Οἶστρος γιά τόν Κύριο Μᾶς ἀξιώνει ὁ Θεός, ἀδελφοί μου, νά εἴμαστε στόν ναό του καί, ἐπίσης, μᾶς ἀξιώνει καί φέτος, γιά μιά ἀκόμη φορά, νά ἑορτάσουμε τόν ἅγιο Ἰγνάτιο τόν Θεοφόρο καί νά κάνουμε αὐτή τή μικρή ἀγρυπνία εἰς τιμήν καί μνήμην του, καθώς ἀπό χρόνια τιμοῦμε ἰδιαίτερα αὐτόν τόν ἅγιο. Δέν μποροῦμε νά προσπεράσουμε τόν ἅγιο Ἰγνάτιο. Δέν εἶναι δηλαδή ἡ περίπτωσή του ἕνα θέμα πού ἁπλῶς τό διαβάζουμε καί ἤ μᾶς εἶναι κάτι συνηθισμένο ἤ εἶναι κάτι πού ἔτσι ἤ ἀλλιῶς εὔκολα τό προσπερνοῦμε. Εἶναι μιά μοναδική περίπτωση· μοναδική μέ τή σχετική ἔννοια. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἐκεῖνο πού νομίζω πώς θά ἤθελε ὁ Θεός ἀπόψε νά ποῦμε –καί ἰδιαιτέρως πρέπει νά τό προσέξουμε– εἶναι ὅτι βλέπουμε σέ ὅλους τούς ἁγίους αὐτό τό πράγμα: μυστικά τούς φωτίζει ὁ Θεός τί νά κάνουν, τί νά ποῦν, πῶς νά φερθοῦν, καθώς ὅλοι οἱ ἅγιοι, καί οἱ ἅγιοι πού γιορτάζουμε σήμερα, ἀπελευθερώνονται ἀπό τό θέλημά τους, ἀπαρνοῦνται τόν ἑαυτό τους, δέν τόν λογαριάζουν καθόλου καί τόν παραδίδουν στόν Θεό. Ὁ πόθος τους, ὁ καημός τους, ἡ ὅλη μεριμνά τους εἶναι νά ὑπακούσουν στόν Θεό καί νά κάνουν τό θέλημά του. Ξεχνοῦν τόν ἑαυτό τους, καί εἶναι ἕτοιμοι νά παραδώσουν τόν ἑαυτό τους καί σέ θάνατο καί σέ ὅποια ἄλλη ταλαιπωρία. Καί αὐτό τό βλέπουμε στούς τρεῖς παῖδες, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἕτοιμοι γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ νά ριφθοῦν στήν κάμινο καί οὔτε νοιάζονται ἄν ἐκεῖ εἶναι φωτιά. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἔχοντας, ἀδελφοί μου, ὑπ᾿ ὄψιν τόν ἅγιο Ἐλευθέριο καί τούς ἄλλους ἁγίους πού σήμερα γιορτάζουμε καί πού ἀκούσαμε στό συναξάρι, μόνο αὐτό θά ἤθελα νά ποῦμε· λίγο ἄν κρατήσει κανείς τόν ἑαυτό του κοντά στούς ἁγίους, κοντά στή ζωή τῶν ἁγίων, ἄν μή τι ἄλλο, ταπεινώνεται. Ταπεινώνεται, συντρίβεται. Παύει πιά νά ἔχει κάποια ἰδέα γιά τόν ἑαυτό του. Τί ἰδέα μπορεῖ νά ἔχει κάποιος ἀπό μᾶς; Τί ἰδέα μποροῦμε νά ἔχουμε γιά τόν ἑαυτό μας, ἀφοῦ ἡ δική μας ἡ ζωή καθόλου δέν μοιάζει μέ τή ζωή τῶν ἁγίων; Παρ᾿ ὅλα αὐτά καλλιεργοῦμε καλή ἰδέα γιά τόν ἑαυτό μας. Παρ᾿ ὅλα αὐτά, ἀντί λίγο κι ἐμεῖς νά ὑπομείνουμε καί νά σηκώσουμε κάποιο βάρος, γογγύζουμε καί παραπονούμαστε. Παρ᾿ ὅλα αὐτά εἴμαστε ἀμελεῖς, ὀκνηροί καί τό δικαιολογοῦμε κιόλας. Εἴθε οἱ ἅγιοι πού γιορτάζουμε ἀπόψε νά πρεσβεύσουν γιά μᾶς νά ξυπνήσει λίγο ἡ ψυχή μας. Ἄν μή τι ἄλλο, νά ἔλθουμε σέ συναίσθηση, νά ταπεινωθοῦμε, ν᾿ ἀνάψει λίγο ὁ ζῆλος μέσα στήν ψυχή μας καί ν᾿ ἀρχίσουμε κι ἐμεῖς λίγο-λίγο νά γινόμαστε χριστιανοί. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οὗτοι οἱ ἅγιοι ἦσαν κατά τούς χρόνους Διοκλητιανοῦ καί Μαξιμιανοῦ τῶν ἀσεβῶν βασιλέων καί Λυσίου Δουκός, ἐπιτροπεύοντος τῆς ἐπαρχίας Λιμιτανέων, καί Ἀγρικολάου διοικοῦντος ὅλην τήν ἐπαρχίαν τῆς Ἀνατολῆς ἐν ἔτει 296. Ἄνωθεν δέ ἀπό τούς προγόνους των ἐσέβοντο μέν τόν Χριστόν, ἐκρύπτοντο δέ ὅτι εἶναι Χριστιανοί, διά τόν φόβον τῶν τυράννων καί διωκτῶν. Ἀπό τούτους λοιπόν ὁ μέν ἅγιος Εὐστράτιος κατήγετο ἀπό τήν πόλιν τῶν Ἀραβράκων, κατά δέ τήν ἀξίαν ἦτο Σαρινιάριος τῆς Δουκικῆς τάξεως καί εἰς αὐτήν εἶχε τά πρωτεῖα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οὐχ ὥσπερ Εὔα καί σύ τίκτεις ἐν λύπαις, Χαράν γάρ ἔνδον, Ἄννα, κοιλίας φέρεις. Ὁ Κύριος ἡμῶν καί Θεός θέλων νά ἑτοιμάσῃ δι᾽ ἑαυτόν ναόν ζωντανόν καί οἶκον ἅγιον διά νά κατοικήσῃ ἀπέστειλε τόν Ἄγγελον αὐτοῦ (ὅστις λέγουσιν ὅτι ἦτον ὁ Γαβριήλ) πρός τούς δικαίους Ἰωακείμ καί Ἄνναν, ἀπό τούς ὁποίους ηὐδόκησε νά γεννηθῇ ἡ κατά σάρκα μήτηρ αὐτοῦ. Καί τοῦτον ἀποστείλας προεμήνυσεν ὅτι θέλει συλλάβει ἡ στεῖρα καί γραῖα Ἄννα, ἵνα μέ τήν σύλληψιν τῆς στείρας βεβαιώσῃ τήν ἐκ τῆς Παρθένου ἄσπορον αὐτοῦ σύλληψιν καί ἄφθορον γέννησιν. Καί λοιπόν συνελήφθη ἡ ἁγία Θεοτόκος καί Παρθένος Μαρία ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς Ἄννης ἐξ σπέρματος τοῦ Ἰωακείμ καί ἐγεννήθη ὄχι καθώς λέγουσί τινες ἑπτά μηνῶν ἤ χωρίς ἀνδρός, ἄπαγε! Ἀλλ᾽ ἐννέα τελείων μηνῶν καί ἐκ συναφείας ἀνδρός, πλήν ἐξ ἐπαγγελίας καί Ἀγγέλου προρρήσεως καί ὑπέρ τούς νόμους τῆς φύσεως, διά τό ἄγονον τῆς Ἄννης καί διά τό γηραλέον αὐτῆς. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οὗτος ἦτο κατά τούς χρόνους Διοκλητιανοῦ και Μαξιμιανοῦ τῶν τυράννων, ἐν ἔτει 300, καί πρότερον μέν ἔλαμψεν ἐν τῇ μοναδικῇ πολιτείᾳ, ὕστερον δέ διά τήν ὑπερβάλλουσαν ἀρετήν του ἔγινε καί ἀρχιερεύς. Ἐπειδή δέ μέ ἐλευθέραν φωνήν ἐκήρυττεν ὁ ἅγιος τήν εὐσέβειαν, συνελήφθη ἀπό τούς ἄρχοντας τῆς πόλεως Λυκίας καί ἐτιμωρήθη μέ δαρμούς καί στρεβλώσεις· ἔπειτα ἐρρίφθη εἰς τήν φυλακήν ὁμοῦ μέ ἄλλους χριστιανούς. Ἀφ᾿ οὗ δέ ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος ἔγινε βασιλεύς τῶν χριστιανῶν μέ ψῆφον Θεοῦ, τότε ἠλευθερώθησαν ὅλοι οἱ χριστιανοί, ὅσοι ἦσαν δεδεμένοι εἰς τάς φυλακάς, ὁμοῦ δέ μέ αὐτούς ἠλευθερώθη καί ὁ μέγας οὗτος Νικόλαος. Δέν παρῆλθε δέ καιρός πολύς καί συνηθροίσθη εἰς τήν Νίκαιαν ὑπό τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου ἡ ἁγία καί οἰκουμενική πρώτη σύνοδος, ἐν ἔτει 325, τῆς ὁποίας μέρος ἦτο καί ὁ θεῖος Νικόλαος. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οὗτος ὁ ἅγιος ὑπῆρχε κατά τούς χρόνους τοῦ μεγάλου Ἰουστινιανοῦ, ἐν ἔτει φκζ' (527), καταγόμενος ἀπό τήν χώραν τῶν Καππαδοκῶν ἐκ τοῦ χωρίου τοῦ καλουμένου Μουταλάσκη, υἱός γονέων εὐσεβῶν Ἰωάννου καί Σοφίας. Εὐθύς λοιπόν κατά τήν ἀρχήν τῆς ζωῆς του ἔτρεξεν εἰς τήν τῶν μοναχῶν πολιτείαν καί ἐμβῆκεν εἰς ἕν μοναστήριον Φλαβιαναῖς ὀνομαζόμενον. Τόσον δέ ἐγκρατής ἔγινεν ὁ ἀοίδιμος ἀπό τήν νεαράν του ἡλικίαν, ὥστε βλέπων ποτέ ἕν μῆλον εἰς τόν κῆπον καί ἐπιθυμήσας νά τό φάγῃ ἐπῆρε μόνον αὐτό εἰς τάς χεῖρας καί εἶπεν· «Ὡραῖος ἦτον εἰς ὅρασιν καί καλός εἰς βρῶσιν ὁ ἐμέ θανατώσας καρπός»· ἔπειτα ἔρριψε τό μῆλον κατά γῆς καί κατεπάτησεν αὐτό μέ τούς πόδας του· καί ἀπό τότε ἔβαλεν ὅρον καί ἀπόφασιν εἰς ἑαυτόν νά μή φάγῃ ποτέ μῆλον εἰς ὅλην του τήν ζωήν. Καί εἰς φοῦρνον δέ ἀνημμένον ἐμβάς ποτέ ὁ ἅγιος ἐκβῆκεν ἀβλαβής, χωρίς νά ἐγγίσῃ τελείως τό πῦρ οὔτε εἰς αὐτά τά φορέματά του. Κατά δε τόν δέκατον ἕκτον χρόνον τῆς ἡλικίας του ὑπῆγεν ὁ ὅσιος εἰς τόν μέγαν Εὐθύμιον καί ἀπό αὐτόν ἐπέμφθη εἰς τό κοινόβιον τοῦ ἁγίου Θεοκτίστου, διότι ἦτον ἀγένειος. Ἐκεῖ λοιπόν διατρίβων ὁ θεῖος Σάββας ἐλάμβανε πολλήν ὠφέλειαν ἀπό ὅλους τούς ἀδελφούς, ἐπειδή ἐμιμεῖτο ἑκάστου τήν ἀρετήν καί τήν θεοφιλῆ πολιτείαν· ὅθεν διά τήν αἰτίαν ταύτην ὠνόμαζεν αὐτόν ὁ μέγας Εὐθύμιος παιδαριογέροντα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Πλήσας μελῶν γῆν ἡδέων Ἰωάννης, Εἰς οὐρανούς ἄνεισι συνθήσων μέλη. Ἀφοῦ γέμισε τή γῆ μέ εὐχάριστες ψαλμωδίες ὁ ἅγιος Ἰωάννης, ἀνεβαίνει τώρα στούς οὐρανούς νά συνθέσει ἐκεῖ μελωδίες. Οὗτος ἦτο κατά τούς χρόνους Λέοντος τοῦ Ἰσαύρου, ἐν ἔτει 716, ἔφθασε δέ καί ἕως τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Κωνσταντίνου τοῦ Κοπρωνύμου, τοῦ ἐν ἔτει 741 βασιλεύσαντος, καταγόμενος ἀπό τήν Δαμασκόν –γι᾽ αὐτό λέγεται Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός– ἐκ γένους λαμπροῦ καί στολισμένου μέ τήν ὀρθόδοξον πίστιν. Ἐπειδή δέ ἔτυχε νά ἔχῃ φιλάρετον καί φιλόκαλον πατέρα, ἐγυμνάσθη ὁμοῦ μέ τόν συνανατροφόν του θεῖον Κοσμᾶν πᾶσαν σοφίαν, καί τήν ἔξωθεν τῶν Ἑλλήνων καί τήν ἔσωθεν καί ἰδικήν μας παρά τινος διδασκάλου ὀνομαζομένου καί ἐκείνου Κοσμᾶ, ἀνδρός εὐλαβεστάτου καί σοφωτάτου, ὅστις ἐπωνομάζετο μέν Ἀσηκρῆτις, ἐξηγοράσθη δέ ἀπό τόν πατέρα τοῦ θείου Ἰωάννου ὁμοῦ μέ ἄλλους αἰχμαλώτους. Ὅθεν ἐπειδή ἔτυχον τοιοῦτον σοφόν διδάσκαλον, ἔφθασαν καί οἱ δύο εἰς τό ἄκρον τῆς σοφίας. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ξίφει πατήρ θύσας σε, μάρτυς Βαρβάρα, Ὑπῆρξεν ἄλλος Ἀβραάμ διαβόλου. Καθώς ὁ πατέρας σου σέ θυσίασε μέ τό ξίφος, μάρτυς Βαρβάρα, ἔγινε ἄλλος Ἀβραάμ, Ἀβραάμ τοῦ διαβόλου. Δηλαδή ἐνῶ ὁ Ἀβραάμ πού γνωρίζουμε ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη πῆγε νά κάνει ἐντολή τοῦ Θεοῦ, θυσιάζοντας τό παιδί του, ὁ πατέρας ὁ δικός σου ἔγινε Ἀβραάμ τοῦ διαβόλου, διότι τελικά τή σκότωσε ὁ ἴδιος ὁ πατέρας της. Αὕτη ἦτο κατά τούς χρόνους τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει 290, θυγάτηρ ἑνός ἕλληνος· καταγομένη μέν ἀπό τήν Ἀνατολήν, φυλαττομένη δέ μέσα εἰς ἕνα πῦργον ὑψηλόν, διά τήν ἀνθοῦσαν τοῦ σώματος αὐτῆς ὡραιότητα. Αὕτη λοιπόν ἡ σεμνοτάτη παρθένος παρά Θεοῦ ἐδιδάχθη τήν εὐσέβειαν. Ὅθεν τόν Χριστόν σεβομένη κρυφίως δέν ἐδυνήθη νά κρυφθῇ ἀπό τόν ἀσεβῆ πατέρα της, διότι ἐκεῖνος ἐγνώρισε τά περί αὐτῆς, ὅτε αὐτός μέν εἶπε νά γένωσι δύο παράθυρα εἰς τό παρ᾽ αὐτοῦ κτισθέν λουτρόν, ἡ δέ ἁγία ἐπρόσταξε νά γένωσι τρία παράθυρα, τά ὁποῖα καί ἔγιναν. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οὗτος ἦτον ἀπό τήν πόλιν Βηθσαϊδᾶν, υἱός μέν Ἰωνᾶ, ἀδελφός δέ Πέτρου τοῦ Ἀποστόλου· ἔγινε δέ πρότερον μαθητής Ἰωάννου τοῦ μεγάλου Προδρόμου καί βαπτιστοῦ, ἀλλ᾿ ἔπειτα, ὅτε ἤκουσε τόν διδάσκαλόν του λέγοντα καί δακτυλοδεικτοῦντα τόν Ἰησοῦν Χριστόν· «Ἴδε ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τήν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου», τότε, λέγω, ἀφήσας τόν Πρόδρομον ἠκολούθησε τόν Χριστόν. Ἀλλά καί πρός τόν ἀδελφόν του τόν κορυφαῖον Πέτρον οὗτος εἶπεν· «Εὑρήκαμεν τόν Μεσσίαν», καί μέ τόν λόγον αὐτόν εἵλκυσε τόν Πέτρον εἰς τόν τοῦ Χριστοῦ πνευματικόν ἔρωτα. Καί ἄλλα πολλά εὑρίσκονται εἰς τήν θεόπνευστον Γραφήν εἰρημένα περί τοῦ ἀποστόλου τούτου. Εἰς ἄλλον μέν λοιπόν ἀπόστολον ἄλλο μέρος τῆς οἰκουμένης ἐκληρώθη. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οὗτος ἡγιάσθη ἀπό τήν κοιλίαν τῆς μητρός του καί ἔγινε κατοικητήριον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Εἶναι ὅ,τι χρειάζεται αὐτή ἡ φράση, γιά νά μπορέσουμε νά ποῦμε δυό λόγια, ἀλλά ἄς δοῦμε καί τόν ὑπόλοιπο βίο. Διά τοῦτο σκορπίσας ὅσον πλοῦτον εἶχεν εἰς τούς πτωχούς καί γενόμενος μοναχός ὑπερέβαλεν ὅλους τούς τότε μοναχούς κατά τήν σκληραγωγίαν καί τήν ἐπίπονον ἄσκησιν. Ἔπειτα ἐπῆγεν εἰς τήν ἔρημον καί ἐμβῆκεν ἐντός σπηλαίου· ἐκεῖ δέ εὑρισκόμενος ἔλαβε τροφήν ἀπό θεῖον Ἄγγελον καί ἔγινεν ἰατρός διαφόρων καί ἀνιάτων παθῶν, διότι ὅτε ἠκολούθει θανατηφόρος ἀσθένεια εἰς τά νήπια καί ἀπέθνησκον, ἔμενον δέ ἄτεκνοι οἱ γονεῖς των, τότε ὅσαι μητέρες ἐπεκαλοῦντο μετά πίστεως τό ὄνομα τοῦ ἁγίου τούτου Στυλιανοῦ καί ζωγράφιζον τήν ἁγίαν αὐτοῦ εἰκόνα, πάλιν ἐγέννων ἄλλα τέκνα. Ἀλλά καί τά ἀσθενοῦντα νήπια ἐλυτρώνοντο ἀπό τήν ἀσθένειαν. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα πού εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ ἁγίου ἀποστόλου καί εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου, ἡ εὐαγγελική περικοπή ἦταν ἀπό τό Εὐαγγέλιό του καί εἶναι ἡ περικοπή ἡ ὁποία ἀναγινώσκεται τήν ἡμέρα πού εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ ἀποστόλου. Ὁ Κύριος «εἶδε ἄνθρωπον καθήμενον ἐπί τό τελώνιον, Ματθαῖον λεγόμενον, καί λέγει αὐτῷ· ἀκολούθει μοι. Καί ἀναστάς ἠκολούθησεν αὐτῷ». Ἀμέσως ὁ Ματθαῖος ἀκολούθησε τόν Κύριο. «Καί ἐγένετο αὐτοῦ ἀνακειμένου ἐν τῇ οἰκίᾳ...» Ἔπειτα ὁ Ματθαῖος κάλεσε τόν Χριστό στό σπίτι του καί τοῦ ἔκανε τραπέζι. «Καί ἰδού πολλοί τελῶναι καί ἁμαρτωλοί ἐλθόντες συνανέκειντο τῷ Ἰησοῦ καί τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ». [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἔζησε τόν 14ο αἰώνα· προερχόταν ἀπό τήν Πόλη, τήν Κωνσταντινούπολη. Ἀλλά ὅπως ἦταν τότε γενικότερα ἡ συνήθεια σέ ψυχές σάν τόν ἅγιο Γρηγόριο πού ἔχουν ἔφεση μέσα τους, δέν μποροῦσε νά γίνει ἀλλιῶς, καί τόν εἵλκυσε τό Ἅγιον Ὄρος. Κατέφυγε λοιπόν στό Ἅγιον Ὄρος. Βέβαια, ἐγώ δέν θά πῶ ὅ,τι θά πῶ τώρα ἀπό πλευρᾶς ἱστορικῆς, γιά νά ἐπιμείνουμε σέ κάποιες λεπτομέρειες. Τά ἱστορικά στοιχεῖα μπορεῖ κανείς καί μόνος του νά τά βρεῖ. Θά προσπαθήσουμε κυρίως νά δοῦμε τά στοιχεῖα ἐκεῖνα πού συνιστοῦν τή διδασκαλία του, καί αὐτά νά προσέξουμε ἰδιαίτερα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἡ φυσιολογική ζωή γιά τόν ἄνθρωπο Σήμερα κάνουμε τήν ἀγρυπνία, γιά νά τιμήσουμε ἕναν νέο ἅγιο τῆς Ἐκκλησίας μας, τόν ὅσιο Ἀρσένιο τόν Καππαδόκη. Ὑποθέτω ὅτι οἱ περισσότεροι ἔχουμε μελετήσει τόν βίο τοῦ νέου αὐτοῦ ἁγίου. Καθώς ἔχουμε ὑπ᾿ ὄψιν μας τή ζωή τοῦ ἁγίου Ἀρσενίου ἀλλά καί τή ζωή τῶν ἄλλων ἁγίων, καί καθώς ἀναφερόμαστε στούς ἁγίους καί ὅλο καί περισσότερο δίνουμε τήν ψυχή μας σ᾿ αὐτό πού ἔδωσαν κι αὐτοί τήν ψυχή τους, νομίζω ὅτι σιγά-σιγά ὅλοι μας βεβαιωνόμαστε πώς αὐτή εἶναι ἡ φυσιολογική ζωή γιά τόν ἄνθρωπο, ἡ ζωή τοῦ ἁγίου. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Στήν ἀποστολική περικοπή πού ἀκούσαμε, καί ἡ ὁποία εἶναι ἀπό τήν πρός Ἐφεσίους ἐπιστολή τοῦ ἀποστόλου Παύλου, περιέχονται καί αὐτά τά λόγια· «Ἔγειρε ὁ καθεύδων καί ἀνάστα ἐκ τῶν νεκρῶν, καί ἐπιφαύσει σοι ὁ Χριστός».1 Ξύπνα σύ πού κοιμᾶσαι καί σήκω ἐπάνω ἀπό τούς νεκρούς, καί ὁ Χριστός θά σέ φωτίσει. Εἶναι λόγια πού ἀπευθύνονται σέ κάθε ἄνθρωπο πού ἔρχεται στόν κόσμο αὐτό. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα τιμᾶ τή μνήμη τῶν ἁγίων καί θαυματουργῶν Ἀναργύρων Κοσμᾶ καί Δαμιανοῦ καί τῆς μητέρας τους Θεοδότης. Καί ὅπως κάθε μέρα καί σήμερα ἡ Ἐκκλησία, καθώς τιμᾶ τή μνήμη τῶν ἁγίων καί προβάλλει τούς ἁγίους, μᾶς καλεῖ νά τιμήσουμε τούς ἁγίους, νά τούς παρακαλέσουμε νά πρεσβεύσουν γιά μᾶς καί νά ζητήσουμε τή Χάρι τους καί τήν εὐλογία τους. Ἀλλά μᾶς καλεῖ ἡ Ἐκκλησία καί νά σκεφθοῦμε σοβαρά, πολύ σοβαρά, ἐπάνω στό ἑξῆς θέμα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἐπιτελούσαμε χθές τή μνήμη τοῦ μεγαλομάρτυρος ἁγίου Δημητρίου, καί σήμερα ἐπιτελοῦμε τή μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Νέστορος, ὁ ὁποῖος ἐχρημάτισε μαθητής τοῦ ἁγίου Δημητρίου, καί μέ τήν εὐχή του νίκησε τόν Λυαῖο καί μαρτύρησε καί αὐτός. Καθώς λοιπόν γιορτάζουμε τήν ἑορτή τῶν μαρτύρων καί καθώς βλέπουμε κάθε μέρα ὅτι οἱ χριστιανοί τῶν ἡμερῶν μας –ἐμεῖς οἱ σημερινοί χριστιανοί– μᾶλλον δέν ἔχουμε πάρει σωστά τά πράγματα, καί εὔκολα ἀποκάμνουμε, εὔκολα κουραζόμαστε, εὔκολα χάνουμε τό θάρρος, εὔκολα χαλαρώνουμε καί εἴμαστε ἕτοιμοι νά ἐγκαταλείψουμε τόν ἀγώνα, θά ἤθελα νά παρακαλέσω τήν ἀγάπη ὅλων μας νά τό προσέξουμε αὐτό τό θέμα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὀφείλομεν εὐχαριστίας καί εὐγνωμοσύνην εἰς τόν ἐν Τριάδι Θεόν καί εἰς τόν Μεγαλομάρτυρα Ἅγιον Δημήτριον, ἀλλά καί εἰς Ὑμᾶς, Παναγιώτατε, διά τήν πλουσίαν πνευματικήν πανδαισίαν τήν ὁποίαν ἀπολαμβάνομεν κατά τάς ἡμέρας αὐτάς ἐπ᾿ εὐκαιρίᾳ τῆς μνήμης τοῦ Μεγαλομάρτυρος καί Μυροβλήτου Ἁγίου Δημητρίου. Ἀπό ἔτους εἰς ἔτος συνειδητοποιοῦμεν ὅλο καί περισσότερον τήν πραγματικότητα τῶν ἑορτῶν εἰς τιμήν τοῦ Ἁγίου πολιούχου μας καί ἡ ὠφέλεια τῶν ψυχῶν μας συνεχῶς μεγαλώνει. Θά ἤθελον ἐπίσης, Παναγιώτατε, νά ἐπισημάνω τό γεγονός ὅτι, ἐφ᾿ ὅσον τό ἔτος αὐτό ἀφιερώθη ἀπό τήν Παναγιότητά Σας εἰς τήν νεότητα, ἦτο πολύ φυσικόν καί τό γενικόν θέμα κατά τάς ἡμέρας αὐτάς νά ἀναφέρεται εἰς τόν Ἅγιον Δημήτριον καί τήν νεότητα, ὅπως πολύ ὀρθῶς ἀπεφασίσατε. Δι᾿ αὐτό καί τό θέμα τῆς ἰδικῆς μου ὁμιλίας ἐντάσσεται εἰς τό γενικόν θέμα καί εἶναι· «Ὁ Ἅγιος Δημήτριος καί οἱ βαθύτεροι πόθοι τῶν νέων». [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἀπόψε ἔχουμε τή μνήμη τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Ἀρέθα καί τῆς ἁγίας μάρτυρος Σεβαστιανῆς. Λαμβάνοντες ὑπ᾿ ὄψιν γενικῶς τά μαρτύρια καί παίρνοντας ἀφορμή ἀπό αὐτά πού γράφει τώρα ἐδῶ ὁ Συναξαριστής γιά τήν ἁγία μάρτυρα Σεβαστιανή, μοῦ φαίνεται ὅτι ὁ Θεός θέλει νά ποῦμε περίπου τά ἑξῆς. Νομίζω ὅτι ὅλοι ὅσοι ἀναγινώσκουν τά συναξάρια, ὅσοι τά ἀκοῦν, λαμβάνουν μιά κάποια γνώση, ἀλλά ἴσως μένουν καί μέ μιά ἀπορία. Καί ἔχω καί ἕναν φόβο μήπως δέν τά καταλαβαίνουμε τελικά σωστά ὅλα αὐτά πού λέγονται. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὅπως γνωρίζουμε, μιά ἀπό τίς καθολικές ἐπιστολές τῆς Καινῆς Διαθήκης εἶναι τοῦ ἀποστόλου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου. Ὑπάρχει εἰδική φυλλάδα πού ἔχει τήν ἀκολουθία τοῦ ἁγίου ἀποστόλου καί ὡς ἀναγνώσματα ἔχει τρία κείμενα ἀπό τήν ἐπιστολή του. Τό πρῶτο ἀνάγνωσμα εἶναι οἱ στίχοι 1-12 τοῦ πρώτου κεφαλαίου. Νά διαβάσουμε τούς πρώτους στίχους. Ἰάκωβος, Θεοῦ καί Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ δοῦλος, ταῖς δώδεκα φυλαῖς ταῖς ἐν τῇ διασπορᾷ χαίρειν. Πᾶσαν χαράν ἡγήσασθε, ἀδελφοί μου, ὅταν πειρασμοῖς περιπέσητε ποικίλοις, γινώσκοντες ὅτι τό δοκίμιον ὑμῶν τῆς πίστεως κατεργάζεται ὑπομονήν· ἡ δέ ὑπομονή ἔργον τέλειον ἐχέτω, ἵνα ἦτε τέλειοι καί ὁλόκληροι, ἐν μηδενί λειπόμενοι. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἐπειδή σήμερα εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ, ἡ Ἐκκλησία ὅρισε νά ἀναγινώσκεται ἡ εὐαγγελική περικοπή τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Λουκᾶ1 καί ἑπομένως δέν ἀνεγνώσθη ἡ εὐαγγελική περικοπή τῆς Κυριακῆς. Καί παρακαλῶ τήν ἀγάπη σας νά προσέξουμε τρία σημεῖα στήν εὐαγγελική αὐτή περικοπή πού μόλις ἀκούσαμε. Στήν ἀρχή τοῦ 10ου κεφαλαίου τοῦ κατά Λουκᾶν εὐαγγελίου διαβάζουμε ὅτι ὁ Κύριος ἀνέδειξε καί ἄλλους ἑβδομήκοντα μαθητάς, πού τούς ἔστειλε πρίν ἀπό αὐτόν σέ κάθε πόλη καί τόπο πού ἔμελλε νά ἐπισκεφθεῖ, δίνοντάς τους καί τή δύναμη νά θαυματουργοῦν. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἡ συνηθισμένη καί ἡ οὐράνια κατάσταση Ὅλοι, ὑποθέτω, ἔχουμε μιά προσωπική πείρα –ἄλλος λιγότερο, ἄλλος περισσότερο– ὅτι, ὅταν μέσα στήν ψυχή μας ὑπάρχει ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, τό φῶς τοῦ Θεοῦ, ὅταν ὑπάρχει μιά καλή κατάσταση, τότε τά βλέπουμε καί τά ἐκτιμοῦμε ἀλλιῶς τά πράγματα, τά ζυγίζουμε καί τά καταλαβαίνουμε ἀλλιῶς. Καί μάλιστα, αὐτές τίς ὧρες ἀπορεῖ κανείς μέ τόν ἑαυτό του, πῶς ἄλλες ὧρες αἰσθάνεται ὅτι εἶναι σέ ἕνα σκοτάδι, σέ μιά ἀναισθησία, καί σάν νά μήν καταλαβαίνει τά τοῦ Θεοῦ, ὅπως τά καταλαβαίνει τίς ὧρες αὐτές, πού ἔχει ἕνα κάποιο φῶς μέσα του. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὧνπερ διηκόνησας ἐν γῇ πραγμάτων, Ἐν οὐρανοῖς, Φίλιππε, μισθόν λαμβάνεις. Οὗτος ἦτο ἀπό τήν Καισάρειαν τῆς Παλαιστίνης, τέσσαρας θυγατέρας ἔχων προφητευούσας,ἀπό τάς ὁποίας ἦτον ἡ Ἑρμιόνη καί ἡ Εὐτυχία, καθώς περί τούτου ἀναφέρει ὁ θεῖος Λουκᾶς εἰς διάφορα μέρη τῶν Πράξεων, καί Εὐαγγελιστήν αὐτόν ὀνομάζει, λέγων· «Τῇ ἐπαύριον ἐξελθόντες οἱ περί τόν Παῦλον ἤλθομεν εἰς Καισάρειαν, καί εἰσελθόντες εἰς τόν οἶκον Φιλίππου τοῦ Εὐαγγελιστοῦ (τοῦ) ὄντος ἐκ τῶν ἑπτά (διακόνων δηλαδή) ἐμείναμεν παρ᾿ αὐτῷ. Τούτῳ δέ ἦσαν θυγατέρες παρθένοι τέσσαρες προφητεύουσαι». [Διαβάστε τη συνέχεια]

Καί προφθάσασα τήν τομήν Εὐλαμπία, Εὐλαμπίῳ τμηθέντι κοινωνεῖ στέφους. Οὗτοι οἱ ἅγιοι μάρτυρες ἦσαν κατά τούς χρόνους Μαξιμιανοῦ ἐν ἔτει 296, ἡγεμονεύοντος ἐν Νικομηδείᾳ Μαξίμου. Κατεκρύπτοντο δέ οὗτοι εἰς τό βουνόν μέ ἄλλους πολλούς χριστιανούς διά τόν φόβον τοῦ διωγμοῦ· μίαν φοράν δέ ἐστάλη ὁ ἅγιος Εὐλάμπιος εἰς τήν πόλιν τῆς Νικομηδείας, διά νά ἀγοράσῃ ψωμία, καί βλέπων τά βασιλικά γράμματα τά ὁποῖα ἔστειλεν ὁ Μαξιμιανός ἐναντίον τῶν χριστιανῶν, ἀνατεθειμένα εἰς τό μέσον τῆς πόλεως, ἐδιάβασεν αὐτά, καί εὐθύς συνελήφθη ἀπό τούς εἰδωλολάτρας. Παρασταθείς δέ εἰς τόν βασιλέα καί ἐρωτηθείς περί τῆς εἰς Χριστόν πίστεως, ὡμολόγησε φανερά ὅτι εἶναι χριστιανός. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οὗτος ὁ ὅσιος Ἀνδρόνικος ἦτο ἀπό τήν μεγάλην Ἀντιόχειαν ἐν ἔτει 540, ἀργυροπράτης κατά τήν τέχνην, εὐλαβής πολλά· γεμάτος ἀπό ἀγαθά ἔργα καί πλούσιος ἀπό τά σωματικά ἀγαθά. Οὗτος ἐπῆρε μέ γάμον γυναῖκα τήν Ἀθανασίαν, ἥτις καί αὐτή ἦτο σεμνή καί θεοφιλής. Συμφωνήσας δέ μέ αὐτήν εἰς καλόν καί θεάρεστον πρᾶγμα, ἐμοίρασαν εἰς τρία τόν πλοῦτόν των, καί τό μέν ἕν μέρος ἔδιδαν ἀφθονοπαρόχως εἰς τούς πτωχούς, τό δέ ἄλλο τό ἔδιδαν δάνειον, χωρίς τόκον, εἰς τούς χρείαν ἔχοντας· τό δέ τρίτον μέρος τό οἰκονόμουν εἰς τό ἐργαστήριον τοῦ ἀργυροπρατείου, διά νά ἐκβάζουν τά πρός τό ζῆν ἀναγκαῖα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα εἶναι ἡ ἑορτή τῆς ὁσίας μητρός ἡμῶν Πελαγίας πού ἔζησε ἁμαρτωλή ζωή, ὕστερα ὅμως ἔγινε ἁγία, καί τῆς ἁγίας Ταϊσίας πού ἐπίσης ἔζησε ἁμαρτωλή ζωή. Νομίζω πώς εἶναι μιά καλή εὐκαιρία νά ἀναφερθοῦμε λίγο στό θέμα τό ἠθικό. Καί τῶν δύο ἁγίων ὁ βίος εἶναι πολύ σύντομος, καί θά μοῦ ἐπιτρέψετε πρῶτα νά διαβάσω ἀπό τόν Συναξαριστή. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Αὕτη ἡ ἁγία ἦτο κατά τούς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ καί Δομετίου κόμητος ἐν ἔτει 290, δούλη Κλαυδίου τινός. Ἀκούσας δέ ὁ κόμης Δομέτιος περί αὐτῆς, ὅτι εἶναι χριστιανή, γράφει εἰς τόν αὐθέντην της Κλαύδιον νά ἀποστείλῃ τήν Χαριτίνην εἰς αὐτόν διά νά τήν ἐξετάσῃ· ὁ δέ αὐθέντης αὐτῆς λυπηθείς, ἐνεδύθη σάκκον· ἤτοι τρίχινον φόρεμα καί ἐθρήνει. Ἡ δέ Χαριτίνη παρηγοροῦσα αὐτόν, ἔλεγε· μή λυποῦ, αὐθέντα μου, ἀλλά χαῖρε, ἐπειδή ἐγώ ἔχω νά λογισθῶ εἰς τόν Θεόν μία εὐπρόσδεκτος θυσία διά τάς ἰδικάς μου καί ἰδικάς σου ἁμαρτίας. Ὁ δέ Κλαύδιος ἀπεκρίθη· Δούλη τοῦ Θεοῦ, ἐνθυμοῦ καί ἐμέ πλησίον εἰς τόν ἐπουράνιον Βασιλέα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἱερόθεος ἱερώθη σοι πάλαι, Νῦν δ᾿ αὖ μεταστάς καί συνήφθη σοι Λόγε. Ἐδῶ, μέ αὐτούς τούς στίχους, οἱ ὑμνογράφοι καί οἱ ἐκκλησιαστικοί συγγραφεῖς γενικῶς, μοιάζει σάν νά παίζουν, ἀλλά λένε πολύ σημαντικά πράγματα. Δηλαδή τόν ἅγιο Ἱερόθεο ὁ Θεός τόν ἀξίωσε καί ἔγινε ἱερέας γιά τόν Χριστό, ἔγινε ἐπίσκοπος στήν Ἀθήνα, καί τώρα μέ τόν θάνατό του, μέ τήν κοίμησή του, μετέστη στούς οὐρανούς καί συνήφθη, ἑνώθηκε μέ τόν Λόγο, μέ τόν Χριστό. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οὗτος ἦτον εἷς ἀπό τούς ἐννέα βουλευτάς τοῦ ἐν Ἀθήναις δικαιοτάτου κριτηρίου τοῦ καλουμένου Ἀρείου Πάγου, ὑπερβαίνων ὅλους τούς ἄλλους κατά τόν πλοῦτον καί δόξαν καί σοφίαν καί σύνεσιν, σύγχρονος γενόμενος τοῦ Κυρίου καί τῶν ἱερῶν Ἀποστόλων. Ὅτε δέ ἤκουσε τόν μέγαν Παῦλον νά διαλέγεται περί Χριστοῦ εἰς τό ἀνωτέρω κριτήριον τοῦ Ἀρείου Πάγου, τότε ἐσύγκρινε μέ τά παρά τοῦ Παύλου λεγόμενα τήν παρατηρηθεῖσαν ὑπ᾿ αὐτοῦ ἔκλειψιν τοῦ ἡλίου, ἥτις ἔγινεν ἐπί τῆς σταυρώσεως τοῦ Κυρίου, ὅτε ἡ σελήνη ὑπέρ φύσιν ἐσυνώδευσε μέ τόν ἥλιον. Κινήθηκαν δηλαδή μαζί. Καί λοιπόν ἐπείσθη εἰς τούς λόγους τοῦ Παύλου καί πιστεύσας τῷ Χριστῷ ἐβαπτίσθη. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἀλγεῖ Σατανᾶς τόν πάλαι φίλον βλέπων, Ξίφει φιλοῦντα συνθανεῖν Ἰουστίνῃ. Τμήθη δευτερίῃ σύν Ἰουστίνῃ Κυπριανός. Οὗτος κατήγετο μέν ἀπό τήν ἐν Λιβύῃ Καρχηδόνα ἤ Καρθαγένην, διέτριβε δέν εἰς τήν Ἀντιόχειαν τῆς Συρίας κατά τούς χρόνους Δεκίου τοῦ βασιλέως ἐν ἔτει 250· ἦτο δέ εὐγενής καί πλούσιος καί πρός τούτοις φιλόσοφος, καί κατά τήν μαγικήν ἄκρος. Ἐσαγηνεύθη δέ εἰς τήν τοῦ Χριστοῦ πίστιν μέ τόν ἀκόλουθον τρόπον. [Διαβάστε τη συνέχεια]