Οὗτος ὁ ἅγιος Μηνᾶς ἦτο κατά τούς χρόνους τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει 296, εὑρισκόμενος μέ τά βασιλικά στρατεύματα εἰς τά Νούμερα τά ὀνο- μαζόμενα Ρουταλικά, ὑπό τόν ἡγεμόνα Ἀργυρίσκον. Οὗτος λοιπόν εὐσεβέστατος ὤν δέν ὑπέφερε νά βλέπῃ τήν πλάνην τῶν εἰδώλων νά παρρησιάζεται εἰς τόν κόσμον· ὅθεν ἀνέβη εἰς τό βουνόν διά νά καθαρίσῃ ἑαυτόν μέ νηστείας καί προσευχάς. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα, αὐτή τήν ὥρα, ἔχω πάλι μιά ἐκκρεμότητα καί δέν ξέρω πόσο συμφωνεῖτε καί ἐσεῖς νά ἀσχοληθοῦμε λιγάκι μέ αὐτήν. Τό πρωί σκεπτόμουν ἡ ὁμιλία νά πάρει ἀφορμή ἀπό ἕναν στίχο τῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς, ἡ ὁποία αὐτή τήν ἡμέρα πάντοτε εἶναι ἀπό τό ἑνδέκατο κεφάλαιο τῆς πρός Ἑβραίους ἐπιστολῆς. Μετά πῶς ἦρθε τό πράγμακαί ἀναφερθήκαμε στήν εὐαγγελική περικοπή. Ἐκείνη τήν ὥρα εἶπα: «Αὐτά πού θά ταίριαζε νά ποῦμε μέ βάση τήν ἀποστολική περικοπή, θά τά ποῦμε στήν αἴθουσα», ὅταν δηλαδή θά ἐρχόμασταν ἐδῶ στήν αἴθουσα γιά τήν ἑορταστική δεξίωση· θά ταίριαζαν λιγάκι μέ ὅσα θά λέγαμε ἐδῶ στήν αἴθουσα. Ἤρθαμε ἐδῶ, ἀλλά πάλι πῶς ἔγινε καί δέν εἴπαμε τίποτε μέ βάση τήν ἀποστολική περικοπή.[2] Καί σκέφτηκα τελικά νά μήν ἀφήσουμε νά περάσει ἔτσι ἡ ἐκκρεμότητα αὐτή· νά τά ποῦμε τώρα ἀπόψε ἐδῶ. Γιά, νά δοῦμε λοιπόν. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Αὕτη ἡ ἁγία ἦτο κατά τούς χρόνους τοῦ βασιλέως Ὀνωρίου τοῦ υἱοῦ Θεοδοσίου τοῦ μεγάλου, ἐν ἔτει 400, καταγομένη ἀπό γένος πλούσιον καί λαμπρόν καί περίδοξον. Ἐπειδή δέ ἐξ ὅλης ψυχῆς ἠγάπησε τόν Κύριον, ἐπροτίμησε νά παρθενεύῃ· οἱ γονεῖς της ὅμως συνῆψαν αὐτήν καί μή θέλουσαν διά γάμου μετ᾿ ἀνδρός καί ἔγινε μήτηρ δύο παιδίων. Ἔπειτα ἀποθνῄσκουσιν οἱ γονεῖς καί τά τέκνα της. Διά ταῦτα ἀφήσασα ἡ μακαρία τήν πόλιν Ῥώμην διέτριβεν ἔξω εἰς τό ἀγροκήπιόν της πᾶσαν ἄσκησιν καί ἀρετήν μεταχειριζομένη, τούς ἀσθενεῖς ἐπιμελουμένη, τούς ἐρχομένους ξένους ὑποδεχομένη καί τούς ἐν φυλακαῖς καί ἐξορίαις ἐπισκεπτομένη. Ὕστερον δέ πωλήσασα ὅλα τά ὑποστατικά καί τήν περιουσίαν της, πολλήν οὖσαν, ἐσύναξεν ἐκ τῆς πωλήσεως δώδεκα μυριάδας χρυσίου (ἑκατόν εἴκοσι χιλιάδας φλωρίων), τά ὁποῖα ἐμοίραζεν εἰς ἐκκλησίας καί μοναστήρια. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Μέθη Χριστοῦ Ἄν μελετήσουμε τή ζωή τῶν ἁγίων, θά δοῦμε ὅτι ὅλοι οἱ ἅγιοι αὐτό ἔπαθαν: Εἶδαν τήν προσφορά τοῦ Θεοῦ, τή συγκατάβασή του, εἶδαν τό φῶς τοῦ Θεοῦ, τήν ἀλήθεια τῆς ζωῆς, καί μέθυσαν. Καί ἀπό ἐκεῖ καί πέρα δέν λογάριασαν τίποτε. Τούς θαυμάζουμε καί ἀποροῦμε πῶς κατόρθωσαν ὅ,τι κατόρθωσαν, πῶς ἔφθασαν ἐκεῖ πού ἔφθασαν. Ἡ ἁγία Ἀνυσία, πού κατάγεται ἀπό τή Θεσσαλονίκη, δέν εἶναι τυχαῖο πρόσωπο· εἶναι μεγάλη ἁγία. Σύν τοῖς ἄλλοις, ὅπως λέει ὁ ἐγκωμιαστής της, ὁ ἅγιος Φιλόθεος πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, διακρινόταν γιά τή σύνεσή της· αὐτό πού τόσο λείπει σήμερα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Μέ τό μαρτύριο ὁλοκλήρωσε τήν ἀγάπη της πρός τόν Χριστό Ἡ ἁγία Ἀνυσία ἔζησε καί μαρτύρησε στό τέλος τοῦ 3ου αἰώνα. Τήν ἀξίωσε ὁ Θεός νά μαρτυρήσει πολύ νέα, καί ἐκεῖνο τό ἰδιαίτερο, τό χαρακτηριστικό πού ἔχει ἡ ἁγία αὐτή εἶναι ὁ τρόπος τοῦ μαρτυρίου πού ἀξιώθηκε νά ἔχει. Ὅπως διαβάζουμε στό συναξάρι της,[1] μίαν φοράν ἀπερχομένην εἰς τήν ἐκκλησίαν κατά τό σύνηθες συνήντησε στρατιώτης τις εἰδωλολάτρης καί ἕλλην καί πιάσας αὐτήν τήν ἔσυρεν εἰς τούς βωμούς τῶν εἰδώλων καί τήν παρεκίνει νά προσφέρῃ θυσίαν εἰς τούς δαίμονας. Ἐπειδή δέ ἡ ἁγία ὡμολόγησε Θεόν τόν Χριστόν καί ἔπτυσεν εἰς τό πρόσωπον τοῦ μιαροῦ ἐκείνου στρατιώτου, τούτου χάριν ἐθυμώθη ὁ ἀλιτήριος καί διαπερᾷ τήν πλευράν αὐτῆς μέ τήν σπάθην του. Καί οὕτως ἔλαβεν ἡ μακαρία τόν τοῦ μαρτυρίου ἀμαράντινον στέφανον. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Κυριακή μετά τήν Χριστοῦ Γέννησιν σήμερα, καί ἡ εὐαγγελική περικοπή πού ἀκούσαμε μᾶς δίνει τήν ἀφορμή νά παρατηρήσουμε καί νά προσέξουμε τρία σημεῖα, παρακαλῶ. Σημασία ἔχει ποιό εἶναι τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ Τό πρῶτο. Βλέπουμε ἀπό τό ἕνα μέρος τούς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ νά ὑπακούουν σ᾿ αὐτά πού ὁ Θεός τούς λέει καί ἀπό τό ἄλλο μέρος αὐτούς πού δέν θέλουν νά ὑπακούουν στόν Θεό καί κάνουν τά δικά τους. Ἡ Παναγία δέν σκέφτηκε ποτέ ὅτι θά γινόταν μητέρα τοῦ Θεοῦ· ἀλλά ὅταν ἐκλήθη νά ὑπηρετήσει κατ᾿ αὐτόν τόν τρόπο τόν Θεό, ἔκλινε τήν κεφαλή λέγοντας Ἰδού ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά τό ῥῆμά σου.[2] Ἀπό κεῖ καί πέρα ἡ Παναγία ἀφήνει τά τυχόν σχέδια καί ὄνειρα πού εἶχε στή ζωή της καί ὑπακούει στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ἀκολουθεῖ αὐτά τά ὁποῖα τῆς λέει ὁ Θεός. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Μαρτυρική ἡ ζωή τοῦ Κυρίου ἀπό τήν πρώτη στιγμή Ἡ Ἐκκλησία μας αὐτή τήν Κυριακή μετά τά Χριστούγεννα τελεῖ τή μνήμη τοῦ ἁγίου Ἰωσήφ τοῦ μνήστορος, τοῦ προφητάνακτος Δαβίδ καί τοῦ ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου. Ἡ εὐαγγελική περικοπή πού ἀναγινώσκεται εἶναι ἡ ἴδια μέ αὐτήν τῆς ἐνάτης ὥρας τῆς παραμονῆς τῶν Χριστουγέννων: Ἀναχωρησάντων τῶν μάγων, κτλ. Καί θά παρακαλοῦσα τήν ἀγάπη σας νά προσέξουμε λίγο καί νά δοῦμε μέσα ἀπό αὐτήν τούς ἑαυτούς μας. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἔχουμε βρεῖ τήν ἀλήθεια; Κάπου κοντά στήν ἀλήθεια ὑπάρχει καί τό νόθο Οἱ ἅγιοι Θεόδωρος καί Θεοφάνης οἱ Γραπτοί ζοῦσαν στά δύσκολα ἐκεῖνα χρόνια πού ἦταν μοιρασμένοι οἱ χριστιανοί, οἱ μισοί ἀπό δῶ, οἱ μισοί ἀπό κεῖ. Ἄλλοι τιμοῦσαν καί προσκυνοῦσαν τίς εἰκόνες καί ἄλλοι τίς κατέστρεφαν.Ὅπως πάντοτε ὑπάρχει ἡ ἀλήθεια, ἀλλά κάπου ἐκεῖ κοντά ὑπάρχει καί τό νόθο, τό κάλπικο, τό μή ἀληθές, ἔτσι καί μέσα στή Βυζαντινή αὐτοκρατορία. Καί γι᾿ αὐτό λέμε καί ξαναλέμε ὅτι χρειάζεται ὄχι ἁπλῶς νά θρησκεύει κανείς, ἀλλά νά θρησκεύει σωστά· ὄχι ἁπλῶς νά εἶναι χριστιανός, ἀλλά νά εἶναι ἀληθινός χριστιανός. Καί τότε μέν παλαιά, πίστευε ὁ καθένας ὅπως πίστευε στή δική του διδασκαλία καί μέ βάση αὐτήν ζοῦσε κιόλας. Σήμερα δέν εἶναι τόσο ὅτι ἐμφανίζεται κανείς νά ἔχει διαφορετική διδασκαλία ἀπό τήν ὀρθόδοξη. Ὡστόσο, μέ ὅποιον κι ἄν σταθεῖς νά συζητήσεις, ἀμέσως θά ἀρχίσει νά λέει πράγματα τά ὁποῖα δέν ἔχουν καμιά σχέση μέ τήν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ. Ὅ,τι θέλει λέει ὁ καθένας. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σκληροτράχηλοι καί ἀπερίτμητοι τῇ καρδίᾳ ... ἀεί τῷ Πνεύματι τῷ Ἁγίῳ ἀντιπίπτετε. Πῶς ὁ Θεός ἀσχολεῖται μέ ἕναν λαό σκληροτράχηλο καί ἀντιδραστικό! Θεώρησα καλό νά ἀναφέρω αὐτά τά λόγια πού ἀκούσαμε στό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα, καί τά ὁποῖα εἶπε ὁ πρωτομάρτυς Στέφανος ἐκεῖ στό δικαστήριο, στούς ἀρχιερεῖς καί στούς πρεσβυτέρους πού τόν καταδίκασαν σέ θάνατο. Oἱ ὁποῖοι ἀρχιερεῖς καί πρεσβύτεροι ἀτένισαν στό πρόσωπό του καί τό εἶδαν νά λάμπει σάν πρόσωπο ἀγγέλου. Αὐτό σημαίνει ὅτι, καί ὅταν κανείς φτάνει στό σημεῖο νά δεῖ μερικά ἀπό αὐτά πού ὁ Θεός φανερώνει, πάλι δέν μπορεῖ νά δεῖ τήν ἀλήθεια. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Λόγων στεφάνοις, οἷα τιμίοις λίθοις, Στέφω Στέφανον, ὅν προέτρεψαν λίθοι. Τόν πετροβόλησαν, ὅπως ξέρουμε, τόν ἅγιο Στέφανο. Οὗτος ὁ μακάριος πρωτομάρτυς καί ἀρχιδιάκονος Στέφανος, ὅτε ἔγινε μίαν φοράν ζήτησις μεταξύ Ἰουδαίων καί Σαδδουκαίων καί Φαρισαίων καί ἑλληνιστῶν περί τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, σταθείς εἰς ἕνα τόπον ὑψηλόν ἐκήρυξεν εἰς ὅλους τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Οἱ δέ Ἰουδαῖοι ἀκούσαντες ἔφερον αὐτόν εἰς τό κριτήριον πρός τούς ἀρχιερεῖς, ἐπειδή δέν ἠδύναντο νά ἀντισταθῶσι εἰς τήν σοφίαν καί δύναμιν τοῦ ἁγίου Πνεύματος, μέ τήν ὁποίαν ἐλάλει ὁ θεῖος Στέφανος. Ἔπειτα παρέστησαν ψευδομάρτυρας, οἵτινες ταῦτα κατά τοῦ ἀποστόλου ἐμαρτύρησαν λέγοντες· «Ἡμεῖς ἠκούσαμεν ὅτι οὗτος ἐλάλει λόγια βλάσφημα ἐναντίον τοῦ τόπου τούτου τῆς Ἰερουσαλήμ καί ἐναντίον τοῦ θεϊκοῦ νόμου». [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἡ γραμμή τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Ποιοί τή βρίσκουν; Σήμερα, Κυριακή πρό τῆς Χριστοῦ γεννήσεως, θά παρακαλοῦσα δύο σημεῖα νά προσέξουμε λαμβάνοντας ὑπ᾿ ὄψιν καί τήν ἀποστολική[1] καί τήν εὐαγγελική περικοπή.[2] Τό ἕνα εἶναι ἀπό τήν εὐαγγελική περικοπή, ὅπου ἀναφέρονται τά ὀνόματα τῶν προπατόρων τοῦ Κυρίου, μέ τούς ὁποίους ξεκινάει τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ καί καταλήγει στόν Ἰησοῦ, στόν Χριστό. Καί ἐμεῖς βέβαια, ὄχι μόνο σ᾿ αὐτή τήν περίπτωση ἀλλά καί γενικότερα μέσα στήν Παλαιά καί στήν Καινή Διαθήκη, τά βρίσκουμε ὅλα ἕτοιμα· εἶναι ξεκαθαρισμένα καί βαλμένα σέ μιά σειρά. Ὅμως καί τότε καί ἔπειτα καί πάντοτε, γιά τόν καθένα στήν ἐποχή πού ζεῖ, αὐτή ἡ γραμμή τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, τοῦ σχεδίου τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι πάντοτε εὐδιάκριτη. Τελικά, βλέπουν αὐτή τή γραμμή καί πιάνονται ἀπό αὐτήν ὄχι ἁπλῶς ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι θέλουν, τό ἐπιθυμοῦν, ἀλλά ἐκεῖνοι πού θά τή δοῦν αὐτή τή γραμμή, θά τούς τή φανερώσει ὁ Θεός. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁ Θεός ὅλα τά βάζει μέσα στό σχέδιό του Κυριακή πρό τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως σήμερα καί ἑορτή πάντων τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος Θεῷ εὐαρεστησάντων, ἀπό Ἀδάμ ἕως καί Ἰωσήφ τοῦ μνήστορος. Κάθε χρόνο αὐτή τήν ἡμέρα, αὐτή τήν Κυριακή, ὡς εὐαγγελική περικοπή[2] ἀκοῦμε αὐτόν τόν κατάλογο τῶν ὀνομάτων ἀπό τόν Ἀβραάμ μέχρι καί τόν Ἰωσήφ, τόν μνήστορα τῆς Παναγίας. Ὅλοι μας λίγο πολύ γνωρίζουμε ὅτι αὐτοί πού ἀναφέρονται σ᾿ αὐτόν τόν κατάλογο, καί πού εἶναι τό γενεαλογικό δένδρο τοῦ Κυρίου, δέν εἶναι ὅλοι ἅγιοι· οἱ περισσότεροι εἶναι συνηθισμένοι ἄνθρωποι μέ πτώσεις, μέ ἁμαρτίες. Ἀναφέρονται καί δυό τρεῖς γυναῖκες. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Μαζί μέ ὅλη τήν Ἐκκλησία πορευόμαστε Σήμερα εἶναι ἡ Κυριακή τῶν προπατόρων. Προπάτορες τοῦ Κυρίου εἶναι ὅλοι αὐτοί πού ἀναφέρονται στήν Παλαιά Διαθήκη καί πού ὁρισμένων τά ὀνόματα θά ἀκούσουμε στήν εὐαγγελική περικοπή τήν προσεχή Κυριακή. Καί κυρίως οἱ προπάτορες εἶναι ἀπό τόν Ἀβραάμ καί ἔπειτα –ὄχι βέβαια μόνο αὐτοί· εἶναι καί ἄλλοι– ὁ ὁποῖος καταγότανἀπό τούς Χαλδαίους, ἔθνος πού προϋπῆρχε τῶν Ἰουδαίων· ἦταν δηλαδή ἐθνικός, δέν γνώριζε τόν ἀληθινό Θεό. Αὐτόνκάλεσε ὁ Θεός καί τόν ἔκανε πατριάρχη καί προπάτορα τοῦ Κυρίου. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Θέλουμε νά ἀκολουθήσουμε τόν Χριστό ὅ,τι κι ἄν στοιχίσει; Ἐκεῖνο πού θά ἤθελα νά πῶ, παίρνοντας ἀφορμή ἀπό τούς βίους τῶν ἁγίων πού διαβάσαμε, εἶναι αὐτό πού βλέπουμε ἐδῶ στά συναξάρια καί τό προσέξαμε καί σήμερα στόν βίο τῆς ἁγίας Ἀναστασίας ἀλλά καί τῆς ἁγίας Θεοδότης, καί μοῦ ἔκανε ἐντύπωση: Ὅλο τό θέμα γιά ὅλους τούς ἁγίους ἦταν νά γνωρίσουν τόν Χριστό καί νά διδαχθοῦν τήν πίστη. Ἀπό κεῖ καί πέρα ἔπαιρναν πλέον τόν δρόμο. Δέν βλέπουμε αὐτό τό ἄχαρο πού συμβαίνει σήμερα: ἐνῶ γνωρίζουμε τά ἱερά γράμματα, ἐνῶ γνωρίζουμε τήν πίστη, καί ὑποτίθεται ὅτι τή δεχθήκαμε, μιά ζωή ὁλόκληρη ὅλο πορευόμαστε καί ἀκόμη δέν ἔχουμε βρεῖ τόν δρόμο. Κάνει λοιπόν ἐντύπωση ὅτι ὅλοι αὐτοί –ἄλλος εἶναι στήν ἄγνοια, ἄλλος εἶναι στήν πλάνη, ἄλλος εἶναι εἰδωλολάτρης, ὄχι σπάνια ἄλλος εἶναι καί δήμιος– ὅλοι λοιπόν αὐτοί μόλις γνωρίσουν τόν Χριστό, μόλις δεχθοῦν τήν πίστη στόν Χριστό, μόλις διδαχθοῦν τήν ἀλήθεια, ἀπό κεῖ καί πέρα γίνονται ἅγιοι. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Αὕτη ἦτο κατά τούς χρόνους τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει 299, καταγομένη ἀπό τήν Νικομήδειαν, θυγάτηρ πλουσίων γονέων, ἀπό τούς ὁποίους ἠρραβωνίσθη μέ ἕνα Συγκλητικόν, Ἐλεύσιον ὀνομαζόμενον. Ἐπειδή λοιπόν ὁ Ἐλεύσιος ἤθελε νά κάμῃ τόν γάμον, ἡ ἁγία δέν κατεδέχθη, ἀλλ᾿ εἶπεν εἰς αὐτόν· «Ὅταν κατασταθῇς ἔπαρχος, τότε ἄς γένῃ ὁ γάμος». Ὅτε δέ ἔγινεν ἔπαρχος, τότε πάλιν εἶπεν εἰς αὐτόν ἡ ἁγία· «Ἄν δέν ἀφήσῃς τήν θρησκείαν τῶν εἰδώλων καί δέν ἐπιστρέψῃς εἰς τήν πίστην τῶν Χριστιανῶν, ἤξευρε ὅτι δέν καταδέχομαι τήν διά γάμου μετά σοῦ κοινωνίαν». Ὁ δέ Ἐλεύσιος εἶπεν ὅλα αὐτά τά λόγια τῆς παρθένου εἰς τόν πατέρα της. Ἐπειδή δέ δέν ἠδυνήθη ὁ πατήρ της νά τήν κάμῃ νά μεταβληθῇ ἀπό τήν πίστιν τοῦ Χριστοῦ, διά τοῦτο παρεδόθη ἡ ἁγία εἰς αὐτόν τόν ἴδιον ἀρραβωνιστικόν της καί ἔπαρχον, διά νά τήν καταδικάσῃ ἐκεῖνος ὡς ἤθελεν. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Μᾶς ἀξιώνει ὁ Θεός, ἀδελφοί μου, νά εἴμαστε στόν ναό του καί, ἐπίσης, μᾶς ἀξιώνει καί φέτος, γιά μιά ἀκόμη φορά, νά ἑορτάσουμε τόν ἅγιο Ἰγνάτιο τόν Θεοφόρο καί νά κάνουμε αὐτή τή μικρή ἀγρυπνία εἰς τιμήν καί μνήμην του, καθώς ἀπό χρόνια τιμοῦμε ἰδιαίτερα αὐτόν τόν ἅγιο. Δέν μποροῦμε νά προσπεράσουμε τόν ἅγιο Ἰγνάτιο. Δέν εἶναι δηλαδή ἡ περίπτωσή του ἕνα θέμα πού ἁπλῶς τό διαβάζουμε καί ἤ μᾶς εἶναι κάτι συνηθισμένο ἤ εἶναι κάτι πού ἔτσι ἤ ἀλλιῶς εὔκολα τό προσπερνοῦμε. Εἶναι μιά μοναδική περίπτωση· μοναδική μέ τή σχετική ἔννοια. Ἀπό κάποια πλευρά, ἡ περίπτωση κάθε ἁγίου εἶναι μοναδική· ἀλλά ἀπόψε μᾶς ἐνδιαφέρει ἐδῶ ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος καταδικάστηκε νά ριφθεῖ στά θηρία, ὅπως καί ἔγινε, καί τόν ἔφαγαν τά θηρία στή Ρώμη. Ὁρισμένα μόνο ἀπό τά ὀστά του, ὅπως ἀκούσαμε στό συναξάρι,[1] ἔμειναν –διότι τά θηρία τρῶνε καί κόκαλα– καί ὑπάρχουν στήν Ἐκκλησία. Ἕνα πολύ-πολύ μικρό τεμάχιο ἔχουμε κι ἐμεῖς ἐδῶ. Πάντοτε ὁ ἅγιος αὐτός εἶναι μιά πρόκληση γιά μᾶς. Ὅλοι οἱ ἅγιοι εἶναι μιά πρόκληση, ἀλλά καθένας μέ τόν δικό του τρόπο. Εἰδικά ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος Ἀντιοχείας πάντοτε εἶναι ἕνα παράδειγμα φλογερῆς ἀγάπης πρός τόν Κύριο, καί ὅποιος λίγο προσέξει τόν βίο του καί λίγο ἐπηρεαστεῖ ἀπό τήν ἀγάπη πού εἶχε πρός τόν Χριστό, ἀπό τή φλόγα πού εἶχε μέσα στήν καρδιά του, δέν μπορεῖ νά μή γίνει καλύτερος. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οὗτος ἦτο διάδοχος τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, Πατριάρχης μέν κατασταθείς τῆς Ἀντιοχέων Ἐκκλησίας, δεύτερος μετά τόν Πατριάρχην Εὔοδον, μαθητής δέ χρηματίσας Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου ὁμοῦ μέ τόν ἅγιον Πολύκαρπον τόν Ἐπίσκοπον Σμύρνης, ἐν ἔτει 109. Ὅτε δέ ὁ βασιλεύς Τραϊανός διέβαινεν ἀπό τήν Ἀντιόχειαν διά νά ὑπάγη εἰς τούς Πάρθους, τότε προσεφέρθη εἰς αὐτόν ὁ μέγας οὗτος Ἰγνάτιος. Καί ἐπειδή διελέχθη πολλά μετ᾿ αὐτοῦ περί τῆς εἰς Χριστόν πίστεως, ἐγνώρισεν ἐκ τούτου ὁ βασιλεύς τό ἀμετάθετον τῆς γνώμης αὐτοῦ. Ὅθεν παρευθύς δέρεται ὁ ἅγιος μέ μολυβδίνας σφαίρας· ἔπειτα ἁπλώσας τάς χεῖρας του δέχεται φωτίαν εἰς αὐτάς· μετά ταῦτα καίεται εἰς τάς πλευράς μέ θυμιατά γέμοντα ἀνθράκων καί ἀλειμμένα μέ ἔλαιον· εἶτα ἵσταται ἐπάνω εἰς ἀναμμένους ἄνθρακας καί ξέεται μέ σιδηρᾶ ὀνύχια. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁ μάρτυς Σεβαστιανός ἦτον εἷς τῆς βασιλικῆς Συγκλήτου, κατά τούς χρόνους Διοκλητιανοῦ καί Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει 292, καταγόμενος ἀπό τά Μεδιόλανα τῆς Ἰταλίας (τό νῦν Μιλάνον) καί πολλούς Ἕλληνας παρακινῶν εἰς τήν τοῦ Χριστοῦ πίστιν... Αὐτός ὁ γενναῖος ἀγωνιστής παρρησίᾳ πρότερον ὁμολογήσας τόν Χριστόν (ἐπειδή ἕως τότε κρυφίως ἐπίστευε τόν Χριστόν ὄχι διά φόβον, ἀλλά διά νά ἠμπορῇ μέ τόν τρόπον αὐτόν νά παρακινῇ κρυφίως πολλούς εἰς τήν εὐσέβειαν) καί μέ παράδοξα θαύματα βεβαιώσας τήν εὐσέβειαν, πολλούς ἔφερεν εἰς τήν θεογνωσίαν... [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς – Β ́ Κυριακή Ὀρθοδοξίας Αὐτό εἶναι σωτηρία, αὐτό εἶναι θέωση Σήμερα, Β ́ Κυριακή τῶν Νηστειῶν, θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι εἶναι μιά δεύτερη Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, γιατί ὄχι τυχαῖα ἡ Ἐκκλησία μας ὅρισε σήμερα νά τελεῖται ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου Γρηγορίου, ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, τοῦ Παλαμᾶ. Στά χρόνια τῆς εἰκονομαχίας ἔγινε μεγάλος ἀγώνας ὑπέρ τῆς πίστεως, καί τελικά θριάμβευσε ἡ πίστη, ἡ ἀληθινή πίστη, καί ἔγινε ἡ ἀναστήλωση τῶν εἰκόνων, καί καθιέρωσε ἡ Ἐκκλησία ὡς Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας τήν Α ́ Κυριακή τῶν Νηστειῶν. Τόν 14ο αἰώνα ἔγινε ἄλλος πνευματικός ἀγώνας ὑπέρ τῆς ἀληθινῆς πίστεως καί θριάμβευσε, νίκησε καί αὐτή τή φορά ἡ ἀληθινή πίστη, ἀφοῦ ἔλαβαν χώρα στήν Κωνσταντινούπολη τέσσερις σύνοδοι ὑπέρ τῆς διδασκαλίας τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καί ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν τῆς ἀληθινῆς πίστεως, τοῦ Βαρλαάμ καί τοῦ Ἀκινδύνου. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Χαραλάμπης ἦτο κατά τούς χρόνους τοῦ βασιλέως Σεβήρου καί Λουκιανοῦ ἡγεμόνος, ἐν ἔτει 198, ἱερεύς τῶν χριστιανῶν ἐν Μαγνησίᾳ τῇ πόλει. Οὗτος λοιπόν διδάσκων τήν ὁδόν τῆς ἀληθείας καί κηρύττων τήν εἰς Χριστόν πίστιν κατεδικάσθη ὑπό τῶν ἄνωθεν τυράννων καί ἐξεδύθη τήν ἱερατικήν στολήν, ἔπειτα ἐξέδαραν τό δέρμα ὅλον τοῦ σώματός του. Ἐπειδή δέ ἔβλεπεν αὐτόν ὁ ἡγεμών Λουκιανός πώς ὑπομένει γενναίως τά βάσανα, ἐθυμώθη καί ἐπεχείρει νά ξεσχίσῃ τόν ἅγιον μέ τάς ἰδίας του χεῖρας καί παρευθύς ἐκόπησαν αἱ χεῖρές του καί ἐκρεμάσθησαν ἐπάνω εἰς τό σῶμα τοῦ μάρτυρος· ὁ δέ ἅγιος προσευχηθείς ἔκαμεν αὐτόν ὑγιῆ. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Αὕτη ἦτο κατά τούς χρόνους τοῦ Μαξιμιανοῦ ἐν ἔτει 304, καταγομένη ἀπό τήν πόλιν τῆς Ἀλεξανδρείας, θυγάτηρ βασιλίσκου τινός ὀνομαζομένου Κώνστου, ὡραία πολλά καί μεγαλόσωμος, δεκαοκτώ χρόνων οὖσα κατά τήν ἡλικίαν. Αὕτη ἔμαθεν εἰς τό ἄκρον πᾶσαν Ἑλληνικήν καί Λατινικήν παιδείαν καί ἐπιστήμην· δηλαδή τοῦ Ἕλληνος Ὁμήρου, τοῦ τῶν Λατίνων μεγαλωτάτου ποιητοῦ Βιργιλίου, τοῦ Ἀσκληπιοῦ, τοῦ Ἱπποκράτους καί Γαληνοῦ τῶν ἰατρῶν· Ἀριστοτέλους καί Πλάτωνος, Φιλιστίωνός τε καί Εὐσεβίου τῶν φιλοσόφων· Ἰαννῆ καί Ἰαμβρῆ τῶν μεγάλων Μάγων· Διονυσίου καί Σιβύλλης. Ἐγυμνάσθη δέ καί ὅλην τήν ῥητορικήν τέχνην, ὅση ἐφευρέθη ἀπό τούς ἀνθρώπους· Οὐ μόνον δέ ταύτας, ἀλλά καί πολλάς γλώσσας καί διαλέκτους πολλῶν ἐθνῶν ἔμαθεν ἡ πάνσοφος, ὥστε ἔκαμνεν ἐκστατικούς ὄχι μόνον ἐκείνους ὅσοι τήν ἔβλεπον, ἀλλά καί ἐκείνους ὅσοι ἤκουον τήν φήμην καί τήν σοφίαν της. Κατά τούς χρόνους δέ τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ καί Μαξεντίου τοῦ υἱοῦ του ἐπιάσθη διά τήν εἰς Χριστόν ὁμολογίαν της καί ἐδοκίμασε πολλά καί διάφορα βάσανα· καί μέ τήν σοφίαν αὐτῆς καί διαλεκτικήν κατέπεισεν ἑκατόν πεντήκοντα ῥήτορας νά πιστεύσωσιν εἰς τόν Χριστόν ὁμοῦ μέ ἄλλους πολλούς Ἕλληνας, μέ τούς ὁποίους ἀπεκεφαλίσθη ἡ μακαρία καί ἔλαβε τοῦ μαρτυρίου τόν στέφανον. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Αὐτός σε σῴζει, Θέκλα, ῥήξας τήν πέτραν, οὗ τῷ πάθει πρίν ἐρράγησαν αἱ πέτραι. Σέ σώζει, Θέκλα, σχίζοντας τήν πέτρα ὁ Κύριος, μέ τοῦ ὁποίου τό πάθος ἐρράγησαν αἱ πέτραι. (Ὅταν ὁ Κύριος ἄφησε τήν τελευταία του πνοή πάνω στόν Σταυρό, ἔσπασαν οἱ πέτρες τῶν τάφων, καί βγῆκαν καί πολλοί τῶν κεκοιμημένων.) [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἡ κρισιμότερη ὥρα γιά κάθε πνευματικό ἄνθρωπο Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὅποιος θά τά πάρει στά σοβαρά τά πράγματα, ὅποιος θά τά πάρει ζεστά καί θά πιστέψει, ὅπως πίστεψαν οἱ ἅγιοι, καί θά μπεῖ σ᾿ αὐτόν τόν δρόμο, ὅπως μπῆκαν ὅλοι οἱ ἅγιοι, ἀργά ἤ γρήγορα θά συναντήσει αὐτό τό κλείσιμο τοῦ δρόμου πρός τόν Θεό, ἀργά ἤ γρήγορα θά περάσει κανείς καί θά δοκιμάσει καί αὐτόν τόν πειρασμό. Ὄχι μέ τήν ἔννοια ὅτι θά τά βάλει μέ τόν Θεό –μή γένοιτο!– ἀλλά μέ τήν ἔννοια ὅτι θά αἰσθανθεῖ πώς, παρά τίς παρακλήσεις του, παρά τόν ἀγώνα του, παρά τήν προσπάθειά του, ὁ Θεός σάν νά μήν ἀνταποκρίνεται. Ἔτσι συνηθίζει νά κάνει ὁ Θεός, καί λίγο πολύ ὁ καθένας θά πεῖ: «Ἀδυσώπητος εἶσαι, Κύριε». [Διαβάστε τη συνέχεια]

Τό συναξάρι σήμερα ὅπως καί κάθε μέρα εἶναι πλούσιο.Σήμερα πού τελοῦμε τή σύναξη τῶν Θεοπατόρων, θά ἤθελα νά ἀναφερθοῦμε γενικότερα στήν ἁγία ζωή. Γνωρίζουμε ὅτι ὅλεςοἱ μέρες –ὅλος ὁ χρόνος καί ὅλη ἡ Ἐκκλησία– εἶναι γεμάτες ἀπό ἁγίους. Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι Ἐκκλησία, ἐάν δέν μπορεῖ νά ἁγιάσει τά μέλη της, ἐάνδέν μπορεῖ νά ἁγιάσει τούς πιστούς της. Καί δυστυχῶς δέν ἔχουμε αἴσθηση αὐτῆς τῆς δυνάμεως τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Θεός μας εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός καί δέν ἐμποδίζεται ἀπό τίποτε. Αὐτό πού θέλει νά κάνει ὁ Θεός, δηλαδή νά σώσει τόν ἄνθρωπο, νά τόν ἁγιάσει,μπορεῖ νά τό κάνει· τίποτε δέν τόν ἐμποδίζει, ἀρκεῖ νά βρεῖ ἄνθρωπο πού νά θέλει, ἀρκεῖ νά βρεῖ ψυχές πού νά ἐμπιστευθοῦν τόν ἑαυτό τους σ᾿ αὐτόν. Δέν εἶναι ἀδύναμος ὁ Θεός. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Μᾶς ἀξιώνει καί ἀπόψε ὁ Θεός νά κάνουμε αὐτή τή μικρή ἀγρυπνία ἐδῶ, στόν ταπεινό αὐτό ναό, πού εἶναι ἀφιερωμένος στήν Παναγία· ἀπόψε πού ἡ Ἐκκλησία τελεῖ τή σύναξη τῶν γονέων της, τῶν θεοπατόρων Ἰωακείμ καί Ἄννης. Ὅπως τή δεύτερη μέρα τῶν Χριστουγέννων ἡ Ἐκκλησία τελεῖ τή σύναξη τῆς Παναγίας, ἡ ὁποία γέννησε τόν Χριστό, τή δεύτερη μέρα τῶν Θεοφανείων τή σύναξη τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, ὁ ὁποῖος βάπτισε τόν Χριστό, ἔτσι καί τήν ἑπομένη τῆς θεομητορικῆς ἑορτῆς τῆς γεννήσεως τῆς Παναγίας τελεῖ τή σύναξη τῶν θεοπατόρων Ἰωακείμ καί Ἄννης. Ἀπόψε ἡ ὅλη ἀκολουθία γίνεται ἀκριβῶς γιά τήν ἑορτή αὐτή. [Διαβάστε τη συνέχεια]

«Σκληροτράχηλοι καί ἀπερίτμητοι τῇ καρδίᾳ... ἀεί τῷ Πνεύματι τῷ Ἁγίῳ ἀντιπίπτετε». Πῶς ὁ Θεός ἀσχολεῖται μέ ἕναν λαό σκληροτράχηλο καί ἀντιδραστικό! Θεώρησα καλό νά ἀναφέρω αὐτά τά λόγια πού ἀκούσαμε στό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα, καί τά ὁποῖα εἶπε ὁ πρωτομάρτυς Στέφανος ἐκεῖ στό δικαστήριο, στούς ἀρχιερεῖς καί στούς πρεσβυτέρους πού τόν κατεδίκασαν σέ θάνατο. Οἱ ὁποῖοι ἀρχιερεῖς καί πρεσβύτεροι ἀτένισαν στό πρόσωπό του καί εἶδαν νά εἶναι πρόσωπο ἀγγέλου. Αὐτό σημαίνει ὅτι, καί ὅταν κανείς φθάνει στό σημεῖο νά δεῖ μερικά ἀπό αὐτά πού ὁ Θεός φανερώνει, πάλι δέν μπορεῖ νά δεῖ τήν ἀλήθεια. Ἀναφέρθηκε ὁ πρωτομάρτυς στήν ὅλη ἱστορία τοῦ Ἰσραήλ ἀπό τότε πού ὁ Θεός κάλεσε τόν Ἀβραάμ. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα εἶναι τό πρῶτο Σάββατο τοῦ Νοεμβρίου, καί ἔχουμε καθιερώσει ἀπό χρόνια νά γιορτάζουμε αὐτή τήν ἡμέραμέξεχωριστή ἑορτή τούς τρεῖς θεολόγους, οἱ ὁποῖοι ἑορτάζονται καθένας στή δική του ἡμερομηνία. Στίς12 Ὀκτωβρίου ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος, στίς25 Ἰανουαρίου ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής καί στίς 8 Μαΐου καί στίς 26 Σεπτεμβρίου. Καί εἶναι αὐτοί οἱ τρεῖς πού ἔχουν πάρει αὐτό τό προσωνύμιο τοῦ Θεολόγου: Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, ὁ εὐαγγελιστής καί ἀπόστολος, Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, πού ἔζησε τόν τέταρτο αἰώνα, καί εἶναι ἕνας ἀπό τούς τρεῖς Ἱεράρχες, καί Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος, πού ἔζησε τόν δέκατο μέ ἑνδέκατο αἰώνα καί εἶναι κάτι τό ξεχωριστό. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁ ἅγιος Σιλουανός καταγόταν ἀπό τή Ρωσία. Ἦλθε στό Ἅγιον Ὄρος καί γιά πολλά χρόνια ἀσκήτεψε στό Ρωσικό, στήν ἱερά Μονή τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος. Ἦταν καί αὐτός ὅπως ὅλοι οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι στόν κόσμο καί, ἄν θέλετε, εἰδικότερα ἦταν καί αὐτός ὅπως ἦταν ὅλοι οἱ ἄλλοι μοναχοί, τότε καί πρίν καί μετά, στό Ἅγιον Ὄρος. Ὁ ἅγιος Σιλουανός, ὡς ἄνθρωπος προικισμένος ὅπως κάθε ἄνθρωπος μέ νοῦ, μελέτησε τό γεγονός ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Θεός ἦλθε στή γῆ καί ὄχι μόνο ἔγινε ἄνθρωπος, ἀλλά παρέδωσε τόν ἑαυτό του, ἔδωσε τόν ἑαυτό του καί θυσιάσθηκε γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, γιά τόν ἁγιασμό τῶν ἀνθρώπων. Καί πίστεψε ὅτι καί γι᾿ αὐτόν πέθανε ὁ Χριστός, καί ὅτι, ὅσο ἁμαρτωλός κι ἄν ἦταν, ὅσα πάθη κι ἄν εἶχε, ὅσες ἀδυναμίες κι ἄν εἶχε, ὁ Χριστός μποροῦσε νά τόν γιατρέψει καί νά τόν ἁγιάσει. Καί γι᾿ αὐτό ἔδωσε τόν ἑαυτό του χρόνια ὁλόκληρα στόν πνευματικό ἀγώνα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οὗτος κατά μέν τήν προτέραν ζωήν του ἔγινε περιφανής ἀπό τόν πλοῦτον καί τήν δύναμιν καί κατά βαρβάρων ἔστησε πολλά καί μέγιστα τρόπαια καί νίκας· ὕστερον δέ ποθήσας τόν Χριστόν ἀφῆκε τήν πικράν θάλασσαν τοῦ βίου καί ὑπέβαλε τόν ἑαυτόν του ὑπό τόν γλυκύν καί ἐλαφρόν ζυγόν τοῦ Χριστοῦ. [Διαβάστε τη συνέχεια]