Ὁ χριστιανός κάνει χρήση τῶν ὑλικῶν πραγμάτων. Δέν γίνεται ἀπόκοσμο ὄν. Ὅσοι θέλησαν νά κάνουν κάτι τέτοιο, πλανήθηκαν, δαιμονίσθηκαν καί ἔπεσαν ἔξω τελείως.
Κάποτε πῆγε ἕνας ἀσκητής σέ μιά ὁμάδα ἄλλων ἀσκητῶν καί τούς εἶδε νά ἐργάζονται –ἔπλεκαν ψαθιά, καλάθια, γιά νά τά πουλήσουν καί νά βγάλουν τά πρός τό ζῆν. Ὁ ἐπισκέπτης παραξενεύτηκε. Τούς λέει: «Ἐσεῖς ἐδῶ ἐργάζεστε; Ἐμεῖς μόνο μέ τά πνευματικά ἀσχολούμαστε». Οἱ ἀσκητές –συνετοί ἄνθρωποι– δέν εἶπαν τίποτε. Τόν ἔβαλαν σέ ἕνα κελί γιά νά ἀσχοληθεῖ μέ τά πνευματικά. Πέρασε τό πρωί, ἦρθε τό μεσημέρι, ἐκεῖνοι κάθισαν καί ἔφαγαν· αὐτόν δέν τόν φώναξαν. Αὐτός περίμενε. Ἦρθε τό ἀπόγευμα· πείνασε. Βγῆκε ἀπό τό κελί καί λέει: «Ἐσεῖς δέν θά φᾶτε σήμερα;» «Ἐμεῖς φάγαμε», τοῦ λένε, «γιατί ἀσχολούμαστε καί μέ τά ὑλικά». Τότε κατάλαβε, πῆρε τό μάθημά του. Ὁμολόγησε τό λάθος του καί ταπεινώθηκε.

Νά σεβόμαστε ὁ ἕνας τόν ἄλλο, ἄσχετα τί εἶναι ὁ ἄλλος. Στό δικαστήριο, π.χ., κρατοῦν κάποιες ἀρχές: ὁ ἄλλος μπορεῖ νά ἔχει καταδικαστεῖ εἰς θάνατον, ἀλλά εἶναι σεβαστό πρόσωπο ὁ κατηγορούμενος. Δέν ἐπιτρέπεται οὔτε ὁ δικαστής νά τόν χλευάσει οὔτε ὁ δικηγόρος. Ὅ,τι εἶναι εἶναι. Δέν παύει δηλαδή ὁ κάθε ἄνθρωπος νά εἶναι μιά ὀντότητα, μιά προσωπικότητα.
Μέσα σέ μιά οἰκογένεια, πόσο αὐτό –ἡ αἴσθηση δηλαδή τῆς ἀξίας τοῦ κάθε προσώπου– κάνει καλό σέ ἕνα παιδί, τό ὁποῖο εἶναι τόσο δά, καί ἐμεῖς μπορεῖ νά μήν τό πολυλογαριάζουμε –«Μικρό παιδί εἶναι», λέμε. Δέν εἶναι καθόλου ἔτσι. Τό καταλαβαίνει ἄν τό ἀγαπᾶς ἤ ὄχι, ἄν τό σέβεσαι ἤ ὄχι. Καταλαβαίνει πότε τό ἀγαπᾶς καί πότε παίζεις μαζί του γιά νά διασκεδάσεις τόν ἑαυτό σου. «Τί χαριτωμένο, τί καλό παιδάκι», καί τήν ἄλλη ὥρα τό πατᾶς κάτω.

Στήν ἐπιστολή τοῦ Ἰακώβου ἀναφέρεται: Ἀνήρ δίψυχος ἀκατάστατος ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ. Ὅλοι ἐμεῖς εἴμαστε δίψυχοι. Ποιός χριστιανός πιστεύει ἔτσι ὅπως θέλει ὁ Χριστός; Ὑπάρχουν καί οἱ ἅγιοι ἄνθρωποι, βέβαια. Γιά ἐμᾶς πού ἔχουμε λίγο πολύ καλή διάθεση, τό κύριο αἴτιο τῆς μή πλήρους πίστεως εἶναι ὅτι, ἅμα πιστέψεις, πρέπει νά γίνεις τοῦ Χριστοῦ πιά. Καί αὐτό φοβᾶσαι νά τό κάνεις. Βρίσκεις διάφορες προφάσεις: «Δέν εἶμαι ἕτοιμος ἀκόμη, ἔχω ὑποχρεώσεις, ἔχω δυσκολίες, δέν μπορῶ». Δικαιολογεῖσαι. Ὅλα αὐτά δέν στέκονται. Τουλάχιστον νά πεῖς εἰλικρινά καί ἔντιμα: «Λόγῳ τῆς πονηριᾶς μου, Θεέ μου, δέν ἔχω πίστη, ἐνῶ ἐσύ μοῦ δίνεις πίστη». Ἀλλά ἅμα τό πεῖς αὐτό, τήν ἀμέσως ἑπόμενη στιγμή θά σέ βοηθήσει ὁ Θεός νά μήν εἶσαι πονηρός καί νά ἔχεις πίστη. Τότε πάλι φτάνεις σ᾿ αὐτό τό σημεῖο ὅτι, ἄν πιστέψεις, ἀνήκεις πλέον στόν Χριστό. Αὐτό χρειάζεται νά κάνει κάθε ἄνθρωπος.

Ὅλα ἐξαρτῶνται ἀπό τόν Θεό. Αὐτός μᾶς φωτίζει, μᾶς ὁδηγεῖ, μᾶς ἐνδυναμώνει, μᾶς χαριτώνει, αὐτός δίνει τά πάντα, ἐκτελεῖ τά πάντα. Ὅμως σέ καμιά περίπτωση δέν ἀχρηστεύει ὁ Θεός τόν ἄνθρωπο, τήν ἀνθρώπινη δύναμη. Μάλιστα, θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι, ὅσο περισσότερο εἶναι παρών ὁ Θεός καί ἐνεργεῖ ἡ χάρη του, τόσο πιό πολύ χρειάζεται ὁ ἄνθρωπος νά δώσει τόν ἑαυτό του στόν Θεό. Καί αὐτό τό δόσιμο εἶναι ἀκριβῶς ἡ δραστηριοποίηση τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι ἀδιανόητο νά δίνεις τόν ἑαυτό σου στόν Θεό τεμπέλικα, μέ διάθεση ὀκνηρίας, ἄς ποῦμε, ὅπως πᾶς νά κοιμηθεῖς στό κρεβάτι. Δίνει κανείς τόν ζωντανό ἑαυτό του, τόν ὅλο ἑαυτό του, ὅλες του τίς δυνάμεις. Ὁ Θεός, βέβαια, εἶναι ἐκεῖνος πού ἔχει τήν πρωτοβουλία. Ὅμως αὐτό πιό πολύ μᾶς ζωντανεύει. Ὅλες οἱ κοιμισμένες, ἄς ποῦμε, δυνάμεις πού ὑπάρχουν μέσα μας ξυπνοῦν, ξεπετάγονται καί προσφέρονται στόν Θεό.

Παίρνοντας ἀφορμή ἀπό τήν εὐαγγελική περικοπή, νά σταθοῦμε σέ ἕνα σημεῖο: «Ἀπό πολλά χρόνια εἶχε τόν ἄνθρωπο αὐτόν στήν ἐξουσία του τό δαιμονικό πνεῦμα, καί γιά νά τόν συγκρατήσουν τόν ἔδεναν μέ ἁλυσίδες καί τοῦ ἔβαζαν στά πόδια σιδερένια δεσμά».
Αὐτό μᾶς βοηθάει νά καταλάβουμε ὅτι αὐτή εἶναι ἡ πραγματικότητα γιά ὅλους μας. Καί νά μήν παραξενευόμαστε, καθώς ἀνακαλύπτουμε ὅτι ἔχουμε μέσα μας φοβερά δεσμά. Ἰδέα δέν ἔχουμε, δέν πήραμε εἴδηση ἀκόμη τί σημαίνει ὅτι εἴμαστε ἁμαρτωλοί καί θά χαθοῦμε, ἄν δέν ἀκούσουμε τόν Χριστό καί δέν τόν ἀκολουθήσουμε, γιά νά μᾶς σώσει ἀπό αὐτές τίς ἁλυσίδες, ἀπό αὐτά τά δεσμά· ἄν δέν τόν ἀφήσουμε νά μᾶς ἀποτοξινώσει ἀπό τό ὅλο δηλητήριο τῆς ἁμαρτίας.
Ὁ Χριστός θεράπευσε τόν δαιμονισμένο, πού ἦταν ἀπλησίαστος. Πολύ νά τό πιστεύουμε ὅτι αὐτό μπορεῖ νά γίνει στόν καθένα μας.

Ὁ ἅγιος Δημήτριος, ἀπό τήν ὥρα πού γνώρισε τόν Χριστό καί πίστεψε στόν Χριστό, δέν ἔκανε πίσω καί δέν ἔπαιξε μέ τήν ἁμαρτία. Ὄχι! Καί ὅλοι οἱ πατέρες πού ἐγκωμίασαν τόν ἅγιο Δημήτριο, ἰδιαίτερα ὁ ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης, τονίζουν αὐτή τήν καθαρότητά του, αὐτή τήν ἀρετή, αὐτό τό δόσιμό του· τό ὅτι δέν περίμενε λίγο νά τό σκεφτεῖ, νά τό μελετήσει, ὅπως κάνουν πολλοί: θέλουν τάχα νά χαροῦν τά νιάτα τους, καί τελικά, ἀφοῦ ξοδέψουν τό εἶναι τους στήν ἁμαρτία, περισσεύει κάτι καί τό δίνουν στόν Θεό.
Ἀκριβῶς γι᾿ αὐτή τήν καθαρότητά του, γι᾿ αὐτή τήν ἀρετή του, ὁ ἅγιος εὐθύς ἐξαρχῆς ἔλαβε τή χάρη καί ἁγιάστηκε ἡ ὅλη ψυχή του· καί ἔτσι ὡς ἄνθος –ἤ πολλά ἄνθη μαζί– προσφέρθηκε ὡς εὐωδία στόν Χριστό. Γι᾿ αὐτό καί ὁ Κύριος τόν ἀξίωσε ἐπί αἰῶνες νά εἶναι μυροβλύτης: ἀπό τό λείψανό του ὡς ἀπό πηγή, ὡς ἀπό βρύση, νά ἀναβλύζει μύρο.

Κάνει ἐντύπωση ἡ περίπτωση τῆς ἁγίας Πρόκλης. Τήν ὥρα πού δίκαζε ὁ σύζυγός της ὁ Πιλάτος τόν Χριστό, τοῦ ἔστειλε μήνυμα: «Μήν κάνεις τίποτε στόν ἄνθρωπο αὐτόν· πολλά ἔπαθα καθ᾿ ὅλη τή διάρκεια τῆς νύχτας ἐξαιτίας του». Δέν ξέρουμε τί ἔπαθε ἡ σύζυγος τοῦ Πιλάτου. Ἀλλά ὅλα αὐτά δείχνουν ὅτι γινόταν μέσα της ἐργασία, ὥστε αὐτή τελικά νά τοποθετηθεῖ ἔτσι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ πού νά δεχθεῖ τό δῶρο τῆς πίστεως. Καί ἀπό ἐκεῖ καί πέρα ἔγινε τοῦ Χριστοῦ, ἔγινε ἁγία. Τό θέμα εἶναι τί θά δεῖ ὁ Κύριος βαθιά στήν ψυχή σου. Θά δεῖ εἰλικρίνεια, εὐθύτητα, ἀληθινό πόθο καί ἀληθινή ἐπιθυμία νά βρεῖς τόν Θεό, νά σέ βρεῖ ὁ Θεός, νά πιστέψεις, νά ἀνταποκριθεῖς στήν ἀγάπη του, νά τόν ἀκολουθήσεις, νά ἁγιασθεῖς; Ὅταν τό δεῖ αὐτό ὁ Κύριος, τότε δίνει τήν πίστη· δίνει ὅλο ἐκεῖνο πού χρειάζεται νά ὑπάρχει μέσα στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου γιά νά ἀκολουθήσει τόν δρόμο τοῦ Θεοῦ, νά ἀνταποκριθεῖ καί νά σωθεῖ.