Ὡς ἄνθρωπος πού ἔχεις μιά γνώση τῆς ἀποκαλύψεως, μιά γνώση τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ, νά δεῖς καλά τί εἶσαι καί τί θά ἔπρεπε νά εἶσαι. Βαπτίστηκες, ἔγινες χριστιανός· ἀπό ἐκεῖ καί πέρα εἶσαι χριστός, πρέπει νά εἶσαι χριστός, καί ἡ ζωή σου νά εἶναι ζωή Χριστοῦ. Ἑπομένως, δέν εἶσαι ἁπλῶς ἄνθρωπος, ὅπως εἶναι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Δέν πρέπει νά εἶσαι ἁπλῶς ἄνθρωπος, ἀλλά νά εἶσαι ὅλο αὐτό πού εἶναι ὁ Χριστός, δηλαδή πλήρης Πνεύματος Ἁγίου, πλήρης θείου φωτός, καί νά ἔχεις αἴσθηση αὐτῆς τῆς ἄλλης ζωῆς, τῆς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ζωῆς.
Νά προβληματιστοῦμε σοβαρά μέσα μας: «Γιά στάσου. Ὅταν θά φύγουμε ἀπό αὐτόν τόν κόσμο, μήπως τελικά, καίτοι εἴμαστε χριστιανοί, βρεθοῦμε σέ μιά κατάσταση πού θά ἀποδειχθεῖ ὅτι δέν ἔχουμε μυηθεῖ στό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, δέν ἔχουμε ἀγαπήσει τά τοῦ Θεοῦ, δέν τά ἔχουμε καταλάβει;»

Ἐξηγεῖ ὁ ἅγιος Σωφρόνιος ὅτι μέ τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ…» ὁμολογεῖς τόν Χριστό, τή θεότητα τοῦ Χριστοῦ, ὅτι αὐτός εἶναι ὁ Κύριος, αὐτός εἶναι τό πᾶν, καί ἐσύ συντετριμμένος, τεταπεινωμένος, μετανοημένος ἔχεις τήν αἴσθηση ὅτι εἶσαι ἁμαρτωλός, ὅτι καθόλου δέν εἶσαι γιά τόν Χριστό. Ἀλλά ξέρεις ὅτι ἐκεῖνος εἶναι ὅλος ἀγάπη καί ἔλεος, καί σπεύδεις ἐκεῖ: «…ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλό».
Θά ἀναρωτηθεῖ ἴσως κάποιος: «Μά, οἱ ἁμαρτίες;» Γιατί εἶναι ὁ Χριστός; Ἀκριβῶς γιά νά πάρει τίς ἁμαρτίες νά τίς συγχωρήσει, νά σέ καθαρίσει. Ὁ Χριστός λέει: Μείνατε ἐν ἐμοί κἀγώ ἐν ὑμῖν. «Ἄν δέχεστε τά λόγια μου καί κάνετε τίς ἐντολές μου, ἐγώ εἶμαι μέσα σας καί ἐσεῖς μέσα μου. Ἔτσι θεώνεστε». Σάν, τρόπον τινά, νά σβήνεις ἀπό ἀπόψεως κενοδοξίας καί ὑπερηφανείας. Ἐφόσον ξεμυτίζει ἀπό μέσα σου: «Κάτι εἶμαι ἐγώ ἐν σχέσει μέ τούς ἄλλους», τά ἔχασες ὅλα!

Στή σημερινή κοινωνία ὅλοι εἶναι ἐπί ποδός γιά ὅ,τι βλάπτει τή σωματική ὑγεία: Καί νά προσέξουμε καί καλούς γιατρούς νά ἔχουμε καί καλά φάρμακα καί νά πᾶμε καί στά γυμναστήρια… Καθόλου δέν σκεφτόμαστε αὐτό πού εἶπε ὁ Κύριος στόν παραλυτικό, ὅπως ἀκούσαμε στήν εὐαγγελική περικοπή: Τέκνον ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. Χριστιανικό ἔθνος ἐμεῖς καί πουθενά δέν γίνεται λόγος: «Μήπως ζοῦμε στήν ἁμαρτία; Μήπως πολλά πράγματα πού παθαίνουμε ὀφείλονται στήν ἁμαρτία;» Τίποτε! Βέβαια, δέν εἶναι τά παθήματα σάν νά παραμονεύει ὁ Θεός, μόλις ἁμαρτήσεις, νά σέ τιμωρήσει. Ἀλλά ἐπιτρέπει ὁ Θεός νά σοῦ ἔρθει κάτι, γιά νά ταρακουνηθεῖς, νά πιστέψεις, νά μετανοήσεις, νά ταπεινωθεῖς. Καί –ὤ τοῦ θαύματος– θά δεῖς μπροστά σου, ὄχι ἁπλῶς σάν νά σέ σηκώνει ἀπό τό κρεβάτι ὁ Κύριος, παράλυτον ὄντα, ἀλλά πολύ περισσότερο· σέ ἀναλαμβάνει, καί βλέπεις ὅτι τό καθετί εἶναι ὑπέρ σου.

Παλαιότερα εἶχε δημιουργηθεῖ ἕνα θέμα, καί κάποιοι ὑποστήριζαν ὅτι πρέπει οἱ ἱερεῖς νά βγάλουν τά ράσα, νά μή φοροῦν ράσα. Καί πήγαιναν στόν ὅσιο Παΐσιο –γιόρταζε χθές– καί τόν ρωτοῦσαν. Καί αὐτός, γιά νά μήν κάθεται νά λέει σέ ὅλους ὅ,τι εἶχε νά πεῖ, παίρνει καί βγάζει τή φλούδα ὅλη γύρω-γύρω ἀπό μιά ἐλιά –εἶχε κάτι ἐλιές γύρω ἀπό τό κελάκι του– καί ἡ ἐλιά ξεράθηκε. Ὅταν, λοιπόν, ἐρχόταν κάποιος καί τόν ρωτοῦσε σχετικά, τόν ἔστελνε στήν ἐλιά: «Πήγαινε νά δεῖς τήν ἐλιά». «Εἶναι ξερή», τοῦ ἔλεγε ὁ ἐπισκέπτης. «Γιατί ξεράθηκε; Ξέρεις;» Ἄλλος ἤξερε, βέβαια, νά πεῖ, ἄλλος δέν ἤξερε. Καί τοῦ ἔλεγε: «Νά, γιατί ἔβγαλα τή φλούδα. Ἔτσι, τό ράσο μπορεῖ νά εἶναι ἕνα ροῦχο, ἀλλά εἶναι τόσο δεμένο μέ τόν μοναχό, μέ τόν κληρικό, πού ἄν τό βγάλουμε, εἶναι σάν νά βγάζουμε τή φλούδα ἀπό τήν ἐλιά, ἤ σάν νά βγάζουμε τό δέρμα ἀπό τόν ἄνθρωπο».

Ὁ Θεός δέν μᾶς ἄφησε ἕρμαια σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο· ὄχι! Ἀλλά μοιάζει μερικές φορές σάν νά εἴμαστε ἕρμαια. Ἐδῶ εἶναι ἡ πίστη τῶν χριστιανῶν. Θά οἰκονομήσει ἔτσι ὁ Θεός τά πράγματα, πού θά ἔρθουν τέτοιες μέρες: θά νιώσεις ὅτι δέν ὑπάρχει ἐλπίδα ἀνθρώπινη. Καί ἀπό κάποια πλευρά εἶναι πολύ καλό νά χαθεῖ κάθε ἀνθρώπινη ἐλπίδα. Δηλαδή νά ἀπελπιστεῖ κανείς ἀπό τίς δικές του δυνάμεις καί νά ἐλπίσει στόν Θεό. Ὅπως λέει ὁ ἅγιος Νικόδημος: Σωτηρία εἶναι ἡ ἄκρα ἀπιστία στόν ἑαυτό μας καί ἡ ἀπόλυτη πίστη στόν Θεό, ἡ ἄκρα ἀπελπισία ἀπό τόν ἑαυτό μας καί ἡ ἀπόλυτη ἐλπίδα στόν Θεό. Τελικά, μέσα στό πνευματικό πέλαγος τῆς ζωῆς ὁ πνευματικά ἀγωνιζόμενος δέν θά βουλιάξει. Πιστεύει ὅτι καί ὁ κόσμος νά χαλάσει, ὁ Θεός θά τά τακτοποιήσει ὅλα, θά τά πάει ἐκεῖ πού θέλει.

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τή μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Κηρύκου καί Ἰουλίττης, τοῦ μικροῦ γιοῦ καί τῆς μητέρας τοῦ παιδιοῦ. Τριῶν χρόνων ἦταν ὁ ἅγιος Κήρυκος, ὅταν μαρτύρησε· πολύ μικρός, ἀκόμη δέν εἶχε μεγαλώσει, ὥστε νά μεστώσει τό μυαλό του καί νά ἔχει λογική. Ὁ Θεός, στηριζόμενος στήν εὐσέβεια τῆς μητέρας καί στήν ὅλη πίστη καί ἀγάπη της πρός τόν Θεό, ἀλλά καί πρός τό παιδί της, διά μέσου τῆς μητέρας βρῆκε τρόπο καί ἁγίασε αὐτό τό παιδάκι· τοῦ ἔδωσε τέτοιο νοῦ ἐκείνη τήν ὥρα καί τέτοια διάθεση νά ἐνεργήσει ὅπως ἐνήργησε, ὥστε ἔγινε καί αὐτό ἕνας ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ναί, ὁ Θεός εἶναι δυνατός καί ἔχει τόν τρόπο καί τή δύναμη νά σώζει ὅλους, νά ἁγιάζει ὅλους. Τό αἰσθάνομαι πάρα πολύ αὐτό ὡς μιά εὐλογία μέσα στήν ψυχή μας γιά ὅλα τά παιδάκια, ἀλλά καί γιά τίς ἴδιες τίς μητέρες.

Ὁ ἱερεύς καί ὁ κάθε πιστός, καθώς ἑτοιμάζεται νά κοινωνήσει, αἰσθάνεται τήν ἀνάγκη νά πεῖ: Τοῦ δείπνου σου τοῦ μυστικοῦ, σήμερον, Υἱέ Θεοῦ, κοινωνόν με παράλαβε. Δέν τό θεωρεῖ αὐτονόητο, ἁπλῶς ἐπειδή εἶναι χριστιανός καί βρέθηκε στή θεία Λειτουργία, ὅτι θά γίνει κοινωνός αὐτοῦ τοῦ μυστικοῦ δείπνου. Καί παρακαλεῖ τόν Κύριο νά τόν δεχτεῖ καί νά τόν κάνει κοινωνό τοῦ δείπνου του. Ὁ Θεός παραθέτει τό δεῖπνο, ὁ Θεός μᾶς προσκαλεῖ, ἀλλά καί ὁ Θεός τελικά μᾶς δέχεται ἤ δέν μᾶς δέχεται νά λάβουμε μέρος σ᾿ αὐτό. Ἅπαξ καί εἶσαι ὀρθόδοξος, βέβαια, ἀνήκεις στήν Ἐκκλησία καί ὅλα εἶναι δικά σου· ὅμως, δέν εἶναι ἐντελῶς αὐτονόητα ὅλα αὐτά. Σέ κάθε βῆμα του ὁ χριστιανός, μολονότι ὅλες οἱ πόρτες εἶναι ἀνοιχτές, πρέπει νά προχωρεῖ μέ εὐλάβεια, μέ ταπείνωση, μέ συναίσθηση, καί νά παρακαλεῖ τόν Θεό καί νά ἐμπιστεύεται στήν εὐσπλαχνία του· ἀλλιῶς, μία-μία θά ἀρχίσουν νά κλείνουν οἱ πόρτες.