυχάσουμε, ἀδελφοί μου, ἐάν δέν γίνει αὐτό. Νά προσευχηθοῦμε, νά κλάψουμε, νά ταπεινωθοῦμε μέ τή βεβαιότητα ὅτι μᾶς ἄνοιξε ὁ Θεός τόν δρόμο καί εἴμαστε ἀποφασισμένοι νά μποῦμε σ᾽ αὐτόν καί νά μαθητεύσουμε. Καί θά βρεῖ τρόπο τό Πνεῦμα τό Ἅγιο νά μᾶς φωτίσει νά δοθοῦμε περισσότερο, νά ἀφοσιωθοῦμε, ὥστε λίγο-λίγο, μέρα μέ τήν ἡμέρα νά κάνει τό ἔργο πού θέλει: νά μᾶς σώσει ἀπό τήν ἁμαρτία, νά μᾶς ἁγιάσει, νά μᾶς θεώσει. Διότι ἡ Ἐκκλησία εἶναι Ἐκκλησία ἁγίων καί ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι κοινωνία ἁγίων.

Τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι ἕνα εἶδος πολυτελείας πού δίνεται σέ ὁρισμένους. Τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ σέ ὅλους θέλει νά δοθεῖ, σέ ὅλους θέλει νά ἔλθει. Διότι δέν μπορεῖς νά εἶσαι χριστιανός χωρίς αὐτό. Ἐκεῖνο πού φαίνεται πώς λείπει ἀπό μᾶς εἶναι ὅτι δέν τά ἐννοήσαμε ἔτσι τά πράγματα, δέν τά πιστέψαμε ἔτσι, καί ἡ ψυχή μας δέν ποθεῖ, δέν διψᾶ, δέν ἐπιθυμεῖ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Νά μήν ἔχουμε λοιπόν καμιά ἀμφιβολία ὅτι, ἄν τό Ἅγιο Πνεῦμα δέν ἀναπαύεται μέσα μας, εἶναι γιατί δέν τό δεχόμαστε, ἄσχετα τί λέμε μέ τά λόγια μας. Ἡ καρδιά μας ἄλλα ζητάει καί φυσικά αὐτά τά ἄλλα πού ζητάει τά ἔχει. Ἁμαρτίες ζητάει, αὐτές ἔχει· ἐγκόσμια πράγματα, ἔστω καλά ἀλλά ἀνθρώπινα καί τοῦ κόσμου τούτου ζητάει, αὐτά ἔχει. Νά ζητήσουμε συγγνώμη ἀπό τόν Θεό γιά τή στάση μας αὐτή. Ἔτσι ἀναπαύεται ἡ ψυχή. Ἔτσι ἔρχεται καί ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, πού ἀναπαύει τόν ἄνθρωπο.

Οἱ πρῶτοι χριστιανοί, μᾶς λένε οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, ἦσαν προσκαρτεροῦντες τῇ διδαχῇ τῶν ἀποστόλων καί τῇ κοινωνίᾳ καί τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου καί ταῖς προσευχαῖς. Τουλάχιστον μιά φορά τήν ἑβδομάδα συνάζονταν στόν ναό, πρωτίστως γιά νά τελέσουν τό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας καί νά κοινωνήσουν. Δέν μποροῦμε νά εἴμαστε χριστιανοί ἀκοινώνητοι. Ἀλλά καί πάλι, ἄν δέν γίνονται ὅλα τά ἄλλα, ἁπλῶς μέ τό νά κοινωνήσουμε, δέν ὠφελούμαστε. Δηλαδή πρέπει καί νά συμπροσευχόμαστε καί νά ἔχουμε αἴσθηση ὅτι ὅλοι εἴμαστε ἀδέλφια, ὅτι μᾶς ἑνώνει ὁ Χριστός καί ἔχουμε συνεπῶς κοινωνία μεταξύ μας.
Στίς ἡμέρες μας παρατηρεῖται ὅτι ὁ καθένας μένει μονάδα· ἁπλῶς ἔχει μιά κάποια καλημέρα μέ τούς ἄλλους, ἀλλά δέν ἔχει ἀληθινή κοινωνία. Ὅταν ἔχεις κοινωνία μέ τόν Χριστό, ἔχεις καί μέ τόν ἄλλο, πού καί αὐτός ἔχει μέσα του τόν Χριστό.