Στήν πραγματικότητα, ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι τρομαγμένος μέσα του, κυρίως καί πρωτίστως ἀπό τόν ἴδιο τόν ἑαυτό του. Γιατί ἡ φυλακή του εἶναι ὁ ἑαυτός του. Καί αὐτό πάλι εἶναι συνδεδεμένο μέ τήν εὐθύνη πού φέρει ὁ ἄνθρωπος γιά τό ὅλο ἁμαρτωλό ὑλικό πού ἔχει συσσωρεύσει μέσα του καί τό βιώνει ὡς κόλαση.
Ὑπάρχει, δηλαδή, βαθύτερα ἐνοχή στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, διότι σάν νά τό θέλει τελικά ὁ ἄνθρωπος ὅλο αὐτό τό ἀνακατεμένο καί μπερδεμένο μέσα στήν ἁμαρτία κουβάρι τῶν βιωμάτων του. Καθένας λογίζεται καί βιώνει μέσα στήν καρδιά του πράγματα πού εἶναι τοῦ σκοταδιοῦ, ὄχι τοῦ φωτός. Ἄν ὅμως ὁ ἄνθρωπος δεῖ καί ἀποδεχτεῖ τήν ὅλη ἀχρείωση καί κατάντια μέσα του καί καταφύγει στόν Θεό, νορμαλοποιεῖται, καί γι᾿ αὐτό εἰρηνεύει. Καί δέν φοβᾶται μετά τά ὅποια ἐξωτερικά κακά ἐρεθίσματα, γιατί ἐκεῖνα δέν μποροῦν νά τόν βλάψουν ὀντολογικά.

Ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή ἀπό μιά πλευρά μπορεῖ νά ἦταν ἡ πιό δυστυχισμένη· δέν λέει τυχαῖα τό εὐαγγέλιο ὅτι τήν ἐλευθέρωσε ὁ Κύριος ἀπό ἑπτά δαιμόνια. Καί ὅμως διεῖδε ὁ Χριστός ποιά εἶναι, τί θά γίνει, καί τή γιάτρεψε γιά τά καλά· καί ἐπίσης τά οἰκονόμησε ἔτσι ὁ Χριστός, πού τήν ἀξίωσε νά τόν δεῖ πρώτη μετά τήν ἀνάσταση. Καί οἱ ἄλλοι πῆγαν βέβαια νά δοῦν, ἀλλά ἦταν ἀδειανός ὁ τάφος, ἐνῶ σ᾿ ἐκείνην ἐμφανίσθηκε, ὡς κηπουρός, τρόπον τινά.
Νά παραδοθοῦμε στόν Χριστό. Νά βοηθηθοῦμε ἀπό ὅ,τι ἐπιτρέπει ὁ Θεός, ὥστε νά δοῦμε τόν ἑαυτό μας καλύτερα –γιατί σέ καμιά περίπτωση δέν παιδεύει ὁ Κύριος κάποιον ἔτσι· ὑπάρχει λόγος. Καί νά μή σέ θίγει αὐτό, τό ὅτι ὑπάρχει λόγος. Ταπεινώσου καί πές: «Νά ᾿ναι εὐλογημένο, Θεέ μου». Ἐδῶ, κι ἄν δέν εὐλογήθηκε αὐτή ἡ γυναίκα, μολονότι ἦταν ἔτσι, πού κανένας δέν θά ἤθελε νά εἶναι στήν κατάστασή της!

Λέγεται ἡ φράση: «Πενία τέχνας κατεργάζεται», ἀλλά αὐτό πολύ περισσότερο ἰσχύει γιά τήν ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη σέ κάθε περίπτωση θά βρεῖ τί θά κάνει. Ἀποκλείεται νά σταυρώσει τά χέρια καί ἁπλῶς νά κοιτάει ἤ καί νά φεύγει μακριά. Νά, ἐγώ ἄς ποῦμε κάθομαι στό ἐξομολογητήριο καί ἔρχεστε ἕνας-ἕνας. Ἀρκετές φορές θά μποροῦσε κανείς νά πάρει μιά στάση πού νά κλείνει, τρόπον τινά, τό θέμα· ἀλλά βλέπεις ὅτι ὁ ἄλλος ἔχει ἀνάγκη. Κάποια φορά στήν ἐξομολόγηση ἦρθε μιά γιαγιά πολύ ἡλικιωμένη. Καί εἶναι ἐνδεχόμενο κανείς νά ξεγελαστεῖ καί νά τό πάρει ἀψήφιστα τό πράγμα, νά μή δώσει σημασία. Ἀμέσως ὅμως σκέφτηκα ἐκείνη τήν ὥρα: «Ἄν ἦταν ἡ μητέρα μου σέ κάποιον πνευματικό, θά ἤθελα ὁπωσδήποτε ὑπομονετικά, μέ ἀγάπη, μέ ἀδελφική διάθεση νά ἀκούσει, νά βοηθήσει καί λίγο παραπάνω». Ἔτσι εἶχα σκεφθεῖ. Καί μέ τή σκέψη αὐτή ἄλλαξαν τά πράγματα, καί τά πήγαμε καλά μέ τή γιαγιά.

Ὅλοι ἐμεῖς εἴμαστε βαπτισμένοι. Αὐτό πού χρειάζεται εἶναι νά μετανοήσουμε ἔτσι, πού νά ἀρχίσουμε νά ζοῦμε ἀληθινά τό βάπτισμα. Καί ἔρχεται τό Πνεῦμα τό Ἅγιο μέσα μας. Δηλαδή, ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἁμαρτωλός, ἁμαρτάνει, ἀλλά καθώς μετανοεῖ καί καθώς διά τοῦ μυστηρίου τῆς ἐξομολογήσεως συγχωρεῖται, ἀναγεννᾶται. Πότε ὅμως; Ὅταν ἐξομολογεῖται ὄχι ἐπιφανειακά, οὔτε ἁπλῶς γιά νά ἀκούσει κάτι καί νά παρηγορηθεῖ, ἀλλά γιά νά ἔρθει ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν ἔτσι, πού νά καθαρίσει ἡ ψυχή, καί νά ἔρθει στή συνέχεια ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅπως, π.χ., στόν κῆπο εἶναι πεσμένα μπάζα ἤ διάφορα ἄχρηστα πράγματα πού ἀσχημίζουν τόν τόπο, καί ὅλο τό θέμα εἶναι ὄντως νά τά πάρεις ἀπό ἐκεῖ, ὄχι ἁπλῶς νά σκεφτεῖς νά τά πάρεις. Καί ἀμέσως-ἀμέσως, ἀνάλογα καί μέ τήν ἐποχή, προπαντός τήν ἄνοιξη, θά ξεπεταχτοῦν ἀπό κάτω χορταράκια, λουλουδάκια, πολύ ὄμορφα πράγματα.

Στήν Παλαιά Διαθήκη οἱ εὐσεβεῖς γυναῖκες εἶχαν ἕναν κρυφό καημό, μήπως εἶναι αὐτές πού θά γεννήσουν τόν ἀναμενόμενο Μεσσία· γι᾿ αὐτό καί τό ἔφερναν βαρέως ὅσες ἦταν στεῖρες, ὅπως καί ἡ ἁγία Ἄννα.
Γενικά οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη καί μέχρι σήμερα ἔχουν αὐτόν τόν καημό μέσα τους, νά ἀναφέρονται πάντοτε στόν Θεό, νά ἔχουν καλή σχέση μέ τόν Θεό, νά εἶναι ὄργανα τοῦ Θεοῦ. Δέν εἶναι ἄνθρωποι πού ζοῦν γιά τόν κόσμο αὐτόν. Ζοῦν σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο, περνοῦν τίς μέρες τους, σταυρώνονται σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο, ἀλλά εἶναι ἁπλῶς περαστικοί. Ὁ νοῦς τους, ἡ καρδιά τους, ἡ ὅλη διάθεσή τους εἶναι στόν Θεό. Αὐτά ὁρισμένοι, ὅσο κι ἄν τά ἀκούσουν, δέν τούς πιάνουν, δέν καταλαβαίνουν. Κάποιοι ἄλλοι, μιά φορά νά ἀκούσουν λόγο Θεοῦ, μιλάει στήν ψυχή τους καί μπαίνουν σέ δρόμο σωτηρίας. Μυστήριο μέγα!

Κάποια φορά ἀκολουθοῦσαν τόν Κύριο τά πλήθη πολλές ὧρες, μέχρι ἀργά τό βράδυ, καί εἶχαν πεινάσει. Καί ὁ Κύριος εἶπε στούς μαθητάς: «Θά τούς δώσετε ἐσεῖς νά φᾶνε», ὅπως καί ἔγινε· τούς ἔδωσαν νά φᾶνε. Ὁ Κύριος ἔκανε τό θαῦμα του γιά ὅλους. Ὅπως βρέχει ἐπί δικαίους καί ἀδίκους, ὅπως ἀνατέλλει τόν ἥλιο ἐπί πονηρούς καί ἀγαθούς, ὡς Θεός ἐδῶ πολλαπλασίασε τούς ἄρτους καί ἔφαγαν ὅλοι καί χόρτασαν. Ἀλλά δέν φτάνει αὐτό, οὔτε τόν ἐνθουσίασαν τόν Κύριο οἱ ἐκδηλώσεις τοῦ πλήθους, πού τόν ἀκολουθοῦσαν μέ τόση ἐπιμονή καί ὑπομονή. Τήν ἑπόμενη μέρα, πού τόν ἔψαχναν τά πλήθη, τούς ὁμιλεῖ ὁ Κύριος κατά τέτοιον τρόπο πού τούς ἐλέγχει: «Μέ ζητᾶτε, ἐπειδή χθές φάγατε καί χορτάσατε. Ἀλλά σᾶς λέω: νά μή ζητᾶτε τήν βρῶσιν τήν ἀπολλυμένην, αὐτή τήν τροφή πού τώρα εἶναι, ὕστερα τελειώνει καί δέν εἶναι, ἀλλά τήν βρῶσιν τήν μένουσαν· νά ζητᾶτε ἐκείνη τήν τροφή πού μένει».

Ἔχει πεῖ γιά τόν π. Συμεών ὁ μητροπολίτης Λεμεσοῦ: «Ὡς φοιτητής στή Θεσσαλονίκη συνδέθηκα, μεταξύ ἄλλων, μέ τόν π. Συμεών Κραγιόπουλο, ὁ ὁποῖος ἦταν πνευματικός καί ἦταν ἅγιος ἄνθρωπος. Ἔλαμπε στή Θεσσαλονίκη σάν φωστήρας. Καί ἦταν πραγματικά ἕνας λαμπερός πνευματικός ἥλιος πού μέ τίς ὁμιλίες του πολύ μᾶς ἀνέπαυε. Κάθε Τετάρτη βράδυ ἔκανε ἀγρυπνία στόν Ἅγιο Ἀθανάσιο καί πηγαίναμε ἐκεῖ. Καί ἐγώ ἐξομολογόμουν στόν π. Συμεών, ὅταν ἤμουν στή Θεσσαλονίκη. Κάθε ἑβδομάδα πήγαινα στήν ἐξομολόγηση. Εἶχε πάρα πολλούς ἐξομολογουμένους –μποροῦσες νά πάρεις τό νούμερο 180· μιά φορά πῆρα τό 230– καί περιμέναμε ὧρες νά τόν δοῦμε. Τότε μάλιστα οἱ ὁμιλίες του ἦταν γύρω ἀπό τή νοερά προσευχή, καί μαζί μέ τούς ἄλλους πατέρες πού γνώρισα ἐκεῖ, καί ὁ π. Συμεών συνέβαλε, ὥστε νά μάθω καί ἐγώ κάτι γι᾿ αὐτή τήν ἱερά ἐργασία τῆς νοερᾶς προσευχῆς».