Ἱερόθεος ἱερώθη σοι πάλαι, Νῦν δ᾿ αὖ μεταστάς καί συνήφθη σοι Λόγε. Ἐδῶ, μέ αὐτούς τούς στίχους, οἱ ὑμνογράφοι καί οἱ ἐκκλησιαστικοί συγγραφεῖς γενικῶς, μοιάζει σάν νά παίζουν, ἀλλά λένε πολύ σημαντικά πράγματα. Δηλαδή τόν ἅγιο Ἱερόθεο ὁ Θεός τόν ἀξίωσε καί ἔγινε ἱερέας γιά τόν Χριστό, ἔγινε ἐπίσκοπος στήν Ἀθήνα, καί τώρα μέ τόν θάνατό του, μέ τήν κοίμησή του, μετέστη στούς οὐρανούς καί συνήφθη, ἑνώθηκε μέ τόν Λόγο, μέ τόν Χριστό. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οὗτος ἦτον εἷς ἀπό τούς ἐννέα βουλευτάς τοῦ ἐν Ἀθήναις δικαιοτάτου κριτηρίου τοῦ καλουμένου Ἀρείου Πάγου, ὑπερβαίνων ὅλους τούς ἄλλους κατά τόν πλοῦτον καί δόξαν καί σοφίαν καί σύνεσιν, σύγχρονος γενόμενος τοῦ Κυρίου καί τῶν ἱερῶν Ἀποστόλων. Ὅτε δέ ἤκουσε τόν μέγαν Παῦλον νά διαλέγεται περί Χριστοῦ εἰς τό ἀνωτέρω κριτήριον τοῦ Ἀρείου Πάγου, τότε ἐσύγκρινε μέ τά παρά τοῦ Παύλου λεγόμενα τήν παρατηρηθεῖσαν ὑπ᾿ αὐτοῦ ἔκλειψιν τοῦ ἡλίου, ἥτις ἔγινεν ἐπί τῆς σταυρώσεως τοῦ Κυρίου, ὅτε ἡ σελήνη ὑπέρ φύσιν ἐσυνώδευσε μέ τόν ἥλιον. Κινήθηκαν δηλαδή μαζί. Καί λοιπόν ἐπείσθη εἰς τούς λόγους τοῦ Παύλου καί πιστεύσας τῷ Χριστῷ ἐβαπτίσθη. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἀλγεῖ Σατανᾶς τόν πάλαι φίλον βλέπων, Ξίφει φιλοῦντα συνθανεῖν Ἰουστίνῃ. Τμήθη δευτερίῃ σύν Ἰουστίνῃ Κυπριανός. Οὗτος κατήγετο μέν ἀπό τήν ἐν Λιβύῃ Καρχηδόνα ἤ Καρθαγένην, διέτριβε δέν εἰς τήν Ἀντιόχειαν τῆς Συρίας κατά τούς χρόνους Δεκίου τοῦ βασιλέως ἐν ἔτει 250· ἦτο δέ εὐγενής καί πλούσιος καί πρός τούτοις φιλόσοφος, καί κατά τήν μαγικήν ἄκρος. Ἐσαγηνεύθη δέ εἰς τήν τοῦ Χριστοῦ πίστιν μέ τόν ἀκόλουθον τρόπον. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Πόσο καλό εἶναι πού μᾶς δίνει ὁ Θεός καί σήμερα καί ἀπό καιροῦ εἰς καιρόν τήν εὐκαιρία νά κάνουμε ἀγρυπνία! Μόλις προηγουμένως σκεπτόμουν πόσο καλά ἦταν ἀκόμη ἀπό παλιά, ὅταν πρωτοήλθαμε στό Πανόραμα, τό ᾿74. Τότε εἴχαμε καθιερώσει ἔτσι τό πρόγραμμα: Κάθε βράδυ εἴχαμε ἀγρυπνία. Καί κράτησε αὐτό μῆνες καί χρόνια. Καί βέβαια, δέν φτάνει ἁπλῶς νά προσέξουμε τή λέξη «ἀγρυπνία», πού κάπως μᾶς ἐπηρεάζει. Κάποια ψυχή πού ἔφυγε πρίν ἀπό ἕναν χρόνο, νομίζω, ἀπό αὐτόν τόν κόσμο, ἔκανε κατά κάποιον τρόπο τήν ἐμφάνισή της (σέ ὄνειρο) σέ φίλη της καί τῆς εἶπε: «Ἐδῶ πάνω ἔχει πολλές Λειτουργίες!». Δέν εἶπε τίποτε ἄλλο· αὐτό φαίνεται ἦταν ἀρκετό. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Νά ψάξουμε νά βροῦμε τούς ἐχθρούς μας καί νά τούς ἀγαπήσουμε «Καθώς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καί ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως». Πόσοι χριστιανοί ἄραγε προσέχουν καί ἐμβαθύνουν στό πνεῦμα τῶν λόγων αὐτῶν, ἀλλά καί ἔχουν διάθεση νά συμμορφώσουν τήν ὅλη ζωή τους πρός τά λόγια αὐτά; [Διαβάστε τη συνέχεια]

Τό θῆλυ κρύπτεις ἀνδρικῶς Εὐφροσύνη, (καταφέρνεις δηλαδή νά κρύψεις τή γυναικεία σου φύση μέ τό νά ἐμφανισθεῖς ὡς ἄνδρας) Καί κρυπτά τόν βλέποντα Δεσπότην βλέπεις. Παίζει ὁ συγγραφέας μέ τή λέξη κρύπτεις. Ὑποκλεπτόμαστε ἀπό τά εὐχάριστα τῆς ζωῆς Αὕτη ἡ ἁγία Εὐφροσύνη ἦτο κατά τούς χρόνους Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ ἐν ἔτει 410· ἀφήσασα δέ τά χαροποιά πράγματα τοῦ κόσμου τούτου καί τήν φαντασίαν καί δόξαν τῆς παρούσης ζωῆς… Βλέπετε τώρα, διαβάζουμε τούς βίους τῶν ἁγίων, ἀλλά τά νιώθουμε ὡς κάτι μακρινό, καί δέν μᾶς ὠφελοῦν τελικά. Πέρα ἀπό μιά συγκίνηση, πέρα ἀπό ἕναν θαυμασμό, δέν μᾶς ὠφελοῦν. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Νά πιαστοῦμε ἀπό τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ Ὁ Πέτρος ὅλη τή νύχτα ψάρευε χωρίς νά ἔχει κανένα ἀποτέλεσμα ὁ κόπος του. Καί καθώς συνειδητοποιεῖ τήν ὅλη ἀδυναμία του καί τήν ἀποτυχία του, προσέχει τί τοῦ λέει ὁ Χριστός, ἐμπιστεύεται στόν λόγο του καί ἀνταποκρίνεται ἀμέσως. Καί γίνεται τό θαῦμα: γέμισε τό δίχτυ του ψάρια. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Πίσω ἀπό κάθε σταυρό κρύβεται εὐλογία Ὅπως λέγαμε στήν ἑορτή τοῦ Γενεσίου τῆς Θεοτόκου, οἱ ἅγιοι θεοπάτορες Ἰωακείμ καί Ἄννα εἶχαν τό μεγάλο ὄνειδος τῆς ἀτεκνίας καί, ἕνεκα τοῦ ὅτι σήκωσαν τή συμφορά μέ ἐμπιστοσύνη καί ἐλπίδα στόν Θεό, ἔλαβαν τέτοια εὐλογία, πού δέν παίρνει περισσότερο· δηλαδή ἀξιώθηκαν νά γεννήσουν τή μητέρα τοῦ Θεοῦ. Καί οἱ γονεῖς τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου ἔχουν καί αὐτοί τό ὄνειδος τῆς ἀτεκνίας, τό ὁποῖο κατά τά τότε κρατοῦντα ἦταν ἀβάσταχτο. Καί αὐτοί τό σηκώνουν μέ ὑπομονή, μέ ταπείνωση, εὐλογοῦντες καί δοξάζοντες τόν Θεό καί ἐλπίζοντες σ᾿ αὐτόν. [Διαβάστε τη συνέχεια]

«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι». Ὁ ἄνθρωπος ἀγαπᾶ τόν ἑαυτό του καί θυμᾶται τόν Θεό, ὅταν κινδυνεύει ὁ ἑαυτός του. Τότε κάνει τόν σταυρό του, ψελίζει καί κάποιες προσευχές καί ζητᾶ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ὅλα αὐτά ἔχουν περισσότερο μαγικό χαρακτήρα παρά πραγματικά χριστιανικό χαρακτήρα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὅπως θά γνωρίζετε, ἡ σημερινή ἑορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ τιμίου Σταυροῦ θεωρεῖται ὡς μιά δεύτερη Μεγάλη Παρασκευή, καί γι᾿ αὐτό ἡ Ἐκκλησία θέσπισε αὐστηρή νηστεία. Ὁ Σταυρός εἶναι τό σύμβολο τῆς σωτηρίας μας Ὁ τίμιος Σταυρός βρέθηκε στίς 6 Μαρτίου. Ἐπειδή ὅμως τόν Σεπτέμβριο θά γίνονταν τά ἐγκαίνια τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, θεώρησε καλό ὁ Πατριάρχης νά συνδεθεῖ ἡ Ὕψωσις τοῦ τιμίου Σταυροῦ μέ τά ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ. Τά ἐγκαίνια, ὅπως ξέρετε, τά ἑορτάζουμε στίς 13 Σεπτεμβρίου καί στίς 14 εἶναι ἡ ἑορτή τῆς Ὑψώσεως. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὅλο τό θέμα, ἀπό τότε πού ἦρθε ὁ Χριστός καί ἑξῆς, εἶναι, ἐνόσω εἴμαστε σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο, νά γιατρευθεῖ ἡ ψυχή μας· ἀλλιῶς εἴμαστε «ψυχοπαθεῖς». Σπάνιο νά βρεῖς χριστιανό πού πίστεψε ἔτσι, ὥστε νά εἶναι στόν δρόμο αὐτόν τῆς θεραπείας καί νά θεραπεύεται ὅλο καί περισσότερο, νά ἔχει ἔτσι ὑγεία ἡ ψυχή του. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἡ ἱερότερη γέννηση Ὅπως λένε τά τροπάρια τῆς ἑορτῆς, εἶναι χαρά μεγάλη γιά ὅλο τόν κόσμο, πού γεννιέται ἐκείνη ἡ ὁποία θά γεννήσει τόν Σωτήρα τοῦ κόσμου. Γενικά, ὅπως εἶπε ὁ Κύριος, γίνεται χαρά, ὅταν γεννιέται ἕνας ἄνθρωπος στόν κόσμο αὐτό. Ἡ γυνή ὅταν τίκτῃ, λύπην ἔχει, ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα αὐτῆς· ὅταν δέ γεννήσῃ τό παιδίον, οὐκέτι μνημονεύει τῆς θλίψεως διά τήν χαράν ὅτι ἐγεννήθη ἄνθρωπος εἰς τόν κόσμον. Καί ὅλοι ὅσοι μπαίνουν στόν ἔγγαμο βίο ἔχουν αὐτόν τόν πόθο, αὐτόν τόν καημό, νά φέρουν ἄνθρωπο στόν κόσμο. Ὅπως ξέρουμε, στίς γυναῖκες τό μητρικό φίλτρο εἶναι πολύ ἰσχυρό. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ ἁγίου Ζαχαρίου, πού εἶναι ὁ πατέρας τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, ὅπως συμπληρώνει τό συναξάρι. Καί ἄλλες φορές σημειώνουν κάπως ἔτσι τά συναξάρια. Λένε γιά κάποιον ἅγιο ὅτι εἶναι συνασκητής ἤ μαθητής ἤ διδάσκαλος τοῦ τάδε ἤ πατέρας ἤ ἀδελφός ἤ τέκνο τοῦ τάδε. Καί αὐτό δέν γίνεται βέβαια τυχαῖα, οὔτε ἡ σημείωση αὐτή ἔχει σκοπό ἁπλῶς πληροφοριακό. Κι ἐμεῖς, ὅταν συνιστοῦμε κάποιον καί λέμε ὅτι εἶναι γιός τοῦ τάδε, δέν τό λέμε μόνο πληροφοριακά, ἀλλά καί ἀπό τήν πλευρά ὅτι, ἀφοῦ ἐκεῖνος εἶναι κάτι, κοντά σ ̓ αὐτόν εἶναι καί ὁ γιός του κάτι. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οὗτος ὁ ἅγιος Ἄνθιμος ἤχθη δεδεμένος διά τήν πίστιν τοῦ Χριστοῦ, ἐνώπιον τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει 288· εὑρίσκοντο δέ ἐκεῖ ἔμπροσθεν ἐρριμμένα καί ὅλα τά βασανιστήρια ὄργανα πρός φόβον τοῦ μάρτυρος· ἐπειδή λοιπόν ἐρωτήθη τί πιστεύει, ἀπεκρίθη ὁ μάρτυς καί ἐκήρυξε παρρησίᾳ ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Θεός ὁ ἀληθινός· ὅθεν ἐτζάκισαν τόν λαιμόν του καί ἐτρύπησαν αὐτόν μέ πυρωμένα σίδηρα. Ἁπλωθείς δέ γυμνός ἐπάνω εἰς τοῦβλα, δέρεται μέ ῥαβδία, καί ὑποδεθείς μέ ὑποδήματα χάλκινα πυρωμένα, βιάζεται νά περιπατῇ μέ αὐτά. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὅπως γνωρίζετε, τήν 1η Σεπτεμβρίου ἀρχίζει τό ἐκκλησιαστικό ἔτος. Δηλαδή ἀπό ἐκκλησιαστικῆς ἀπόψεως τήν 1η Σεπτεμβρίου ἔχουμε πρωτοχρονιά. Εὔχομαι ὅλοι, καθώς μπαίνουμε στή νέα ἐκκλησιαστική χρονιά, νά βάλουμε μιά ἀρχή, ἀλλά ἀρχή ἀληθινή. Μιά προφητεία Θά ἀναφερθῶ λίγο στά λόγια πού ἀκούσαμε προηγουμένως στήν εὐαγγελική περικοπή,1 στά ὁποῖα καί ἄλλη φορά ἔχουμε ἀναφερθεῖ, ἀλλά δέν ἐξαντλοῦνται αὐτά τά λόγια. Ἡ εὐαγγελική περικοπή εἶναι ἀπό τό κατά Λουκᾶν εὐαγγέλιο, καί θά ἀναφερθοῦμε στά λόγια ἀπό τόν προφήτη Ἠσαΐα,2 τά ὁποῖα ἀνέγνωσε ὁ Χριστός στήν ἰδιαιτέρα του πατρίδα, τή Ναζαρέτ, καί, ὅπως εἶπε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ἀναφέρονται στό πρόσωπό του. Στήν προφητεία αὐτή γίνεται λόγος γιά τό τί ἦρθε ὁ Χριστός νά κάνει στόν κόσμο, καί μάλιστα ὁμιλεῖ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός γιά τόν ἑαυτό του: Πνεῦμα Κυρίου ἐπ ̓ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέ με. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἀπεσταλμένος τοῦ Θεοῦ, εἶναι αὐτός πού ὡς ἄνθρωπος εἶναι χρισμένος μέ τό Πνεῦμα Κυρίου. Καί αὐτός εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος θά κάνει ἀκριβῶς τό ἔργο τό ὁποῖο χρειάζονται οἱ ἄνθρωποι. [Διαβάστε τη συνέχεια]

«Διήλθομεν διά πυρός καί ὕδατος, καί ἐξήγαγες ἡμᾶς εἰς ἀναψυχήν» Μᾶς ἀξιώνει ὁ Κύριος, ἡ Παναγία μας, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος νά κάνουμε ἀπόψε ἀγρυπνία ἐπί τῇ μνήμῃ τῆς ἀποτομῆς τῆς τιμίας αὐτοῦ κεφαλῆς. Καθώς εἴμαστε στόν μήνα Αὔγουστο, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀφιερωμένος ἰδιαίτερα στήν Παναγία, καί καθώς, ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε, ὑπάρχει μιά θαυμάσια παράσταση, ἡ Δέηση, ὅπως λέγεται, στήν ὁποία εἰκονίζεται ὁ Χριστός στό μέσον, ἡ Παναγία ἀπό τά δεξιά τοῦ Χριστοῦ καί ὁ τίμιος Πρόδρομος ἀπό τά ἀριστερά –θά ἔχετε ἀσφαλῶς ὑπ᾿ ὄψιν σας ὅτι στήν Πόλη, στήν Ἁγία Σοφία ὑπάρχει τό καλύτερο ψηφιδωτό, τό ὁποῖο παριστᾶ ἀκριβῶς τή Δέηση· καί ἀλλοῦ βέβαια ὑπάρχει αὐτή ἡ παράσταση– θεωρῶ καλό στή σημερινή ἀγρυπνία νά δοῦμε μιά κάποια ἰδιαίτερη συγγένεια πού ὑπάρχει μεταξύ τῆς Παναγίας καί τοῦ ἑορταζομένου σήμερα τιμίου Προδρόμου. Ὑπάρχει, θά ἔλεγε κανείς, μιά βαθιά, ἄς τό ποῦμε ἔτσι, συγγένεια, μιά βαθιά σχέση καί ὡς πρός τό θέμα τῶν παθημάτων μεταξύ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου καί βαπτιστοῦ καί τῆς Παναγίας. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὅταν ἔχει ἀγάπη κανείς, δίνει ὅ,τι πολυτιμότερο ἔχει Ὁ νεανίσκος τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς ἦταν θρησκευτικός ἄνθρωπος καί τηροῦσε τίς ἐντολές τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἔνιωθε ὅμως κάποιο κενό, καί γι᾿ αὐτό πλησίασε τόν Χριστό καί τόν ρώτησε τί νά κάνει, γιά νά κερδίσει τήν αἰώνια ζωή. Περίμενε νά τοῦ πεῖ ὁ Χριστός ὅτι αὐτό πού κάνει φτάνει ἤ ἔστω ὅτι χρειάζεται κάτι ἀκόμη νά κάνει, καθώς ρώτησε: «Τί ἔτι ὑστερῶ;» Δέν πῆγαν ὅμως καλά τά πράγματα, γιατί ὁ Χριστός τοῦ ζήτησε τά πάντα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

24 Αὐγούστου Τοῦ ἁγίου ἐνδόξου ἱερομάρτυρος καί ἰσαποστόλου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ Σήμερα πού ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τή μνήμη τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, καί ἡ ἀποστολική καί ἡ εὐαγγελική περικοπή τῆς θείας Λειτουργίας εἶναι τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου. Καί μάλιστα, σύμφωνα μέ αὐτά πού λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στήν ἀποστολική περικοπή, ἐμεῖς οἱ κληρικοί ἔχουμε ὑποχρέωση νά καταρτίζουμε τόν λαό τοῦ Θεοῦ. Στή μιά περικοπή, τήν ἀποστολική, γίνεται λόγος γιά ἀποστόλους, γιά προφῆτες, γιά εὐαγγελιστάς, γιά ποιμένες καί διδασκάλους, πού, ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, τούς ἔδωκε ὁ Κύριος πρός τόν καταρτισμόν τῶν ἁγίων ... μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τήν ἑνότητα τῆς πίστεως ... εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ. Στήν ἄλλη περικοπή, τήν εὐαγγελική, γίνεται πάλι λόγος γιά τούς ἀποστόλους, τούς ὁποίους ἔστειλε ὁ Χριστός νά κηρύξουν καί τούς τόνισε νά λένε ὅτι ἤγγικεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἀπόδοση Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Ὅπως ἔχουμε πεῖ κι ἄλλη φορά, ὅλες περίπου οἱ ἑορτές ἐκτός ἀπό τό Πάσχα, ἀποδίδονται περίπου τήν ὀγδόη ἡμέρα, ἐνῶ ἡ ἑορτή τῆς Παναγίας ἀποδίδεται τήν ἐνάτη ἡμέρα μετά ἀπό τήν κυριώνυμη ἡμέρα. Γι᾿ αὐτό ἡ σημερινή γιορτή λέγεται καί ἐννιάμερα, δηλαδή ἐννέα ἡμέρες μετά τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως. Ἔτσι τελειώνουν οἱ ἑορτές πρός τιμήν τῆς Παναγίας τόν μήνα Αὔγουστο. Ὅμως κατά κάποιο τρόπο, ὅπως εἴπαμε, ὅλος ὁ Αὔγουστος εἶναι ἐπηρεασμένος ἀπό τίς γιορτές τῆς Παναγίας, γιατί ἄλλοτε ἡ ἀπόδοση γινόταν μέχρι καί 30 Αὐγούστου. Εἶναι ἐπίσης καί ἡ κατάθεση τῆς ἐσθῆτος τῆς Παναγίας στίς 31 Αὐγούστου. Ἀποδίδεται μέν ἡ ἑορτή ἀπόψε, ἀλλά ἐξακολουθεῖ ὁ Αὔγουστος μήνας νά ἁγιάζεται ἀπό τήν ἑορτή τῆς Παναγίας. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἔχεις διάθεση νά συγχωρήσεις ἐκείνους πού σοῦ ἔφταιξαν; Μέ ἀφορμή τή σημερινή εὐαγγελική περικοπή (ἡ παραβολή τοῦ κακοῦ δούλου) νά ποῦμε τά ἑξῆς: Καί ὅταν ἀκόμη ἔχει κάνει πολλή δουλειά ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ μέσα σου καί νιώθεις τήν ἀχρειότητά σου, τήν ἁμαρτία σου καί ζητᾶς ἀπό τόν Θεό νά σέ ἐλεήσει, νά σέ σπλαχνιστεῖ νά ἀναρωτηθεῖς: «Ἔχω ἐγώ διάθεση νά συγχωρήσω ἐκείνους πού μοῦ ἔφταιξαν;» Καί νά τό κάνεις ὄχι ἀφ᾿ ὑψηλοῦ, σάν σπουδαῖος καί ἀνώτερος ἄνθρωπος. Ὅταν κάθε φορά ὅλο καί περισσότερο βρίσκεσαι καταχρεωμένος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί νιώθεις ὅτι χάνεσαι, χάνεται ἡ ψυχή σου αἰώνια, ἄν δέν σέ συγχωρήσει ὁ Θεός, αὐτό θά σέ βοηθήσει νά νιώσεις κι ἐσύ τούς ἄλλους καί νά τούς συγχωρήσεις. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σκεπτόμουν ἄλλα πράγματα νά ποῦμε ἀπόψε, ἀλλά θεωρῶ ὅτι εἶναι καλύτερο νά προσπαθήσουμε μαζί νά μυηθοῦμε στό ὅλο πνεῦμα τῆς ἑορτῆς τῆς Παναγίας μας, τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ἑρμηνεύοντας τό δοξαστικό τῶν ἀποστίχων τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς, πού ἀκούσαμε πρό ὀλίγου. Εἶναι ἀρκετά μεγάλο καί, θά ἔλεγε κανείς, ὅτι περιέχει ἐν περιλήψει τό ὅλο πνεῦμα καί τήν οὐσία τῆς ἑορτῆς. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὑπάρχει κάτι πού πρέπει νά γίνει ἀπό μέρους τοῦ ἀνθρώπου Ὁ Κύριος ἔχει μπροστά του ἕναν πονεμένο πατέρα, ὁ ὁποῖος τόν παρακαλεῖ νά θεραπεύσει τό παιδί του. Καί ὁ Κύριος σάν νά ὁμιλεῖ σκληρά ὄχι μόνο ἀπευθυνόμενος πρός τόν πατέρα αὐτόν, ἀλλά καί πρός ὅλους τούς ἀκροατάς καί πρός τούς ἀνθρώπους ὅλων τῶν αἰώνων: «Ὦ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη, ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν, ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμᾶς;» [Διαβάστε τη συνέχεια]

Καθώς ἀκριβῶς ἀπόψε εἶναι ἡ μνήμη τοῦ ἀποστόλου Ματθία, τοῦ δωδεκάτου ἀποστόλου πού ἐξελέγη στή θέση τοῦ Ἰούδα, βρίσκω καλό νά διαβάσουμε ἀπό τή μετάφραση τό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα πού εἶναι ἀπό τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, καί πού ἀναφέρεται, κυρίως, στήν ἐκλογή τοῦ Ματθία. Τότε αὐτοί γύρισαν στήν Ἰερουσαλήμ ἀπό τό ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, πού ἦταν κοντά στήν Ἰερουσαλήμ καί ἀπεῖχε περίπου ἕνα χιλιόμετρο. Κι ὅταν μπῆκαν στήν πόλη, ἀνέβηκαν στό ἀνώγι ὅπου ἔμεναν: ὁ Πέτρος, ὁ Ἰωάννης, ὁ Ἰάκωβος καί ὁ Ἀνδρέας, ὁ Φίλιππος καί ὁ Θωμᾶς, ὁ Βαρθολομαῖος καί ὁ Ματθαῖος, ὁ Ἰάκωβος τοῦ Ἀλφαίου, ὁ Σίμων ὁ Ζηλωτῆς καί ὁ Ἰούδας τοῦ Ἰακώβου. Ὅλοι αὐτοί, μέ μιά ψυχή ἦταν ἀφοσιωμένοι στήν προσευχή καί τή δέηση πρός τόν Θεό. Μαζί τους ἦταν καί γυναῖκες, καθώς καί ἡ Μαρία, ἡ μητέρα τοῦ Ἰησοῦ, καί τά ἀδέρφια του. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἑορτάζουμε τή μεγάλη δεσποτική ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος. Ὅπως γνωρίζουμε, ὄχι μόνο ὑπάρχουν ἤ καί κτίζονται ναοί ἀφιερωμένοι στή Μεταμόρφωση, ἀλλά καί μοναστήρια ἐπίσης ἀφιερώνονται στή Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου, γιατί βαθύτερα ἡ κάθε ἀνθρώπινη ψυχή αὐτό ἐπιθυμεῖ, νά μεταμορφωθεῖ. Τό ἔργο τοῦ Θεοῦ αὐτό εἶναι: Τρέχει νά βρεῖ τόν ἁμαρτωλό ἄνθρωπο, γιά νά τόν μεταμορφώσει· δηλαδή νά κάνει τόν ἄνθρωπο ὅ,τι εἶναι καί ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Δέν ὑπάρχει ἄλλο ἀνώτερο καί ὑψηλότερο ἀπό τό νά γίνει κανείς ὅπως εἶναι ὁ Χριστός. Αὐτό δέν εἶναι ἁπλῶς μιά ἐπιδίωξη. Ὁ σκοπός γιά τόν ὁποῖο ἔγινε ὁ ἄνθρωπος, εἶναι νά θεωθεῖ· αὐτή εἶναι ἡ μεταμόρφωση τοῦ ἀνθρώπου. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Δέν εἶναι μόνο γιά ἐκλεκτούς ἡ ἁγιότητα Ἀπόψε ἑορτάζουμε τήν ἁγία Θεοδώρα τήν ἐν Θεσσαλονίκῃ, ἡ ὁποία ἐκοιμήθη στίς 29 Αὐγούστου. Ἀλλά μετεφέρθη ἡ ἑορτή της στίς 3 Αὐγούστου –ἡμερομηνία ἀνακομιδῆς τῶν λειψάνων της– ὥστε νά μήν ἐπικαλύπτεται ἡ δική της ἑορτή ἀπό τήν ἑορτή τοῦ Τιμίου Προδρόμου τήν 29η Αὐγούστου. Λέει τό συναξάρι: «Αὕτη ἡ μακαρία ὥρμητο ἐξ Αἰγίνης ἐξ εὐγενῶν καί εὐσεβῶν προελθοῦσα γεννητόρων, Ἀντωνίου καί Χρυσάνθης καλουμένων, ἐν ἔτει ὀκτακοσιοστῷ δεκάτῳ δευτέρῳ (812) ἀπό Χριστοῦ γεννηθεῖσα. Συχνῶν ἐπιδρομῶν τῶν τῆς Ἄγαρ δυσσεβῶν ἀπογόνων τοῖς ἐν Αἰγίνῃ ποιούντων...» [Διαβάστε τη συνέχεια]

Τά πάντα εἶναι γιά τή σωτηρία μας. Ὅλα ἔχουν σωτηριολογικό χαρακτήρα, ὅλα πρέπει νά ἔχουν σωτηριολογικό χαρακτήρα, καί εἰδικότερα οἱ προσευχές μας στήν Παναγία: «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς». Νά δοῦμε τί θά μᾶς φωτίσει ὁ Θεός νά ποῦμε σήμερα. Ἀπόψε, καθώς τήν ἀγρυπνία τήν κάνουμε ἀκριβῶς διότι ἑορτάζουμε τήν ἀνακομιδή τοῦ λειψάνου τοῦ ἁγίου Στεφάνου, μᾶς δίνεται ἡ εὐκαιρία νά ἀναφερθοῦμε στό θέμα τῶν ἁγίων, τῆς ἁγιότητος. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἀπό ἀπόψε μπαίνουμε στήν περίοδο τοῦ Δεκαπενταυγούστου καί κάνουμε ἀγρυπνία μέ τήν εἴσοδό μας στήν περίοδο αὐτή. Ἡ Ἐκκλησία μᾶς προετοιμάζει γιά νά ἑορτάσουμε καί τή δεσποτική ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, ἀλλά καί τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, μέ ὅλους τούς τρόπους, μέ ὅλα, ἄν θέλετε, τά μέσα· ἰδιαίτερα ὅμως, ὅπως σέ κάθε μεγάλη καί γιά κάθε μεγάλη ἑορτή, μᾶς προετοιμάζει καί μέ νηστεία, ἡ ὁποία ἀρχίζει ἀπό αὔριο τό πρωί, πρώτη Αὐγούστου, καί διαρκεῖ μέχρι καί τήν παραμονή τῆς ἑορτῆς τῆς Παναγίας. Ἕνα μέρος, ἄς ποῦμε ἔτσι, αὐτῆς τῆς νηστείας, εἶναι προετοιμασία γιά τήν ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος καί τό ἄλλο μέρος, ὡς συνέχεια, εἶναι προετοιμασία γιά τήν ἑορτή τῆς Παναγίας. [Διαβάστε τη συνέχεια]

«Καί ἐξελθών ὁ Ἰησοῦς εἶδε πολύν ὄχλον, καί ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτοῖς καί ἐθεράπευσε τούς ἀρρώστους αὐτῶν». Στή συνέχεια – μᾶς λέει ἡ εὐαγγελική περικοπή – καθώς τό πλῆθος τόν ἔχει ἀκολουθήσει στήν ἔρημο γιά πολλές ὧρες καί εἶναι νηστικοί, ὁ Κύριος μέ πέντε ἄρτους καί δύο ψάρια, τά ὁποῖα εὐλογεῖ καί πολλαπλασιάζει, χορταίνει πέντε χιλιάδες ἄνδρες, καί ὑπάρχουν καί περισσεύματα δώδεκα κοφίνια. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οὗτος ὁ ἅγιος ἦτο κατά τούς χρόνους τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει 304, καταγόμενος ἀπό τήν πόλιν τῆς Νικομηδείας, υἱός πατρός μέν ἕλληνος, Εὐστοργίου ὀνομαζομένου, μητρός δέ ἐκ προγόνων οὔσης χριστιανῆς, καλουμένης Εὐβούλης. Ἔμαθε τήν μέν τῶν σωμάτων ἰατρικήν τέχνην ἀπό τινα Εὐφρόσυνον, ὅστις εἶχεν δόξαν καί φήμην μεγαλωτάτην καί ἐφαίνετο ὅτι ἔφθασεν εἰς τό ἄκρον τῆς ἰατρικῆς. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι οἱ γονεῖς –πατέρες, μητέρες– δέν θέλουν ἁπλῶς νά γεννήσουν παιδιά, ἀλλά θέλουν τά παιδιά τους νά εἶναι καί κάτι. Καί κατά κανόνα, καμαρώνουν οἱ γονεῖς πού ἔχουν παιδιά πού προκόπτουν, ἀναδεικνύονται, ἄς ποῦμε, στήν κοινωνία: καταλαμβάνουν θέσεις, κάνουν δουλειές, κατά κόσμον ἔχουν ὄνομα, ἔχουν μιά ὑψηλή θέση, τιμῶνται. Καί ἔτσι κοντά στά παιδιά τιμῶνται καί οἱ γονεῖς. [Διαβάστε τη συνέχεια]