Πρίν ποῦμε ὁτιδήποτε ἄλλο, ἴσως δέν εἶναι ἄτοπο αὐτό πού σκέφτηκα ἀπόψε, καθώς τελοῦμε τήν ὅλη ἀκολουθία: νά καθιερώσουμε ἕναν ἀπό τούς ναούς, πού θά γίνουν στό ἑξῆς, στό ὄνομα τῆς ἁγίας Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς καί τῶν λοιπῶν μυροφόρων καί νά βροῦμε καί τήν κατάλληλη ἡμέρα πού θά γιορτάζουμε· μπορεῖ νά εἶναι ἡ σημερινή ἡμέρα, δηλαδή ἡ 22α Ἰουλίου, μπορεῖ νά εἶναι ἡ Κυριακή τῶν Μυροφόρων, ἤ κάποια ἄλλη ἡμέρα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Τελοῦμε σήμερα τή μνήμη τοῦ ἐνδόξου προφήτου Ἠλιού τοῦ Θεσβίτου, ὅπως λέγεται. Εἶναι ἕνας ἀπό τούς μεγάλους προφῆτες, ἕνας ἀπό τούς πιό δυνατούς προφῆτες, ἕνας ἀπό τούς πιό εὐλογημένους ἀπό τόν Θεό, ἕνας ἀπ᾿ αὐτούς πού ἔκαναν πολλά θαύματα. Καί θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι ὁ προφήτης Ἠλίας εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος πού ἔδωσε ὅλο τόν ἑαυτό του στόν Θεό καί ἔγινε δοῦλος τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἐπίσης ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος στόν ὁποῖο ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα, πού τελοῦμε τή μνήμη τῆς ἁγίας Μαρίνας, νά διαβάσουμε ἀπό τόν Συναξαριστή τόν βίο της, καί παίρνοντας ἀφορμή ἀπό αὐτόν νά ποῦμε ὅ,τι ποῦμε. Αὕτη κατήγετο μέν ἀπό χωρίον τῆς Πισιδίας, ἦτο δέ θυγάτηρ μονογενής Αἰδεσίου τινός ἱερέως τῶν εἰδώλων, κατά τούς χρόνους Κλαυδίου Καίσαρος, ἐν ἔτει σο´ (270). Ὅτε δέ ἔγινε δώδεκα χρόνων, ἀπέθανεν ἡ μήτηρ της. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οἱ Πατέρες πού γιορτάζουμε σήμερα διατύπωσαν ὁριστικά τό δόγμα ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ τέλειος Θεός καί ὁ τέλειος ἄνθρωπος. Οἱ δυό φύσεις, ἡ θεία καί ἡ ἀνθρώπινη, εἶναι ἑνωμένες ἀσυγχύτως καί ἀδιαιρέτως στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καί αὐτό καλεῖται νά γίνει κάθε ἄνθρωπος ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ: ὅπως ὁ Χριστός δέν ἦταν μόνο ἄνθρωπος μέ σῶμα καί ψυχή, ἀλλά ἦταν καί Θεός, ἔτσι ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι μόνο σῶμα καί ψυχή, ἀλλά, καθώς ἔρχεται μέσα του ἡ θεία Χάρις, ἡ θεία ἐνέργεια, ἔρχεται μέσα του ὁ ἴδιος ὁ Θεός διά τῆς ἀκτίστου ἐνεργείας τῆς χάριτος. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Θά παρακαλέσω καί σήμερα τήν ἀγάπη σας νά προσέξουμε. Ἐγώ πιστεύω ὅτι πρέπει νά λεχθοῦν αὐτά τά ὁποῖα λέμε, ὅπως ἐπίσης πιστεύω ὅτι πρέπει νά προσέξουμε, γιά νά τά καταλάβουμε. Γι᾿ αὐτό καί παρακαλῶ τήν ἀγάπη σας καί ἐφιστῶ τήν προσοχή ὅλων μας. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οἱ πατέρες τῆς Δ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου πού συνῆλθε στή Χαλκηδόνα, ἀπό ὅπου καταγόταν ἡ ἁγία Εὐφημία καί ὅπου ἦταν ἄφθορο τό ἅγιο λείψανό της, μέ τήν ἐνέργειά τους αὐτή δείχνουν σάν νά βρέθηκαν σέ δυσκολία. Ὄχι ὅτι εἶχαν ἀμφιβολία οἱ πατέρες ὡς πρός τήν πίστη τους, ὄχι· ἦταν ὑπερβέβαιοι ὅτι αὐτά τά ὁποῖα ἔγραψαν ἐκεῖ στόν τόμο εἶναι ἡ ἀληθινή πίστη, ἀλλά εἶχαν, φαίνεται, μιά ἰδιαίτερη δυσκολία μέ τούς αἱρετικούς πού δέν ἐπείθοντο, καί νά, λοιπόν, ἡ ἁγία Εὐφημία τούς βγάζει ἀπό τή δυσκολία. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα πού τελοῦμε τή μνήμη τοῦ ὁσίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου, ὅπως ἀκούσαμε, ὡς εὐαγγελική περικοπή ἀνεγνώσθη ἡ περικοπή ἐκείνη πού ἀναγινώσκεται κατά κανόνα στή μνήμη τῶν μεγάλων ὁσίων Πατέρων. Εἶναι ἀπό τό κατά Ματθαῖον Εὐαγγέλιο καί σ᾿ αὐτήν ὁ Κύριος καλεῖ τούς κοπιῶντας καί πεφορτισμένους· «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς». Ἀλλά ὕστερα ὅμως προσθέτει ὁ Κύριος· «Ἄρατε τόν ζυγόν μου ἐφ᾿ ὑμᾶς καί μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾶός εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ, καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν· ὁ γάρ ζυγός μου χρηστός καί τό φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν». [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁ ἑκατόνταρχος ντρεπόταν, ὄχι πώς δέν καταδεχόταν, νά πάει νά μιλήσει στόν Χριστό γιά τό θέμα του. Ἦταν καί ξένος. Καί γι᾿ αὐτό, ἔστειλε κάποιους Ἰουδαίους νά μιλήσουν στόν Κύριο. Μέσα του ὅμως εἶχε τέτοια εὐλάβεια καί πίστη πρός τόν Χριστό, πού δέν σκέφτηκε τίποτε περισσότερο. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁ χριστιανός πού θά ἀρχίσει νά παίρνει στά σοβαρά τό θέμα τῆς σωτηρίας του, θά ἔλθει ἀντιμέτωπος μέ τόν παλαιό ἄνθρωπο πού βασιλεύει μέσα του. Πιστεύω ὅτι θά εἶναι καλό ὅλο αὐτό τό ἀρνητικό πού παρουσιάζει ὁ καθένας μας νά τό ἑρμηνεύσουμε καί νά τό ἀντιμετωπίσουμε σωστά. Ἀπό ὅ,τι ἔχω καταλάβει, ὅλες οἱ ψυχές –καί ἴσως περισσότερο ἐκεῖνες πού ὅλο καί παίρνουν πιό ζεστά τά πράγματα καί ἀγωνίζονται ὅλο καί πιό πολύ– κοντράρονται μέ τόν ἑαυτό τους, καί μένει μιά ἀπορία, ἕνα ἐρώτημα, ἕνα παράπονο, ἕνα πρόβλημα, ἕνα κάτι πού κατά κάποιον τρόπο δέν ἀφήνει τήν ψυχή νά ξενοιάσει μέ τήν καλή ἔννοια. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὅλοι γνωρίζουμε τά σχετικά μέ τή γέννηση τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, καθώς ἀναφέρονται μέ πολλές λεπτομέρειες στήν Καινή Διαθήκη καί πιό συγκεκριμένα στό κατά Λουκᾶν Εὐαγγέλιο. Οἱ γονεῖς του, ἄτεκνοι καί ἡλικιωμένοι, κατά θαυμαστό τρόπο, μετά ἀπό ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ φέρνουν στόν κόσμο τόν Ἰωάννη. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οἱ ἅγιοι στή σχέση τους μέ τόν Χριστό εἶχαν αὐτό τό ὁριστικό, τό ἀποφασιστικό: δέν ὑπάρχουν ἄλλα περιθώρια νά μένουν στήν ἁπλή γνωριμία, ἀλλά πρέπει τώρα νά τόν ἀκολουθήσουν· καί τόν ἀκολουθοῦν. Ἔτσι, καθένας ἀπό μᾶς, καθώς ἀκοῦμε τή φωνή τοῦ Χριστοῦ νά μᾶς καλεῖ νά ἀφήσουμε κάτι καί νά τόν ἀκολουθήσουμε, νά σπεύσουμε νά τό κάνουμε ἀμέσως, εὐθέως. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα πού εἶναι ἡ Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων, κατ ̓ ἀρχήν θά ἤθελα νά πῶ κάτι πού, ὅσο καί ἄν τό ἔχουμε πεῖ καί ἄλλη φορά, δέν εἶναι κακό νά τό ἐπαναλάβουμε. Μάλιστα, πρέπει πολλά πράγματα νά τά ἐπαναλαμβάνουμε, διότι τά πνευματικά δέν εἶναι ὅπως τά ἄλλα, πού γίνονται βαρετά, ὅταν τά ἐπαναλαμβάνει κανείς. Τά πνευματικά δέν ἐξαντλοῦνται μέ μιά φορά, μέ δυό φορές, μέ χίλιες φορές. Πάντοτε εἶναι ἀνεξάντλητα, καί γι ̓ αὐτό πάντοτε πρέπει νά τά ἐπαναλαμβάνουμε. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα εἶναι τό ὄγδοο κεφάλαιο ἀπό τήν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου. Διαβάζουμε ἀπό τή μετάφραση: «Ὅταν τό Ἀρνίο ἄνοιξε τήν ἕβδομη σφραγίδα, ἔγινε γιά μισή περίπου ὥρα σιγή στόν οὐρανό. Εἶδα τότε νά δίνονται στούς ἑφτά ἀγγέλους πού στέκονταν μπροστά στόν Θεό ἑφτά σάλπιγγες». [Διαβάστε τη συνέχεια]

Τό πρωί πού κάναμε στό Πανόραμα μνημόσυνο γιά τόν π. Τιμόθεο, εἴπαμε κάποια στιγμή ὅτι τά χρόνια περνοῦν, ἡ ζωή κυλάει, καί νά μή χάνουμε ἄσκοπα τόν καιρό μας καί νά μή ζοῦμε ἔτσι πού βλάπτουμε τίς ψυχές μας. Τά πράγματα δέν εἶναι ὅπως τά νομίζουμε ἐμεῖς καί ὅπως τά καταλάβαμε ἐμεῖς. Ὁ δρόμος στόν ὁποῖο βρισκόμαστε, δέν εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ. Ἐμεῖς νομίζουμε ὅτι αὐτός εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ καί ὅτι αὐτά πού κάνουμε καί αὐτά πού ζοῦμε εἶναι ἀρεστά στόν Θεό. Δέν εἶναι ἔτσι. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Δέν θά λέγαμε τίποτε σήμερα, ἀλλά δέν μποροῦμε καί νά τό ἀποφύγουμε. Εἶναι τοῦ ἁγίου Λογγίνου τοῦ Ἑκατοντάρχου, ὁ ὁποῖος, ὅταν εἶδε ὅλα ὅσα ἔγιναν κατά τή σταύρωση τοῦ Κυρίου, εἶπε: «Ἀληθῶς Θεοῦ Υἱός ἦν οὗτος» (Ματθ. 27, 54). Καί ἡ ὅλη εὐαγγελική περικοπή ἀναφέρεται ἀκριβῶς στόν σταυρό τοῦ Κυρίου. Σέ κάποιο σημεῖο λέει: «Οἱ δέ παραπορευόμενοι ἐβλασφήμουν αὐτόν κινοῦντες τάς κεφαλάς αὐτῶν καί λέγοντες· ὁ καταλύων τόν ναόν καί ἐν τρισίν ἡμέραις οἰκοδομῶν! σῶσον σεαυτόν· εἰ Υἱός εἶ τοῦ Θεοῦ, κατάβηθι ἀπό τοῦ σταυροῦ. Ὁμοίως δέ καί οἱ ἀρχιερεῖς ἐμπαίζοντες μετά τῶν γραμματέων καί πρεσβυτέρων καί Φαρισαίων ἔλεγον· ἄλλους ἔσωσεν, ἑαυτόν οὐ δύναται σῶσαι· εἰ βασιλεύς Ἰσραήλ ἐστι, καταβάτω νῦν ἀπό τοῦ σταυροῦ καί πιστεύσομεν ἐπ᾽ αὐτῷ» (Ματθ. 27, 39-42). [Διαβάστε τη συνέχεια]

Γνωρίζουμε λίγο πολύ ὅλοι μας ὅτι μέσα στά κείμενα τῶν ἁγίων πατέρων συναντοῦμε συχνά αὐτή τήν προτροπή: Νά βάζεις ἀρχή, νά βάλεις ἀρχή· ἤ, βάζω ἀρχή, ἔβαλα ἀρχή, θά βάλω ἀρχή. Συναντοῦμε αὐτή τή φράση, αὐτή τήν προτροπή, αὐτή τή συμβουλή, ἀλλά καί οἱ σύγχρονοι χριστιανοί πότε-πότε τή λένε αὐτή τή φράση. Φοβοῦμαι ὅμως ὅτι δέν ξέρουμε ἀκριβῶς τί σημαίνει, καί τί θέλει νά πεῖ κανείς ἀναφέροντάς την. Δέν βγαίνει τίποτε μέ τό νά ἀναφέρει ἁπλῶς κανείς κάποια φράση πού τήν ἔλεγαν οἱ πατέρες ἤ πού τή λένε καί σήμερα κάποιοι ἅγιοι ἄνθρωποι. Ὅλα τά θέματα πρέπει νά τά γνωρίζει κανείς, ὅσο γίνεται, στό βάθος καί μετά, φυσικά, νά προσπαθεῖ νά τά οἰκειωθεῖ, νά τά ἀφομοιώσει, νά τά ζήσει. Χωρίς καί τή γνώση δέν γίνεται τίποτε. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Δέν ξέρω, ἀδελφοί μου, ἐσεῖς τί θά λέγατε μέ βάση αὐτά πού ξέρετε, πού βλέπετε, πού μαθαίνετε, ἀλλά ὑποθέτω πώς θά συμφωνήσετε μαζί μου, ἄν πῶ ὅτι ἡ ζωή πού ζοῦμε σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο ἀλλά καί πολλά τῆς ζωῆς αὐτῆς εἶναι ἕνα μυστήριο. Ὁ ἄνθρωπος βέβαια προσπαθεῖ νά ἔχει πολλές γνώσεις καί κυρίως, θά ἔλεγα, προσπαθεῖ νά γνωρίσει τόν ἑαυτό του, τούς ἄλλους ἀνθρώπους, τά τῆς καθημερινῆς ζωῆς, ὥστε νά μήν καλύπτονται ὅλα αὐτά ἀπό ἕνα μυστήριο. Τό παράδοξο ὅμως εἶναι ὅτι ἐκεῖ πού νομίζει ὁ ἄνθρωπος ὅτι κατάλαβε τόν ἑαυτό του, τούς ἄλλους, κατάλαβε τήν καθημερινή πραγματικότητα, πάλι γιά μιά στιγμή βρίσκεται μπροστά σέ ἕνα μυστήριο, καί ὡς πρός τόν ἑαυτό του καί ὡς πρός τούς ἄλλους. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Τήν περασμένη φορά τονίσαμε ὅτι τό βασικότερο στοιχεῖο στήν οἰκογένεια, μεταξύ τῶν γονέων καί μεταξύ τῶν γονέων καί τῶν παιδιῶν, εἶναι ἡ ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη ἡ ἀληθινή, ἡ ὁποία βγάζει τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν ἑαυτό του καί τόν κάνει νά δίνεται στόν ἄλλο. Ὄχι ἡ ἀγάπη ἐκείνη ἡ ὁποία κάνει τόν ἄνθρωπο νά πράττει τό πᾶν, προκειμένου νά κάνει τούς ἄλλους νά τόν ὑπηρετήσουν, νά τόν εὐχαριστήσουν, νά τόν ἱκανοποιήσουν. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Στή σύναξή μας αὐτή θά ἀσχοληθοῦμε μέ ἕνα σοβαρό θέμα, πού περιλαμβάνει τρεῖς ἐπί μέρους ἑνότητες: «Ἐφηβεία, γάμος, ἀγαμία». Δέν εἶναι ἕνα τυχαῖο θέμα. Βγῆκε μέσα ἀπό τή ζωή καί μέσα ἀπό προβλήματα, τά ὁποῖα καλούμαστε καθημερινά νά ἀντιμετωπίζουμε, νά συζητοῦμε καί νά δίνουμε μιά λύση. Προσωπικά, ζυγίζοντας τά πράγματα καί λαμβάνοντας ὑπ᾿ ὄψιν ὅλα ἐκεῖνα πού, τέλος πάντων, ξέρω, βρίσκω πώς μέσα ἐδῶ, μέ τίς τρεῖς αὐτές λέξεις, μποροῦμε νά συμπεριλάβουμε, ἄν ὄχι ὅλα τά προβλήματα πού καῖνε τούς νέους σήμερα, πάντως ἀρκετά ἀπό αὐτά. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἐρώτηση· Βλέπουμε σ᾿ ὅ,τι ἀφορᾶ στίς σχέσεις μαθητοῦ καί διδασκάλου πώς ἀπό ἕνα σημεῖο καί πέρα δέν εἶναι ὁ μαθητής πού προοδεύει στήν πνευματική ζωή ἀλλά ὁ δάσκαλος πού τόν ἀνεβάζει μέ συγκεκριμένες καί προσωπικές ἐνέργειες. Δηλαδή π.χ. ὁ Χριστός λέει· «Σίμων, Σίμων, ἰδοὺ ὁ Σατανᾶς ἐξῃτήσατο ὑμᾶς τοῦ σινιᾶσαι ὡς τὸν σῖτον. Ἐγὼ δὲ ἐδεήθην περὶ σοῦ, ἵνα μὴ ἐκλίπῃ ἡ πίστις σου» (Λουκ. 22, 31-32). Ὁ ἀββᾶς Βαρσανούφιος λέει στόν Ἰωάννη· «Εἴ τι ἂν ποιήσῃς κατὰ Θεόν, ἡ καρδία μου μετὰ σοῦ ὑπάγει». Καί ἀλλοῦ πάλι· «Μὴ οὖν ἀναίσθητος ᾖς τῆς καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν ἐπελθούσης ἐπὶ σὲ δυνάμεως παρὰ τοῦ Θεοῦ διὰ τῆς ἐμῆς ταπεινώσεως». Ὁ Χριστός ἐδῶ δέν λέει ἁπλῶς γενικά γιά τούς πιστούς· «τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου» (Ἰω. 17, 11), ἀλλά ὡς ἄνθρωπος, ὡς δάσκαλος σ᾿ ἕνα ἀγαπητικό προσωπικό τόνο ἀναλαμβάνει τήν ὑπόθεση τῆς σωτηρίας τοῦ Πέτρου. Τό ἴδιο καί ὁ ἀββᾶς Βαρσανούφιος δέν πρεσβεύει ἁπλῶς ὡς ἅγιος γιά τόν κόσμο, ἀλλά συγκακουχεῖ καί ἀγωνίζεται γιά τή σωτηρία τοῦ Ἰωάννου. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σκεπτόμουν τώρα ὅτι, σέ ὅλα τά πράγματα, ἐάν λείπει κάτι βασικό, δέν μπορεῖ νά προχωρήσει ἡ ὅλη ὑπόθεση καλά. Θυμάστε, εἴχαμε πεῖ καί πολύ παλιά, νομίζω, ὅτι στήν πορεία τῆς Ἐκκλησίας μερικές φορές ἔγιναν λάθη σοβαρά. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ δέν κάνει λάθη, οἱ ἄνθρωποι ὅμως κάνουν. Καί καθώς μπῆκαν ἔτσι ὁμαδικῶς, μαζικῶς διάφοροι ἄνθρωποι στήν Ἐκκλησία… Γνωρίζουμε ὅτι οἱ βασιλεῖς κάποιων χωρῶν, πῶς νά ποῦμε, σάν νά πίεσαν τούς λαούς τους καί ἀπεδέχθησαν τόν Χριστιανισμό. Καί γενικότερα ἔγινε αὐτό, καί σέ μεγάλες ὁμάδες καί σέ μικρότερες ὁμάδες. Χωρίς δηλαδή νά εἶναι ὥριμοι, χωρίς νά ξέρουν, χωρίς νά ἔχουν συναίσθηση καί συνείδηση τοῦ τί ἀκριβῶς θά κάνουν, βαπτίζονταν, καί, τρόπον τινά, ἀπό κάποια πλευρά μπῆκε ἡ βαρβαρότητα, ἄς ποῦμε, μπῆκαν οἱ ἄνθρωποι μέ τά ἤθη τους τά βάρβαρα στήν Ἐκκλησία. Καί αὐτό ἔκανε γενικότερη ζημιά. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Θά εὐχαριστήσω πρῶτα τόν Πανιερώτατο, τόν ὁποῖο εἶδα σήμερα τό πρωί καί τοῦ ἔβαλα μετάνοια, καί ὁ ὁποῖος μέ δέχθηκε πάλι μέ πολλή ἀγάπη καί μέ πολλή χαρά, πέρα ἀπό τό ὅτι ἔδωσε τήν ἄδεια καί τήν εὐλογία νά ἔρθω καί κάλυψε μέ τήν ἄδεια καί τήν εὐλογία του ὅλες αὐτές τίς ἐκδηλώσεις. Ἀκόμη μιά φορά μοῦ εἶπε ὅτι μπορῶ νά ἔρχομαι καί χωρίς ἄδεια· εἶναι ἀνοιχτός ὁ δρόμος. Εὐχαριστῶ τόν Πανιερώτατο μέ ὅλη μου τήν καρδιά γιά τήν ἀγάπη του, γιά τήν καλοσύνη του, γιά ὅλα. Καί γι᾿ αὐτό καί ἐγώ εὐχαρίστως ἔρχομαι καί γιά ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἀνταποκρίνονται στήν πρόσκληση αὐτή πού κάνει ἡ Μητρόπολη πρός ὅλους σας. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὅλοι μας γνωρίζουμε ἀπό τά σχολεῖα ὅτι συνήθως στά ἐγχειρίδια τά σχολικά, ἀκόμη καί στά πανεπιστημιακά, ὑπάρχουν διάφοροι ὁρισμοί γιά τήν Ἐκκλησία, τί εἶναι Ἐκκλησία. Ὅμως αὐτοί οἱ ὁρισμοί εἶναι πολύ μεταγενέστεροι καί θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι πιό πολύ προέρχονται ἀπό ἐπίδραση τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας. Ἐκεῖ στήν Δυτική Ἐκκλησία οἱ καθολικοί εἶχαν ἐπί αἰῶνες διαμάχες μέ τούς προτεστάντες καί, γιά νά τά βγάλουν πέρα, ἀναγκάστηκαν νά δώσουν κάποιους ὁρισμούς. Ἀπό κεῖ κάπως τούς πήραμε κι ἐμεῖς καί τούς βάλαμε στά ἐγχειρίδια, ἐνῶ οὔτε ἡ ἁγία Γραφή ἔχει κάποιο ὁρισμό γιά τήν Ἐκκλησία, οὔτε οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν κάποιο ὁρισμό γιά τό θέμα αὐτό τῆς Ἐκκλησίας, οὔτε στούς Κανόνας τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων βρίσκουμε κάτι πού νά εἶναι ὁρισμός γιά τήν Ἐκκλησία. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἡ ὀρθόδοξος πνευματική ζωή, παρά τήν ποικιλίαν τῶν τρόπων βιώσεως καί ἐκφράσεώς της, εἶναι μία. Ὑπάρχει δέ ἄρρηκτος ἐσωτερικός σύνδεσμος μεταξύ θεολογίας καί μυστικισμοῦ, δογματικῆς παραδόσεως καί πνευματικῆς ζωῆς. «Δέν κατανοοῦμεν τά δόγματα ἐκτός τῆς ἐμπειρίας, οὐδέ ἔχομεν τό πλήρωμα τῆς ἐμπειρίας ἐκτός τῆς ἀληθοῦς διδασκαλίας». [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁ κάθε ἄνθρωπος πού θά πιστέψει στόν Χριστό, μέ τό βάπτισμα καί μέ τό χρίσμα γίνεται χριστιανός, γίνεται μέλος τῆς Ἐκκλησίας. Δηλαδή, μέ τό βάπτισμα γεννιέται καινούργιος ἄνθρωπος κανείς, καί μέ τό χρίσμα παίρνει τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τά ὁποῖα θά τά ἔχει πάντοτε ὁ χριστιανός –πρέπει νά τά ἔχει– καί τά ὁποῖα τόν βοηθοῦν νά αὐξάνει στήν πνευματική ζωή. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Πολύ εὐλογημένη εἶναι αὐτή ἡ νύκτα, ἀδελφοί μου. Μᾶς ἀξίωσε ὁ Θεός ἀκόμη μιά φορά νά βρεθοῦμε στόν ναό του, μέσα στή λατρεία, μέσα στό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας. Καθώς θά προσέλθουμε τώρα νά κοινωνήσουμε τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, μᾶς ἀξιώνει ὁ Θεός ὄντως νά τόν συναντήσουμε. Ἄν ἐπιτρέπεται νά πῶ, νά τόν συναντήσουμε περισσότερο ἤ καλύτερα, πολύ-πολύ περισσότερο ἀπό τούς ποιμένες, οἱ ὁποῖοι εἶδαν τούς ἀγγέλους νά ἀνεβαίνουν, νά κατεβαίνουν καί νά ψάλλουν Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία. Οἱ ὁποῖοι ποιμένες ἄκουσαν ἀπό τόν ἄγγελο: Μή φοβεῖσθε· ἰδού εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαράν μεγάλην, ἥτις ἔσται παντί τῷ λαῷ, ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ (Λουκ. 2, 10), καί πῆγαν στή Βηθλεέμ καί μέσα στή φάτνη εἶδαν τόν Κύριο καί τόν προσκύνησαν. Πλεῖον ὧδε· πλεῖον! [Διαβάστε τη συνέχεια]

«Νῦν αἱ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν σύν ἡμῖν ἀοράτως λατρεύουσιν. Ἰδού γάρ εἰσπορεύεται ὁ Βασιλεύς τῆς δόξης. Ἰδού θυσία μυστική, τετελειωμένη, δορυφορεῖται. Πίστει καί πόθῳ προσέλθωμεν, ἵνα μέτοχοι ζωῆς αἰωνίου γενώμεθα». [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἐμεῖς οἱ χριστιανοί, ἀδελφοί μου, χρεωστοῦμε πολλές εὐχαριστίες σ᾿ ὅλους τούς ἁγίους καί εἰδικότερα σέ ὁρισμένους γνωστούς μας ἁγίους. Πολύ-πολύ ἰδιαίτερα ὀφείλουμε εὐγνωμοσύνη στόν μεγάλο ἅγιο τῆς Ἐκκλησίας μας, τόν ἱερό Χρυσόστομο, πού σήμερα τελοῦμε τή μνήμη τῆς ἀνακομιδῆς τοῦ λειψάνου του. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Λέγαμε καί ἄλλη φορά ὅτι δέν μπορεῖ νά γίνει κανείς χριστιανός, ἄν δέν βαπτισθεῖ, καί δέν σώζεται κανείς, ἄν δέν βαπτισθεῖ. Ὁ πιστεύσας καί βαπτισθείς σωθήσεται (Μάρκ. 16, 16). Ἡ Ἐκκλησία πίστεψε τά πράγματα ὅπως τά κήρυξε ὁ Κύριος, καί γι᾿ αὐτό καθιέρωσε τό βάπτισμα καί μάλιστα καί τόν νηπιοβαπτισμό. Ἀφοῦ γιά νά σωθεῖ κανείς πρέπει νά βαπτισθεῖ, ἕνα παιδί, ἄν φύγει ἀβάπτιστο, τί θά γίνει; Καί γι᾿ αὐτόν τόν λόγο, γιά νά μήν πεθάνει ἕνα παιδί ἀβάπτιστο, καθιερώθηκε ὁ νηπιοβαπτισμός. Δέν κάνουν καθόλου καλά οἱ γονεῖς ἐκεῖνοι πού ἀποφεύγουν νά βαπτίζουν τά παιδιά ἤ τό ἀναβάλλουν. Αὐτό εἶναι ἐπικίνδυνο, καί εἶναι μεγάλη ἁμαρτία, γι᾿ αὐτόν πού θά κάνει μιά τέτοια παράλειψη. Δηλαδή, τό νά πεθάνει ἕνα παιδί ἀβάπτιστο ἀπό ἀμέλεια τῶν γονέων εἶναι μεγάλη ἁμαρτία. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Θά ἀσχοληθοῦμε σήμερα μέ ἕνα σημείωμα πού μοῦ ἔδωσαν. Ἀναφέρεται σέ κάτι πού εἶπε ὁ π. Κλεόπας, τόν ὁποῖο συναντήσαμε στή Ρουμανία τό καλοκαίρι. Γράφει τό σημείωμα: Αὐτό πού πρότεινε ὁ π. Κλεόπας, νά γίνει δηλαδή ἀπό κοινοῦ συνεννόηση καί συμφωνία μεταξύ πνευματικοῦ καί ἐξομολογουμένου γιά τήρηση κάποιου συγκεκριμένου κανόνα, πρακτικά μπορεῖ νά ἐφαρμοσθεῖ στήν περίπτωση κάποιου πού χρόνια βλέπει ἕναν πνευματικό, ἀλλά ἴσως ποτέ δέν ἐξομολογήθηκε καθολικά καί ἀληθινά; Ἤ μήπως αὐτό ἔχει ἰσχύ καί ἐφαρμογή μόνο γιά ψυχές πού γιά πρώτη φορά πᾶνε νά συναντήσουν ἕναν πνευματικό; Μπορεῖτε νά μιλήσετε λίγο πιό συγκεκριμένα γι᾿ αὐτό; [Διαβάστε τη συνέχεια]