Μιά θεμελιώδης ἀρχή τῆς πνευματικῆς ζωῆς εἶναι ἡ ἀναγνώριση τῆς ὑπάρξεως τῆς ἁμαρτίας. Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἕνα ἀναμφισβήτητο γεγονός. Δέν ὑπάρχει ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος νά μήν εἶναι κοινωνός τῆς ἁμαρτίας, νά μήν εἶναι ἁμαρτωλός, νά μήν ἔχει γεννηθεῖ  μέ τήν ἁμαρτία. Μόλις ὁ ἄνθρωπος ἀρχίζει νά ὑπάρχει, μαζί μέ αὐτόν ὑπάρχει καί ἡ ἁμαρτία. Εἶναι λοιπόν ἕνα ἀναμφισβήτητο γεγονός ἡ ἁμαρτία, καί ὁπωσδήποτε κάθε ἄνθρωπος πρέπει νά ἀναγνωρίζει τήν ὕπαρξή της στόν ἑαυτό του καί σέ κάθε ἄνθρωπο. Ἀλίμονο σ᾿ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος θά θελήσει νά ξεφύγει ἀπό αὐτό, θά θελήσει νά ξεχάσει δηλαδή αὐτή τήν πραγματικότητα τῆς ἁμαρτίας. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Στήν 33η ἀπόκριση ὁ Γέροντας, ὁ ἀββᾶς Βαρσανούφιος, ἀπαντᾶ στόν Ἰωάννη _σ᾿ αὐτόν ἀπευθύνονται οἱ ἀποκρίσεις_ ὁ ὁποῖος εἶχε ρωτήσει τόν Γέροντα γιά τόν κατά σάρκα ἀδελφό του, πού σκεπτόταν νά ἀκολουθήσει τόν μονήρη βίο. Καί τοῦ εἶπε ὅ,τι εἶχε νά πεῖ ὁ Γέροντας, ὁ ἀββᾶς. Τώρα ἔχουμε τήν 34η ἐρώτηση καί ἀπάντηση. Πάλιν ἐκ δευτέρου ἐλθόντος τοῦ ἀδελφοῦ πρός αὐτόν, ἐθλίβετο διά τήν αὐτοῦ σωτηρίαν· καί ὑπεμίμνησκεν αὐτόν τῆς προτέρας αὐτοῦ ὑποσχέσεως· αὐτός δέ ᾔτησε σημεῖον αὐτῷ δοθῆναι περί τούτου παρά τοῦ Γέροντος. Ὁ ἀδελφός τοῦ μοναχοῦ Ἰωάννη ἦλθε στόν Ἰωάννη γιά δεύτερη φορά καί ἐκεῖνος στενοχωριόταν γιά τή σωτηρία του καί τοῦ θύμιζε τήν ὑπόσχεση πού εἶχε δώσει νά γίνει μοναχός. Καί αὐτός διά τοῦ Ἰωάννου ζητάει νά τοῦ δοθεῖ σημεῖο περί τούτου παρά τοῦ Γέροντος. Δηλαδή ὁ Γέροντας νά δώσει ἕνα σημάδι γιά τή μοναχική του κλήση. Καί ἐδήλωσεν ὁ Γέρων ταῦτα. Καί ὁ Γέροντας ἀπαντᾶ. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Εἶναι ἀρκετά αὐτά πού θά χρειάζονταν νά ποῦμε ἀπόψε· θά προσπαθήσουμε νά τά ποῦμε σύντομα-σύντομα. Πρῶτα νά ἀναφερθοῦμε στό εὐχέλαιο δι᾿ ὀλίγων, τό ὁποῖο συνηθίζεται ἀπό παλιά νά γίνεται σ᾿ ὅλους τούς ναούς κάθε Μ. Τετάρτη τό ἀπόγευμα, καί γίνεται γιά ὅλο τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Κανονικά, ἐφόσον τό εὐχέλαιο εἶναι τό μυστήριο γιά τή θεραπεία τῶν ἀσθενειῶν μας, πρέπει νά θεραπεύονται οἱ ἀσθένειές μας. Καί θά παρακαλέσω ἐδῶ νά προσέξουμε τό ἑξῆς. Ὁ καθένας ἀπό μᾶς πού εἴμαστε χριστιανοί ὀρθόδοξοι καί πιστεύουμε ἀπόλυτα στόν Χριστό, στήν Ἐκκλησία καί στά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, πιστεύουμε ὅτι ἔνα ἀπό αὐτά εἶναι καί τό ἱερό εὐχέλαιο. Τό καθιέρωσε ἡ Ἐκκλησία ὡς μυστήριο, ἕβδομο μυστήριο, καθώς στηρίχθηκε στόν ἅγιο Ἰάκωβο, πού λέει κάτι ἀνάλογο στήν καθολική του ἐπιστολή: Ἀσθενεῖ τις ἐν ὑμῖν; Προσκαλεσάσθω τούς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας … καί ἀλείψαντες αὐτόν ἐλαίῳ, ἡ εὐχή τῆς πίστεως σώσει τόν κάμνοντα, κἄν ἁμαρτίας ᾗ πεποιηκώς ἀφεθήσεται αὐτῷ. Δηλαδή, τό θεωρεῖ δεδομένο νά καλέσουν οἱ ἀσθενεῖς, ὁ ἀσθενής τούς πρεσβυτέρους καί νά προσευχηθοῦν ἐκεῖνοι. Καί ἡ εὐχή αὐτή, ἡ ὅλη προσευχή αὐτή θά θεραπεύσει αὐτόν ὁ ὁποῖος εἶναι ἄρρωστος. Καί ἐπιπλέον θά τοῦ ἀφεθοῦν, λέει, οἱ ἁμαρτίες: κἄν ἁμαρτίας ᾗ πεποιηκώς, ἀφεθήσεται αὐτῷ. Κάνει ἐντύπωση ὅτι πρῶτα-πρῶτα θεραπεύεται, καί τό ἄλλο εἶναι ἐκ περισσοῦ, διότι, γιά τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν εἶναι τό μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως, τῆς μετανοίας. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁ ὄρθρος τῆς Μεγάλης Τρίτης γίνεται τή Δευτέρα τό βράδυ, ὁ ὄρθρος τῆς Μεγάλης Τετάρτης τήν Τρίτη τό βράδυ καί οὕτω καθεξῆς. Ἐδῶ καί πολλά χρόνια ἡ Ἐκκλησία, τό πατριαρχεῖο, ὅρισε, κανόνισε, νά γίνονται αὐτά ἀποβραδίς, διότι ἔτσι οἱ χριστιανοί τῆς σημερινῆς ἐποχῆς πού ἐργάζονται πρωί-πρωί μποροῦν νά παρακολουθήσουν αὐτές τίς ἀκολουθίες καί νά ὠφελοῦνται. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὅλες τίς μέρες αὐτές ἡ ἀκολουθία λέγεται ἀκολουθία τοῦ Νυμφίου. Ἀλλά ἀπόψε εἶναι κατ᾿ ἐξοχήν ἡ ἀκολουθία τοῦ Νυμφίου, καθώς ὅρισαν οἱ Πατέρες νά τελοῦμε μνείαν τῆς παραβολῆς τῶν δέκα παρθένων. Καί ὅπως ἀκούσατε, τά τροπάρια ὅλα ἀναφέρονται στίς δέκα παρθένες, καθώς καί στά τάλαντα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁ Κύριος, πού πρίν ἀπό 2000 χρόνια ἔπαθε γιά τή σωτηρία μας, μᾶς ὁδηγεῖ χρόνια πολλά τώρα γιά νά μᾶς φέρει ὅσο γίνεται πιό κοντά στήν ἀλήθεια, πιό κοντά στό ἀπολυτρωτικό του ἔργο, νά μᾶς φέρει πιό κοντά στόν δρόμο αὐτόν, στή συμπόρευση αὐτή μαζί του, ὥστε νά πραγματοποιηθεῖ μέσα μας ὄντως ὁ θάνατος τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου. Καί ἴσως ἀπό κάποια πλευρά γιά ὁρισμένους ἀπό μᾶς –γιατί ὄχι γιά ὅλους– νά εἶναι καλύτερη ἀπό κάθε ἄλλη φορά ἡ ὥρα αὐτή, καθώς ὁ Κύριος θά πεθάνει καί θά ταφεῖ, γιά νά ἀναστήσει τήν ψυχή μας.    [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἑρμηνεύουμε τό δεύτερο κεφάλαιο τῆς B΄ πρός Θεσσαλονικεῖς ἐπιστολῆς τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Εἴμαστε στόν στίχο 4: ὁ ἀντικείμενος καί ὑπεραιρόμε­νος ἐπί πάντα  λεγόμενον Θεόν ἤ σέβασμα. Αὐτός ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀπωλείας, δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνας ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος, ἄς ποῦμε, κάνει λάθος, κάνει κάποια ἁμαρτία, ἀλλά εἶναι αὐτός ὁ ὁποῖος θέλει νά βάλει τόν ἑαυτό του πάνω ἀπό ὅλους τούς ἀνθρώπους καί πάνω ἀπό ὁτιδήποτε. Ὄχι μόνο σηκώνει τό κεφάλι του πάνω ἀπό τόν Θεό τόν ἀληθινό, ἀλλά καί πάνω ἀπό ὅποιον ἄλλο θεό –τούς διαφόρους θεούς πού ἔχουν οἱ διάφορες θρησκεῖες, τούς ἀνύπαρκτους βέβαια. Αὐτός ὄχι μόνο θά ὑψώσει τόν ἑαυτό του πιό πάνω ἀπό τόν ἀληθινό Θεό τῶν χριστιανῶν καί τά σεβάσματα τῶν χριστιανῶν, τά σεβάσματα τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί ἀπό κάθε θεό ἤ σέβασμα, πάνω ἀπό καθετί τό ὁποῖο, ἔτσι ἤ ἀλλιῶς, τό τιμοῦν καί τό σέβονται οἱ ἄνθρωποι. Δηλαδή ὁ ἄνθρωπος αὐτός θά ἔχει κάτι τό μοναδικό. Λίγοι, ἐλάχιστοι κατά καιρούς ἐπιχείρησαν νά κάνουν ἕνα τέτοιο πράγμα: θεοποίησαν τόν ἑαυτό τους καί εἶχαν τήν ἀπαίτηση νά ἐπιβάλουν αὐτή τή θεότητα, νά ἐπιβάλουν δηλαδή τόν ἑαυτό τους ὡς θεό. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Μή σᾶς φανεῖ παράδοξο πού καί φέτος, ἔτσι νομίζω εἶναι καλύτερα, οἱ ὁμιλίες αὐτές πού θά κάνουμε τώρα τόν Δεκαπενταύγουστο, αὐτή τήν ὥρα κάθε βράδυ, ἄν θέλει ὁ Θεός καί ὅπως μᾶς φωτίσει βέβαια ὁ Θεός, θά ἔχουν πάλι αὐτόν τόν τίτλο πού εἶχαν καί πέρσι. Ἄν ἐνθυμεῖσθε, ἀρχίσαμε καί συνεχίσαμε καί τελειώσαμε μέ τή φράση αὐτή πού λένε οἱ ψάλτες καί μαζί καί ὅλος ὁ λαός, κυρίως αὐτές τίς ἡμέρες, δηλαδή κυρίως ὅταν ψάλλεται ἡ Παράκληση. Ἀλλά ὅπως ξέρουμε, καί σέ ἄλλες ἀκολουθίες, ὅταν ἔχει τροπάρια πού ἀναφέρονται στήν Παναγία, Θεοτοκία δηλαδή, καί δέν θά ποῦμε «καί νῦν», λέμε τή φράση «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς». Εἴχαμε πεῖ βέβαια πέρσι, δέν χρειάζεται νά τό ξαναποῦμε, ὅτι μερικοί νομίζουν ὅτι δέν πρέπει νά λέμε «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς» ἀλλά «Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν». Τό ἐξηγήσαμε πέρσι αὐτό.1 Καί ὅπως ἀκούσαμε καί ἀπόψε, οἱ ψάλτες εἶπαν ἐπανειλημμένως «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς». Καί μετά ἀπό τό «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς» ψάλλουν ἕνα τροπάριο. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Πάλι μᾶς ἀξιώνει ὁ Θεός νά ἔχουμε τήν πρώτη σύναξή μας ἀπόψε ἐδῶ, μετά τίς γιορτές, καί δέν ξέρω τί κουράγιο ἔχετε. Συνήθως τή Δευτέρα, μετά τό Σαββατοκύριακο, οἱ μαθητές εἶναι ἀδιάβαστοι. Συνήθως λίγο τεμπελιάζουν, λίγο θά ἤθελαν, ἄν ἦταν δυνατόν, νά πάει καί ἡ Δευτέρα μαζί μέ τό Σαββατοκύριακο καί κάτι τέτοια. Γι᾿ αὐτό, λοιπόν, λέω: «Δέν ξέρω τί κουράγιο ἔχετε, τί διάθεση». [Διαβάστε τη συνέχεια]

Εἰ δυνατόν, θά ἔλεγε κανείς, αὐτές τίς ἡμέρες μέσα στό νοῦ μας καί μέσα στήν καρδιά μας νά γραφεῖ ἡ λέξη «Χριστούγεννα». Ὅπως λέγεται γιά τόν ἅγιο Ἰγνάτιο πού γιορτάζουμε αὔριο ὅτι, ὅταν τόν ἔφαγαν τά θηρία, τήν καρδιά δέν τήν ἔφαγαν καί εἶδαν μέσα στήν καρδιά του γραμμένη τή λέξη Χριστός. Καί ἔδωσαν τήν ἐξήγηση ὅτι εἶχε πολλή ἀγάπη γιά τόν Χριστό. Βέβαια εἶναι μιά παράδοση, καί μπορεῖ νά μήν εἶδαν τή λέξη γραμμένη, ὅμως στήν οὐσία, στήν πραγματικότητα, ὄντως ἔτσι ἦταν. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὅποιος στίς ἡμέρες μας θά σωθεῖ ἀπό τά σαρκικά ἁμαρτήματα –καλό εἶναι νά μήν πέσει ποτέ ἤ, ἄν ἔπεσε, νά μετανοήσει– αὐτός θά εἶναι μακάριος. Οἱ πατέρες μιλοῦν γιά τήν ἐποχή μας, τίς ἔσχατες αὐτές ἡμέρες, πού θά γίνει τοῦτο, ἐκεῖνο, καί θά εἶναι πολύ δύσκολα τά πράγματα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁ ἄνθρωπος πάντοτε παραμένει ξεχωριστή ὀντότητα Σύμφωνα μέ τήν ὅλη διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Πατέρων σχετικά μέ τή δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ἔφηβος – θά τό τονίσω καί σήμερα – ἔχει αὐτό τό χαρακτηριστικό: θέλει νά ἐνηλικιωθεῖ. Τό μικρό ἀγόρι θέλει νά γίνει ἄνδρας, καί τό μικρό κορίτσι θέλει νά γίνει γυναίκα. Ἡ πορεία πρός τήν ἐνηλικίωση ἀρχίζει κυρίως μέ τήν εἴσοδό τους στήν ἐφηβική ἡλικία, στήν περίοδο τῆς ἐφηβείας. Αὐτό τό ξεκίνημα πρός τήν ἐνηλικίωση, πρός τήν ὡριμότητα, δέν γίνεται ἐρήμην τοῦ Θεοῦ ἤ ἄσχετα ἀπό τό θέλημα πού ἔχει ὁ Θεός γιά τόν ἄνθρωπο. Εἶναι μέσα στό σχέδιο καί στό θέλημα τοῦ Θεοῦ ὁ νέος, ὁ ἔφηβος νά πορεύεται πρός τήν ἐνηλικίωση. Μάλιστα, αὐτή ἡ ἐνηλικίωση, αὐτή ἡ ὡρίμανση δέν εἶναι ἄσχετη ἀλλά πολύ σχετική μέ τή γενικότερη ὡρίμανση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό πνευματική ἄποψη· ἀπό τήν ἄποψη τῆς κοινωνίας του καί τῆς σχέσεώς του μέ τόν Θεό. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁμιλία τῆς γερόντισσας Φιλοθέης γιά τούς γονείς καί τά παιδιά Ἡ ἀληθινή χριστιανική οἰκογένεια μέσα στόν σύγχρονο κόσμο Ὁμιλία τῆς Γερόντισσας Φιλοθέης μο­ναχῆς (νῦν Προηγουμένης) τοῦ Ἱ. Ἡσυχαστηρίου «Γενέσιον τῆς Θεοτόκου», ἡ ὁποία ἔγινε στόν αὔλειο χῶρο τῆς Ἱ. Μονῆς ἁγίου Γεωργίου στή Ρητίνη Κατερίνης καί ἡ ὁποια ὀργανώθηκε ἀπό τόν ἐπιχώριο ἐπίσκοπο κ. Γεώργιον. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σεβασμιώτατε Ἅγιε Γρεβενῶν, Μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ καί τῆς Παναγίας, μέ τίς εὐχές καί εὐλογίες τοῦ Παναγιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Ἀνθίμου, καί τοῦ μακαριστοῦ καί ἀειμνήστου πνευματικοῦ μας, πατρός Συμεών, αὐτή τήν ὥρα φτάσαμε στό τέλος μιᾶς ἀρχῆς πού ἄρχισε πρίν 36 καί πλέον χρόνια, μέ τή σύσταση τότε μιᾶς ὀλιγάριθμης, ἄτυπης ἀδελφότητος. Ἄτυπης μέν πολιτειακά, ἔγκυρης ὅμως ἐκκλησιαστικά, γιατί μέ ἐντολή καί εὐλογία τοῦ τότε ποιμενάρχου Θεσσαλονίκης, τοῦ μακαριστοῦ Παντελεήμονος τοῦ Β′, ἔγιναν κατά τρόπο πολύ ἀπρόσμενο καί θαυμαστό οἱ πρῶτες τέσσερις κουρές. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Δέν ξέρω ἄν ταιριάζει αὐτή τήν ὥρα νά ἀναφερθοῦμε σέ κάτι, μιά καί ἦρθε καί στή σκέψη αὐτή τή στιγμή. Ὅλοι, καί οἱ μέν καί οἱ δέ, ὅλες τίς ἡμέρες αὐτές, ναί, πιθανόν νά ἦταν πολύ ἀληθινότερο, πολύ καλύτερα, πολύ πιό εὐλογημένο νά τά δοῦμε τά πράγματα λίγο διαφορετικά –ἀλλά πρέπει νά τά βλέπει κανείς, νά ἔχει κουράγιο, διάθεση νά τά δεῖ ἔτσι– καθώς ὁ Θεός ἐπιτρέπει νά συμβαίνουν πράγματα, τά ὁποῖα ὅμως εἶναι σημαδιακά, ἄς ποῦμε. Καί ἄλλοτε μπορεῖ νά εἶναι ἕνα κάτι πού δέν σέ προκαλεῖ καθόλου νά τό προσέξεις –ποῦ νά τό δεῖς;– καί ὅμως ἐκεῖ νά κρύβεται τό μυστήριο τοῦ Θεοῦ· καί ἄλλοτε νά εἶναι τέτοια –πῶς νά ποῦμε;– ἡ πρόκληση, πού κυριολεκτικά νά τρελαίνεσαι. Καί χρειάζεται, λοιπόν, ἔτσι νά σιωπήσει κανείς πρό τοῦ μυστηρίου τοῦ Θεοῦ, πρό τοῦ σημαδιοῦ, τοῦ σημείου πού δείχνει ὁ Θεός καί νά ἀφουγκραστεῖ κανείς, νά ἀνοίξει τά μάτια τῆς ψυχῆς του, νά ἀνοίξει τά αὐτιά τῆς ψυχῆς του καί νά δεῖ, νά ἀκούσει τό μυστήριο. Καί νά βγεῖ μέσα ἀπό ἐκεῖ εὐλογία! Νά βγεῖ μέσα ἀπό ἐκεῖ παρηγορία! Νά βγεῖ μέσα ἀπό ἐκεῖ λάμψη θεϊκή, φῶς οὐράνιο! [Διαβάστε τη συνέχεια]

Στόν ἅγιο Ἀντώνιο τί δέν συνέβη! Τί δέν ἦρθε! Τί δέν ἔζησε ὁ ἅγιος! Τί δέν πέρασε! Σάν νά ἦταν παρατημένος ἀπό τόν Θεό. Τόν βασανίζει ἔτσι ὁ διάβολος, τόν βασανίζει ἀλλιῶς· πότε μέ φαντασίες, πότε μέπραγματικότητες, πότε μέ ὄνειρα. Μαρτύριο! Κάποια στιγμή ἐμφανίζεται καί ὁ Χριστός καί τόν λυτρώνει ἀπό τόν δαιμονικό πόλεμο. Τοῦ λέει τότε ὁ ἅγιος: «Κύριε, πού ἦσουν;» «Ἐδῶ ἤμουν», τοῦ ἀπαντᾶ ὁ Κύριος, «ἀλλά ἐκ τοῦ ἀφανοῦς, καί παρακολουθοῦσα τό σόν ἀγώνισμα». [Διαβάστε τη συνέχεια]

Τό θέμα μέ τό ὁποῖο θά ἀσχοληθοῦμε φέτος στή σύναξή μας αὐτή εἶναι: «Γονεῖς καί παιδιά». Τό θέμα αὐτό θά τό ἐξετάσουμε ἀπό ψυχολογική ἄποψη, ὅπως ἐπίσης καί ἀπό χριστιανική ἄποψη. Σήμερα, προπαντός αὐτές τίς ἡμέρες, πού θά γιορτάσουμε τήν ἑβδομάδα, ὅπως λέγεται, τοῦ παιδιοῦ, λέγονται πάρα πολλά γιά τούς γονεῖς καί γιά τά παιδιά ἀπό ψυχολογικῆς καί παιδαγωγικῆς ἀπόψεως. Καμιά φορά ὅμως ὅλα αὐτά εἶναι χωρίς τή χριστιανική ἄποψη, χωρίς τό χριστιανικό φῶς, τό εὐαγγελικό φῶς, χωρίς τήν ἀλήθεια τοῦ Κυρίου. Καί χωρίς αὐτή τήν ἀλήθεια εἶναι ἄψυχα καί δέν προσφέρουν τόσα, ὅσα ἐπαγγέλλονται καί ὑπόσχονται ὅτι μποροῦν νά προσφέρουν. Ὁ κόσμος ὅμως ἐλπίζει σ ̓ αὐτά. Ἐγώ προσωπικά πιστεύω ὅτι μόνη της ἡ ψυχολογία ἤ μόνη της ἡ παιδαγωγική, ἄν δέν ἁλατισθοῦν μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τελικά δέν κάνουν τίποτε καί ἴσως βλάπτουν κιόλας. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἀγαπητές ἐν Χριστῷ ἀδελφές μου, «Χριστός γεννᾶται δοξάσατε...». Μέ χαρά, πολλή χαρά καί μέ αὐτή τή δοξολογική διάθεση ἄς προσπαθήσουμε νά προσεγγίσουμε φέτος τό συγκλονιστικό μυστήριο τῆς Οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ. Τό μυστήριο τῆς κατά σάρκα γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ μας, πού Θεός ὤν, ἔγινε κατά πάντα ἄνθρωπος, γιά νά κάνει τόν ἄνθρωπο θεό! «Αὐτός γάρ ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν», ὅπως μᾶς λένε οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Καί τό κίνητρο τῆς ἐνανθρωπήσεως δέν ἦταν ἄλλο, ἀπό τήν ἀσύλληπτη γιά τή δική μας διάνοια ἀγάπη Του, καί αὐτό τό μάθημα καί παράδειγμα ὀφείλουμε καί ἐμεῖς νά ἀκολουθήσουμε. Ὅπως δηλαδή ὁ Κύριος ἐκένωσεν ἑαυτόν ἀπό τή θεότητα, γιά νά γίνει ἄνθρωπος, ἔτσι καί ἐμεῖς ὀφείλουμε νά κενώσουμε τόν ἑαυτό μας ἀπό τήν ἁμαρτία, ἀπό τή ματαιότητα καί τήν ἀλαζονία, γιά νά προσλάβουμε τή φοβερή δωρεά τῆς θεότητος. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἀγαπητές μου ἐν Χριστῷ ἀδελφές, χαίρετε. Καθώς βαδίζουμε πρός τή Μητρόπολη τῶν ἑορτῶν, τά ἅγια Χριστούγεννα, ἤθελα νά σᾶς ἀπευθύνω καί φέτος ἕναν ἁπλό χαιρετισμό καί νά κρατήσουμε ὅλες βαθιά στίς καρδιές μας ἕνα μήνυμα χαρᾶς καί εὐγνωμοσύνης πρός τόν ἅγιο Θεό μας. Ὅπως καί νά ἔρθουν τά πράγματα, τά ἄνω κάτω νά γυρίσουν, ἡ γῆ καί ὁ οὐρανός νά κολλήσουν, δέν ἔχουμε νά φοβηθοῦμε τίποτε, γιατί ὁ Χριστός κυβερνάει τόν κόσμο. Ὁ κοσμοκράτωρ τοῦ αἰῶνος τούτου ποτέ δέν θά μποροῦσε νά φέρει τήν ἀνθρωπότητα σ᾿ αὐτή τή σύγχυση καί τήν ἀναταραχή, ἄν δέν ἔδινε πρῶτα ὁ Κύριος τήν ἄδειά του. Καί τήν ἔδωσε ἀκριβῶς ἀπό ἀγάπη στά πλάσματά του, γιατί θέλει μέ ὅλους τούς τρόπους νά μᾶς λυτρώσει ἀπό τήν ἁμαρτία. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οὗτος ὁ ἅγιος Μηνᾶς ἦτο κατά τούς χρόνους τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει 296, εὑρισκόμενος μέ τά βασιλικά στρατεύματα εἰς τά Νούμερα τά ὀνο- μαζόμενα Ρουταλικά, ὑπό τόν ἡγεμόνα Ἀργυρίσκον. Οὗτος λοιπόν εὐσεβέστατος ὤν δέν ὑπέφερε νά βλέπῃ τήν πλάνην τῶν εἰδώλων νά παρρησιάζεται εἰς τόν κόσμον· ὅθεν ἀνέβη εἰς τό βουνόν διά νά καθαρίσῃ ἑαυτόν μέ νηστείας καί προσευχάς. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Νά προχωρήσουμε πιό πέρα Σκεπτόμουν αὐτές τίς μέρες –καθώς ὁ Θεός μᾶς δίνει μιά κάποια δύναμη αὐτόν τόν καιρό– νά κάνουμε ὅ,τι μποροῦμε: νά κάνουμε ἐξομολόγηση, συνάξεις, ἀγρυπνίες, νά κάνουμε τό εὐχέλαιο, τούς ἐξορκισμούς. Δέν εἶναι δύσκολο νά τά κάνουμε ὅλα αὐτά. Ἀλλά πρέπει νά ποῦμε ὅτι δέν φθάνει ἁπλῶς νά κάνεις προσευχή, δέν φθάνει ἁπλῶς νά ἀκοῦς ἤ νά μελετᾶς, δέν φθάνει ἁπλῶς, ἄν θέλετε, νά κάνεις ὑπομονή. Ὅλα πρέπει, τρόπον τινά, νά γίνονται ἔτσι, πού νά μήν παίρνουν χαρακτήρα τυπικό. (Διότι ἔχει τήν τάση αὐτή ὁ ἄνθρωπος). Γιά νά νιώσεις τό ἕνα, γιά νά νιώσεις τό ἄλλο –εἴτε προσεύχεσαι μέ τήν εὐχή μέσα στήν καρδιά σου εἴτε κάνεις ἀγώνα νά ὑπομείνεις ὅ,τι σοῦ συμβαίνει καί νά ἀντέξεις– πρέπει ὅλες οἱ δυνάμεις τῆς ψυχῆς νά ἐπιστρατεύονται καί νά εἶναι δοσμένες στήν προσευχή, στήν προσπάθεια νά ὑπομείνεις τόν πόνο, στήν προσπάθεια, καθώς ἀγωνίζεσαι, νά μή νικηθεῖς. Ὅπως λέει ὁ Κύριος, πρέπει νά νικήσουμε.1 [Διαβάστε τη συνέχεια]

Πρίν ἀρχίσουμε σήμερα, θά ἤθελα νά πῶ κάτι. Καί παλαιότερα μοῦ εἶχαν πεῖ καί τώρα πάλι μοῦ εἶπαν ὅτι μερικοί καί ἴσως μερικές δέν κάνουν καλή χρήση αὐτῆς ἐδῶ τῆς συνάξεως. Θά ἤθελα νά παρακαλέσω θερμά νά φυλάξουμε αὐτή τή σύναξη ἀπό πάσης ἀπόψεως, ἐκεῖ πού πρέπει νά τή φυλάξουμε. Καί ἐξαρτᾶται ἀπό ὅλους μας. Ἐγώ προσωπικῶς θά λυπηθῶ, ἀλλά καί γιά ὅλους μας θά εἶναι πολύ ἄσχημο, ἐάν τυχόν θελήσουν μερικοί νά χαλάσουν τόν σκοπό πού ἔχει ἡ σύναξη καί ὅλη τήν ἀτμόσφαιρα, πού προσπαθοῦμε νά δημιουργήσουμε στή σύναξη. Θά εἶναι ἄσχημο αὐτό. Σᾶς παρακαλῶ, καί ἔχω ἐμπιστοσύνη ὅτι θά προσέξετε τά λόγια αὐτά καί θά τά λάβετε ὑπ᾿ ὄψιν σας καί θά κάνετε ὅ,τι πρέπει νά κάνετε. Ἰδιαιτέρως παρακαλῶ. Πάντοτε θά ὑπάρχουν βέβαια κι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δέν θά μᾶς βλέπουν μέ καλό μάτι. Δέν πειράζει. Ἀλλά νά μή δίνουμε καί ἀφορμή. Θέλουν οἱ ἄλλοι νά μή μᾶς βλέπουν μέ καλό μάτι; Ἄς μή μᾶς βλέπουν. Θέλουν οἱ ἄλλοι νά παρεξηγοῦν; Ἄς παρεξηγοῦν. Ἄς κάνει ὁ καθένας ὅ,τι θέλει. Ἡ Ἀποκάλυψη λέει: «Ὁ ἀδικῶν ἀδικησάτω ἔτι καί ὁ ῥυπαρός ῥυπαρευθήτω ἔτι Ϝ καί ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι».1 Ἀφήνει ὁ Θεός τόν καθένα ἐλεύθερο. Ὁ καθένας λοιπόν ἄς κάνει ὅ,τι θέλει, ὅ,τι νομίζει, ἄς παρεξηγεῖ, ἀλλά ὅσο ἐξαρτᾶται ἀπό μᾶς, σᾶς παρακαλῶ, νά μή δίνουμε ἀφορμή. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Εἶναι πολύ εὐλογημένες αὐτές οἱ μέρες, πάρα πολύ εὐλογημένες. Ἀρκεῖ νά ἀφήσει κανείς λίγο τό κατεστημένο του, τό εἴδωλό του, ὅλο αὐτό πούοἰκοδόμησε καί οἰκοδομεῖ ὁ ἴδιος, πού μοιάζει τάχα ὅτι εἶναι καί πνευματικό οἰκοδόμημα, κάτι νά σπάσει μέσα στήν ψυχή ἀπ᾿ αὐτό τό ἄχαρο πού δημιουργεῖ ἡ αὐτοδικαίωσή μας· νά πέσει τό εἴδωλο, πού δημιουργεῖ αὐτή ἡ καλή ἰδέα πού ἔχουμε γιά τόν ἑαυτό μας, νάσπάσει αὐτό τό ὁποῖο φτιάξαμε καί φτιάχνουμε ἐμεῖς, καί ὅταν ἀκόμη κάνουμε τόν καλόχριστιανό, καί πού δέν εἶναι ἄλλο παρά ἕνα ἔργο ματαιοδοξίας, κενοδοξίας, φιλαυτίας, ἕνα ἄχαρο ἔργο. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Μή σᾶς φανεῖ παράδοξο πού καί φέτος, ἔτσι νομίζω εἶναι καλύτερα, οἱ ὁμιλίες αὐτές πού θά κάνουμε τώρα τόν Δεκαπενταύγουστο, αὐτή τήν ὥρα κάθε βράδυ, ἄν θέλει ὁ Θεός καί ὅπως μᾶς φωτίσει βέβαια ὁ Θεός, θά ἔχουν πάλι αὐτόν τόν τίτλο πούεἶχαν καί πέρσι. Ἄν ἐνθυμεῖσθε, ἀρχίσαμε καί συνεχίσαμε καί τελειώσαμε μέ τή φράση αὐτή πού λένε οἱ ψάλτες καί μαζί καί ὅλος ὁ λαός, κυρίως αὐτές τίς ἡμέρες, δηλαδήκυρίως ὅταν ψάλλεται ἡ Παράκληση. Ἀλλά ὅπως ξέρουμε, καί σέ ἄλλες ἀκολουθίες, ὅταν ἔχει τροπάρια πού ἀναφέρονται στήν Παναγία, Θεοτοκία δηλαδή, καί δέν θάποῦμε «καί νῦν», λέμε τή φράση «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς». Εἴχαμε πεῖ βέβαια πέρσι, δέν χρειάζεται νά τό ξαναποῦμε, ὅτι μερικοί νομίζουν ὅτι δέν πρέπει νά λέμε «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς» ἀλλά «Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν». Τόἐξηγήσαμε πέρσι αὐτό.1 Καί ὅπως ἀκούσαμε καί ἀπόψε, οἱ ψάλτες εἶπαν ἐπανειλημμένως «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς». Καί μετά ἀπό τό «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς» ψάλλουν ἕνα τροπάριο. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Πολύ φτωχό τό φιλότιμό μας Ἴσως νά ταιριάζει νά ποῦμε αὐτή τήν ὥρα κάτι πού ἦρθε, ἄς τό πῶ ἔτσι, σάν ἕνας λογισμός ἀγαθός μόλις τώρα, καθώς διαβαζόταν ἡ εὐαγγελική περικοπή καί κυρίως –πιό μπροστά– ἡ ἀποστολική περικοπή, ἡ ὁποία εἶναι ἀπό τήν πρός Ἑβραίους ἐπιστολή· καί πολλοί δέν καταλάβαμε τίποτε, καθώς εἶναι καί δύσκολη ἡ ἐπιστολή αὐτή. Τά εὐαγγέλια διηγοῦνται, ἄς ποῦμε ἔτσι, διάφορα περιστατικά, ὅπως ἐδῶ τή θεραπεία αὐτοῦ τοῦ μογιλάλου, καί γι᾿ αὐτό εἶναι κατά κανόνα εὔκολα στήν κατανόηση. Οἱἐπιστολές ὅμως –ὁρισμένες ἰδιαίτερα– εἶναι δύσκολες. Δέν ἀρκεῖ ἁπλῶς νά προσέξει κανείς· πρέπει νά ἔχει μετάφραση, γιά νά μπορέσει νά καταλάβει τό περιεχόμενο, τό ὁποῖο κάθε φορά ἔχει βάθος πολύ. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἀγαπητές ἐν Χριστῷ ἀδελφές μου, Ὁ Ἅγιος Θεός μᾶς ἀξίωσε καί φέτος –παρά τό ἀνελέητο κυνηγητό τοῦ ἀντιδίκου, πού προσπαθεῖ μέ ὅλους τούς τρόπους καί τά μέσα πού ἐπιστρατεύει νά μᾶς φοβίσει καί νά μᾶς ἐξαντλήσει, προφανῶς γιά νά μᾶς αἰχμαλωτίσει μέ εὐκολία στά θανατηφόρα δίχτυα του– νά φθάσουμε αἰσίως καί πάλι στό τέλος τῆς εὐλογημένης Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Ὅμως χωρίς νά τό καταλάβει, ὅλες αὐτές οἱ τακτικές του, βγῆκαν σέ καλό: αὔξησαν τήν πίστη μας καί ἐνίσχυσαν τό ψυχικό φρόνημά μας, ὥστε νά μυηθοῦμε βαθύτερα καί νά ζήσουμε κάτι περισσότερο ἀπό τίς συγκλονιστικές ἀλήθειες αὐτῶν τῶν ἡμερῶν. Ἤδη μπαίνουμε στήν Ἑβδομάδα τῶν παθῶν τοῦ Κυρίου μας καί ἀνοίγεται μπροστά μας τό τελευταῖο στάδιο τῶν μεγάλων ἀγώνων μας. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Τόν χριστιανό δέν τόν πειράζει τίποτε· δέν μπορεῖ νά τόν πειράξει οὔτε ὁ διάβολος οὔτε τά διαβολικά πράγματα. Γιά τόν χριστιανό δέν εἶναι τίποτε μολυσμένο, διότι ὅλη ἡ γῆ καί ὅλα ὅσα εἶναι πάνω στή γῆ ἀνήκουν στόν Θεό. Ὡς χριστιανοί δέν ἔχουμε νά φοβηθοῦμε τίποτε, δέν πρέπει νά φοβόμαστε· εἶναι ἁμαρτία δηλαδή ἅμα φοβόμαστε. Ἀλίμονο ἄν οἱ χριστιανοί φοβόμασταν μήπως αὐτό εἶναι μολυσμένο ἀπό τόν διάβολο, ἤ μήπως τό ἄλλο εἶναι μολυσμένο ἀπό τόν διάβολο, ἤ καί παθαίναμε τίποτε ἀπό αὐτά τά πράγματα. Ἄν ἦταν ἔτσι, οἱ ἄνθρωποι τοῦ διαβόλου, αὐτοί πού εἶναι ὄργανα τοῦ σατανᾶ καί πού βγαίνουν σήμερα ἀναφανδόν καί κάνουν πολλά καί διάφορα, θά μᾶς εἶχαν μολύνει ὅλους. Διότι κρυφά μπορεῖ νά μολύνουν καί τό ψωμί πού παίρνουμε ἀπό τόν φοῦρνο, καί τά φάρμακα πού παίρνουμε ἀπό τά φαρμακεῖα, καί τά τρόφιμα πού παίρνουμε ἀπ᾿ ὅπου ἀλλοῦ. Δέν ἔχουμε ἐμεῖς νά φοβηθοῦμε τίποτε. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Γιατί δέν νιώθουμε τά μυστήρια; Ἀπό τό σημείωμα μέ τό ὁποῖο ἀσχοληθήκαμε τήν περασμένη φορά μένει ἡ ἐρώτηση: «Σέ τί συνίσταται ἡ τελειότης τῆς μοναχικῆς ζωῆς;», πού τήν εἴδαμε λίγο τήν περασμένη φορά, καί ἐπίσης ἡ ἐρώτηση: «Πῶς θά ξεπεράσουμε τήν ἀνία πού δοκιμάζουμε, ἀπό τό ὅτι συνηθίζουμε τά μυστήρια;» Τό νόημα ὑποθέτω εἶναι ὅτι τή θεία Λειτουργία, καθώς εἶναι πάντοτε ἡ ἴδια, σιγά-σιγά τή συνηθίζει κανείς, καί γιά ἕνα πράγμα πού τό συνηθίζει νιώθει κάποια ἀνία καί δέν τό λαχταρᾶ, δέν τό ἐπιθυμεῖ. Καί ὑποθέτω ὅτι, ὅταν λέει μυστήρια, ἐννοεῖ κυρίως τή θεία Λειτουργία· θά μπορούσαμε νά προσθέσουμε καί τήν ἐξομολόγηση. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁ Κύριος κάνει τό ὅλο εἶναι μας νά εἶναι θεανθρώπινη ζωή Εἴμαστε στό κατά Ἰωάννην εὐαγγέλιο, δέκατο ἕκτο κεφάλαιο, στόν δωδέκατο στίχο. «Ἔτι πολλά ἔχω λέγειν ὑμῖν, ἀλλ᾿ οὐ δύνασθε βαστάζειν ἄρτι». Ἔχω πολλά ἀκόμη νά σᾶς πῶ, ἀλλά δέν μπορεῖτε τώρα νά τά βαστάξετε, νά τά σηκώσετε. Καί ἀμέσως-ἀμέσως, σύμφωνα καί μέ τό θέμα μας,1 ἔρχεται αὐτό τό ἐρώτημα: πῶς μπορεῖ νά βαστάξει κανείς αὐτό πού ὀνομάζουμε, πού λέμε ὅτι εἶναι θεανθρώπινη ζωή; Καί θεανθρώπινη ζωή εἶναι ἡ ἀνθρώπινη, ἡ δική μας ζωή, ἀλλά μαζί μέ τή θεία ζωή, ἡ ὁποία θεία ζωή μεταμορφώνει τή δική μας, τήν ἀνθρώπινη, καί τή θεώνει χάριτι. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἀγαπητές ἐν Χριστῷ ἀδελφές μου, εὐλογεῖτε. Μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ φθάσαμε καί πάλι, γιά μία ἀκόμη φορά, στήν πιό εὐλογημένη περίοδο τῆς Ἐκκλησίας μας, στήν Ἁγία καί Μ. Τεσσαρακοστή. Φέτος ἴσως μᾶς δίνεται ἡ εὐκαιρία –καθώς καί ὅλα τά παγκόσμια γεγονότα ἐνισχύουν τή σκέψη αὐτή– νά ζήσουμε τή φετινή Μ. Τεσσαρακοστή σάν νά εἶναι ἡ τελευταία τῆς ζωῆς μας. Ὁ Θεός ξέρει, βέβαια, πόσες ἄλλες Τεσσαρακοστές θά ζήσει ὁ καθένας μας, ἀλλά ἀπό πλευρᾶς καθαρά πνευματικῆς συμφέρει, νομίζω, νά τή βιώσουμε ὡς τήν τελευταία τῆς ζωῆς μας, ὅπως ἐπανειλημμένα μᾶς παρότρυνε καί ὁ σεβαστός ἀείμνηστος Γέροντάς μας, ὁ π. Συμεών. [Διαβάστε τη συνέχεια]