Ἀφοῦ κάναμε τόν ἑορτολογικό κύκλο, φθάσαμε ξανά στή Σαρακοστή. Νά μήν τό πάρουμε: «Ἦλθε ἡ Σαρακοστή πάλι. Δύσκολα εἶναι. Τί θά κάνουμε; Δουλειές ἔχουμε, κουρασμένοι εἴμαστε, ἄρρωστοι εἴμαστε». Ὄχι! Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ Κύριος μᾶς ξαναβάζει σ᾿ αὐτόν τόν κύκλο, γιά νά ὠφεληθοῦμε. Ὄχι τόσο μέ τήν ἔννοια: «Ἐσεῖς δέν κάνατε τίποτε. Ἄντε, νά σᾶς δώσω ἕναν χρόνο ἀκόμη τή δυνατότητα». Εἶναι καί αὐ??ό, ἀλλά ξέρει ὁ Κύριος. Ἐμεῖς δέν πρέπει νά ἀσχολούμαστε: «Προχωρήσαμε πολύ; Κάναμε κάτι; Πήγαμε καλά;» Ὄχι! Σάν νά εἶναι μοναδική αὐτή ἡ εὐκαιρία πού μᾶς δίνει ὁ Κύριος, καί ἐμεῖς ἀνασκουμπωνόμαστε, ὄχι πάλι μέ τή γνώμη ὅτι τάχα εἴμαστε ἄξιοι, ἱκανοί, σπουδαῖοι, ἀλλά ταπεινά. Μέ βάση τήν ἐμπειρία μας ὅτι θάλασσα τά κάναμε, διότι πολύ στηριχθήκαμε στίς ἱκανότητές μας, ὁ Κύριος μᾶς δίνει τήν ταπείνωση τήν ἀληθινή, τή μετάνοια καί τή διάθεση νά ξαναρχίσουμε.

Ἐνῶ ἀπό τό ἕνα μέρος τιμᾶ ὁ Θεός τόν ἕνα, τόν ἄλλο, καί τόν σώζει, τόν θεώνει καί τόν εἰσάγει στή βασιλεία του, ἀπό τό ἄλλο μέρος θά κάνει καθένας τόν κανόνα του. Ἐκεῖ θά φανεῖ πόσο ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στόν Θεό, πόσο ὑπακοῦμε, μετανοοῦμε, ταπεινοφρονοῦμε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί τρέχουμε πίσω του. Πόσες φορές δέν λέμε: «Κουράζομαι, πονῶ, ὑποφέρω»; Κανένας ἅγιος δέν σκέφτεται ἔτσι.
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, πού τά ἔζησε αὐτά, θέλει ἀκριβῶς νά μᾶς βοηθήσει νά μή μείνουμε στή μιζέρια, στό κακό πού ἔκανε καί κάνει ἡ ἁμαρτία γύρω μας καί μέσα μας. Ὄχι! Ἀλλά νά ἀρθοῦμε στό ὕψος αὐτό πού μᾶς ἀνεβάζει ὁ Θεός μας, ὁ ὁποῖος μᾶς τιμᾶ, μᾶς κάνει τήν τιμή νά μᾶς ἀγαπᾶ, νά μᾶς σκέφτεται, νά ἀσχολεῖται μαζί μας καί νά μᾶς ἁγιάζει· ὅπως εἶπε στούς μαθητάς του: «Πάω νά ἑτοιμάσω τόπο, γιά νά σᾶς πάρω καί ἐσᾶς ἐκεῖ ὅπου θά εἶμαι ἐγώ».

Ἔχουμε ἕνα χρέος σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο: νά ζήσουμε ὅπως θέλει ὁ Θεός καί νά κάνουμε καλή χρήση τῶν ἀγαθῶν πού δίνει ὁ Θεός· νά μήν προσκολλόμαστε σ᾿ αὐτά οὔτε νά μᾶς κυριεύουν. Ὅταν ἔτσι τά πάρει ὁ ἄνθρωπος, δέν εἶναι πολύ δύσκολο νά βρεῖ τό μέτρο σέ ὅλα. Δέν σοῦ εἶπε κανείς νά μή φᾶς, ἀλλά νά φᾶς ἐγκρατευόμενος, ἀκόμη καί ὅταν δέν εἶναι περίοδος νηστείας. Ἄλλο εἶναι νά φᾶς γιά νά ζήσεις –θά ἀπολαύσεις καί τή νοστιμιά τῆς τροφῆς– καί ἄλλο εἶναι νά ζεῖς ἀκριβῶς γι᾿ αὐτές τίς ὅποιες ἀπολαύσεις, εἴτε πρόκειται γιά τήν τροφή εἴτε γιά ὅ,τι ἄλλο. Αὐτό πρέπει νά τό καταλάβουμε καλά. Δέν θά βροῦμε ποτέ τόν δρόμο τοῦ Θεοῦ καί δέν θά φθάσουμε ποτέ στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἐάν ξεχνιόμαστε σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο –εἴτε μᾶς ἀποπροσανατολίζουν οἱ πειρασμοί, οἱ δυσκολίες, οἱ ἀσθένειες εἴτε μᾶς παρασύρουν οἱ ὅποιες εὐχαριστήσεις. Ὅλα νά τά χρησιμοποιοῦμε γιά νά ἑτοιμαστοῦμε γιά τήν αἰώνια ζωή.

Ὁ Χριστός εἶπε στή Σαμαρείτιδα: Δός μοι πιεῖν. Κάθε φορά πού ὁ Θεός μᾶς φέρνει μπροστά σέ μιά δυσκολία ἤ κάτι μᾶς ζητάει –νά δείξουμε λίγη ὑπομονή, νά συγχωρήσουμε, νά σηκώσουμε μιά ἀδικία, νά βαστάσουμε μιά ἀπόρριψη– τό κάνει γιά νά μᾶς προκαλέσει, ὥστε νά ξυπνήσει ἡ ψυχή μας. Νά νιώσουμε πόσο φτωχοί καί ἄδειοι εἴμαστε χωρίς τή χάρη του, τήν ὅλη δωρεά του καί νά ζητήσουμε, ἀλλά καί νά μᾶς δώσει τό ὕδωρ τό ζῶν τῆς χάριτός του, ὑπομένοντας τόν ὅποιο πειρασμό οἰκονομεῖ γιά μᾶς.
Χάνουμε τόσες εὐκαιρίες πού μᾶς παραχωρεῖ ὁ Θεός γιά νά πάρουμε τή δωρεά του. Τελικά δέν ζητοῦμε καί δέν λαμβάνουμε τή δωρεά του, γιατί κινούμαστε στενόψυχα, ὑπολογιστικά καί μέ ὑστεροβουλία, καθώς ἡ ψυχή μας δέν εἶναι ἀνοιχτή ὅπως τῆς ἁγίας Φωτεινῆς. Ἀνοιχτή ψυχή σημαίνει νά μήν ἔχεις ἴχνος αὐτοδικαιώσεως καί νά προσεύχεσαι μέ συναίσθηση βαθύτατη τοῦ τί εἶσαι.

Ἀκόμη εἴμαστε στήν πρώτη ἑβδομάδα τῶν νηστειῶν, καί ὁ Θεός μᾶς μέθυσε μέ ὅλα αὐτά τά ὁποῖα μᾶς παραθέτει ὡς τράπεζα πνευματική αὐτές τίς ἡμέρες. Καί αὐτές καθ᾿ ἑαυτές οἱ ἀκολουθίες εἶναι κάτι τό μοναδικό, εἰδικότερα ὅλα αὐτά πού βρίσκουμε μέσα σ᾿ αὐτές: εἴτε ἀναγνώσματα εἴτε εὐχές, τροπάρια εἴτε φράσεις εἴτε λέξεις· καί ἰδιαίτερα, βέβαια, ἡ θεία Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων Δώρων. Ἀλλά μοναδική εἶναι καί ἡ σημερινή ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν, ὅπου ἀπό τήν ἀνθρώπινη πλευρά ἔχουμε ἕνα ξέσπασμα ἀφοσιώσεως καί ἀγάπης πρός τήν Παναγία, τό ὁποῖο ἐκδηλώνεται μέ τό νά διαλαλεῖ ὁ ὑμνογράφος καί μαζί του ὅλη ἡ Ἐκκλησία καί ἐμεῖς τή χαρά αὐτή γιά τήν Παναγία. Εἶναι καί ἀπό τήν πλευρά τοῦ οὐρανοῦ ἕνα παράθυρο, πού μᾶς ἀφήνει νά δοῦμε, νά ἀκούσουμε καί νά γευθοῦμε, ὅσο μποροῦμε ὁ καθένας μας, κατά τήν πίστη μας, τήν οὐράνια αὐτή χαρά.

Ὅλα μᾶς τά δίνει ὁ Θεός στήν ὥρα πού χρειάζεται. Καθώς τά ἔχει ὅλα στά χέρια του καί τά ἔχει γιά μᾶς, καί μᾶς τούς ἴδιους μᾶς ἔχει στά χέρια του, ὁ Θεός μᾶς δίνει τά πάντα, ὅταν εἶναι ἡ κατάλληλη ὥρα. Ἀρκεῖ ἐμεῖς νά ἀνταποκρινόμαστε στήν ἀγάπη του. Γιά παράδειγμα, δίνει μιά κυβέρνηση χρήματα σέ ἕνα ἵδρυμα, καί ἐκεῖνο πού θέλει εἶναι τό ἵδρυμα νά βρεῖ τρόπο νά ἀπορροφήσει τά χρήματα. Ὅταν τά ἀπορροφήσει, θά δώσει καί ἄλλα. Ἄν δέν συμβεῖ αὐτό, ἡ κυβέρνηση εἶναι διστακτική νά ξαναδώσει.
Ἔτσι καί ὁ Θεός. Ὅταν βλέπει πώς ὅ,τι μᾶς δώσει τό προσέχουμε, τό βλέπουμε σάν δῶρο του, τό δεχόμαστε μέ εὐγνωμοσύνη καί τό ἀξιοποιοῦμε –τό βάζουμε κατάβαθα στήν ψυχή μας, τό μεταφράζουμε σέ πράξη, ἀνταποκρινόμαστε σ᾿ αὐτό– τότε πάρα πολύ εὐχαριστιέται μαζί μας καί διπλασιάζει τή δωρεά του, τήν τριπλασιάζει, τήν πολλαπλασιάζει.

Ἀκούσαμε στό εὐαγγέλιο ὅτι ὁ Χριστός κάλεσε τόν Φίλιππο. Πῆγε μετά ὁ Φίλιππος στόν Ναθαναήλ καί τοῦ λέει: «Βρήκαμε τόν Μεσσία. Εἶναι ἀπό τή Ναζαρέτ». Καί ἐκεῖνος λέει: «Ἀπό τή Ναζαρέτ μπορεῖ νά βγεῖ κανένα καλό;» –τήν εἶχαν σέ τέτοια ἀνυποληψία τήν κωμόπολη αὐτή. Καί ὅμως, ἀπό ἐκεῖ ἦρθε τό καλό, ὁ Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος γεννήθηκε στή φάτνη· οὔτε σέ παλάτια πῆγε οὔτε ἦρθε νά ἐντυπωσιάσει τόν κόσμο. Καί ὁ Φίλιππος δέν ἄρχισε τά ἐπιχειρήματα, ἀλλά τοῦ εἶπε: ἔρχου καί ἴδε. Αὐτό εἶναι Ἐκκλησία, αὐτό εἶναι Ὀρθοδοξία.
Καί ἐμεῖς νά καταδεχτοῦμε νά πᾶμε μέ τόν Χριστό, πού κατάγεται ἀπό μιά ταπεινή κωμόπολη, νά πᾶμε μαζί του στή φάτνη, στήν ταπεινή του ζωή. Νά βροῦμε τόν ταπεινό Χριστό πού σταυρώθηκε γιά νά λυτρώσει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν ἁμαρτία· ἕνα ἔργο πού κάνει διά τῆς Ἐκκλησίας του καί θά τό κάνει μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων.