Ἐπειδή εἶναι πολλοί –ὄχι μόνο πολλοί ἀπό σᾶς, ἀλλά καί ἄλλοι– ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐξομολογοῦνται, ἀλλά πιθανόν νά μήν ἐξομολογοῦνται σωστά καί νά μήν ἔρχεται στήν ψυχή τους τό ἀποτέλεσμα πού πρέπει νά ἔλθει, μολονότι εἶναι ἐνδεχόμενο νά ἐξομολογεῖται κανείς συχνά, θά προσπαθήσουμε νά τό δοῦμε τό θέμα αὐτό, ὅσο γίνεται, ἀπό πιό κοντά καί πιό καλά. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Εἴπαμε πολλές φορές ὅτι ἔτσι ὅπως λειτουργοῦμε γενικότερα σήμερα στήν Ἐκκλησία –ἐννοῶ ἐδῶ ἔτσι ὅπως κάνουμε τά διάφορα καθήκοντά μας– μένουν κάποια κενά, καί ὅσο ἐξαρτᾶται ἀπό τόν καθένα μας, νά γεμίζουμε αὐτά τά κενά, γιατί ὅλοι θά δώσουμε λόγο στόν Θεό. Πιό συγκεκριμένα, ἔχουμε πεῖ κι ἄλλη φορά, καταρχήν ὅλοι οἱ χριστιανοί, ἄν θέλουν νά εἶναι χριστιανοί, νά ἐξομολογοῦνται, δέν γίνεται ἀλλιῶς. Μόνο κανένας χωρικός, κανένας αὐτοῦ τοῦ τύπου ἄνθρωπος δέν πλένει τό σῶμα του, δέν τό καθαρίζει, ἴσως καί ποτέ. Ἀλλά ὅλοι οἱ ἄλλοι, πού κάπως θέλουν νά ζοῦν στοιχειωδῶς μαζί μέ τούς ἄλλους ἀνθρώπους, πρέπει νά εἶναι καθαροί, καί πλένονται συχνά. Προκειμένου γιά τό σῶμα. Γιά τήν ψυχή; Πῶς τό κάνουμε αὐτό καί ἀφήνουμε ἀκάθαρτη τήν ψυχή; Οὔτε τακτοποιεῖται κανείς ἁπλῶς μέ τό νά λέει “ὅλοι εἴμαστε ἁμαρτωλοί” ἤ “εἶμαι ἁμαρτωλός”. Χρειάζεται συγκεκριμένα π.χ. γιά τό σῶμα νά πάει νά πλυθεῖ κανείς, δέν γίνεται ἀλλιῶς. Λερώθηκαν τά ἐνδύματα, βρώμισαν; Κατά συγκεκριμένο τρόπο πρέπει κανείς νά πάει νά τά πλύνει· ὄχι ἁπλῶς νά τά μουσκέψει οὔτε ἁπλῶς νά λέει ὅτι χρειάζομαι καθαρά ἐνδύματα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁμιλητής: Πάντως, θά ἤθελα νά πῶ πρῶτα ὅτι μπορεῖ νά ἐξομολογεῖται κανείς, χωρίς νά ἔχει μετάνοια. Καί αὐτό νά τό προσέξουμε. Ὅταν ὅμως ἀληθινά μετανοεῖ κανείς, εἶναι ἀδύνατον νά μήν ἐξομολογεῖται· διότι δέν σώζει τόν ἄνθρωπο αὐτή καθ᾿ ἑαυτήν ἡ μετάνοια. Ἡ μετάνοια κάνει τόν ἄνθρωπο δεκτικό τῆς συγχωρήσεως πού θά τοῦ δώσει ὁ Θεός, ἀλλά ἡ συγχώρηση αὐτή δίνεται ἀπό τήν Ἐκκλησία. Δέν εἶπε ἔτσι τυχαῖα ὁ Χριστός στούς ἀποστόλους: Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον· ἄν τινων ἀφῆτε τάς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς· ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται. Δέν εἶπε μόνο τό ἕνα, εἶπε καί τό ἄλλο· καί δέν τά εἶπε τυχαῖα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα θά πῶ λίγα λόγια γιά τόν μέγα ἁγιασμό. Γι᾿ αὐτό τό θέμα ἔχω πεῖ ὄχι μόνο παλιά, πού μιλήσαμε γιά τά πρακτικά αὐτά θέματα, ἀλλά καί παρεμπιπτόντως ἄλλες φορές καί στή θεία Λειτουργία καί τήν ἡμέρα τῶν Θεοφανείων μπορεῖ νά εἴπαμε. Ὅμως ὁρισμένοι πιθανόν νά μήν ἔχετε ἀκούσει, γι᾿ αὐτό, παρακαλῶ, νά προσέξετε μερικά πού θά ποῦμε σύντομα-σύντομα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Πρῶτα θά ἤθελα νά ἐκφράσω τήν μεγάλη μου χαρά, γιά ὅσα γίνονται αὐτές τίς μέρες πρός τιμήν τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Συμεών, Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, τόν ὁποῖο συμπαθῶ καί τιμῶ ὡς Ἅγιο μέσα στήν καρδιά μου ἀπό τά φοιτητικά μου ἀκόμη χρόνια. Ὕστερα θά ἤθελα νά ἐκφράσω τίς ταπεινές εὐχαριστίες μου πρός τόν Παναγιώτατο, πού ἡ πατρική του ἀγάπη κάθε τόσο μᾶς κάνει αὐτές τίς εὐλογημένες ἐκπλήξεις. Αὐτήν τήν φορά μᾶς συνήγειρε στόν δίκαιο πανηγυρισμό τοῦ Ἁγίου Συμεών. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἐν πρώτοις αἰσθάνομαι τήν ἀνάγκην νά εὐχαριστήσω τόν Παναγιώτατον Μητροπολίτην μας, ὅστις μοί ἔκαμε τήν τιμήν νά μοί ἀναθέσῃ τήν ἀνάπτυξιν τοῦ σπουδαιοτάτου τούτου θέματος καί οὕτω μοί ἔδωκε τήν εὐκαιρίαν, ἐν τῇ προσπαθείᾳ μου νά ἑτοιμάσω τήν εἰσήγησιν ταύτην, μεγάλως νά ὠφεληθῶ. Εὐχαριστῶ ἐπίσης πάντας ὑμᾶς, σεβαστοί πατέρες, οἵτινες θά ἔχητε τήν ὑπομονήν καί ἀγάπην νά μέ ἀκούσητε. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Δέν ξέρω ἐάν ὁ Θεός μέ φώτισε, πού σκέφθηκα νά ἀφήσουμε τά θέματα μέ τά ὁποῖα ἀσχολούμαστε στίς ἀγρυπνίες αὐτές καί νά ἀναφερθοῦμε σέ κάποιο ἄλλο θέμα. Πιστεύω ὅτι ἔτσι πρέπει νά εἶναι. Διαπιστώνω κάθε μέρα ὅλο καί πιό πολύ, ἀδελφοί μου, ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, καί οἱ χριστιανοί, βρίσκονται σέ κάποια ἀνάγκη, ἔχουν κάποιο πρόβλημα, ἔχουν κάποια δυσκολία, ἔχουν κάτι πού τούς πιέζει. Καί ὅλοι θά ἤθελαν νά μποροῦσαν νά ζητήσουν κάτι ἀπό τόν Θεό, καί νά τούς τό κάνει. Βλέπω, π.χ., τήν προθυμία, ἄν θέλετε, καί τόν καημό, μέ τόν ὁποῖο ἐρχόμαστε νά χρισθοῦμε μέ τό ἅγιο ἔλαιο τοῦ εὐχελαίου. Αὐτό σημαίνει ὅτι ὅλοι περιμένουμε κάποια θεραπεία. Κάτι μᾶς βασανίζει, μᾶς δημιουργεῖ ὁλόκληρη ἱστορία, πρόβλημα μεγάλο, κάτι μᾶς κάνει νά ὑποφέρουμε, νά πονᾶμε, καί θέλουμε νά θεραπευθοῦμε. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Εἴπαμε ἀρκετά τήν περασμένη Κυριακή πιό εἰδικά γιά τό θέμα τῆς νοερᾶς προσευχῆς καί νά προσπαθήσουμε, ὅσο γίνεται, νά συμπληρώσουμε σήμερα καί νά ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα καλύτερα. Τό θέμα βέβαια δέν εἶναι μόνο νά κάνει κανείς κάτι. Τό θέμα εἶναι νά ξέρει τί κάνει. Καί ἐπίσης, νά ξέρει ποιός εἶναι αὐτός πού τό κάνει καί γιατί τό κάνει. Ὅλα ξεκινοῦν ἀπό τό ὅτι εἴμαστε πλάσματα τοῦ Θεοῦ, εἴμαστε πλασμένοι «κατ᾿ εἰκόνα» Θεοῦ. Ὅσο καί ἄν ἁμάρτησε ὁ ἄνθρωπος, ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ δέν ἔσβησε ἀπό μέσα του. Ἀμαυρώθηκε ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ὅμως δέν χάθηκε. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλασμένος «κατ᾿ εἰκόνα» Θεοῦ, ἀλλιῶς δέν θά μποροῦσε νά ἔχει ἐπικοινωνία μέ τόν Θεό, νά ἔχει ἀναφορά στόν Θεό ἤ δέν θά μποροῦσε νά προσπαθεῖ νά ἐπικοινωνήσει μέ τόν Θεό, δηλαδή νά ἔχει ἐλπίδες ὅτι προσπαθώντας θά τό πετύχει αὐτό. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἑορτάζουμε σήμερα τόν Εὐαγγελισμό τῆς Θεοτόκου. Ἡ ἡμέρα αὐτή εἶναι ἡ ἀρχή τῆς σωτηρίας μας. Θά παρακαλοῦσα ἀκόμη μία φορά καλά νά τό ἐννοήσουμε οἱ χριστιανοί, καλά νά τό καταλάβουμε, ὅτι ὁ Θεός θέλει νά σώσει τόν ἄνθρωπο. Νά τόν σώσει ἀπό τήν ἁμαρτία. Ἡ ἁμαρτία εἶναι τό κακό στόν ἄνθρωπο, ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ κόλαση τοῦ ἀνθρώπου. Ὅλα τά ἄλλα πού ἐμεῖς τά νομίζουμε κακά, δέν εἶναι τίποτε. Ὁ Θεός θέλει νά σώσει τόν ἄνθρωπο καί γι᾿ αὐτό ἔστειλε τόν ἀρχάγγελο Γαβριήλ νά φέρει αὐτή τήν καλή εἴδηση στήν Παναγία, ὅτι ἀπ᾿ αὐτήν θά γεννηθεῖ αὐτός πού θά σώσει τόν κόσμο. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Πρίν ἀπό δυό χρόνια νομίζω, ἐδῶ στόν χῶρο αὐτό, εἴχαμε τήν αἴσθηση ὅτι κάτι μᾶς ἔδειξε ἡ Παναγία, κάτι μᾶς εἶπε ἡ Παναγία, καί τό μελετήσαμε κάπως τό θέμα τότε καί νομίζω ὅτι μᾶς ἔκανε καλό. Δέν μπορεῖ νά πεῖ κανείς ἀκριβῶς τί ἔγινε, ἀλλά, νά, ἔτσι ὅπως ἤμασταν μαζεμένοι καί τότε, ὡς τέκνα τῆς Ἐκκλησίας, ὡς μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ὡς παιδιά τῆς Παναγίας, μᾶς ἔδωσε νά ἐννοήσουμε ἡ Παναγία ὅτι μᾶς ἀναλαμβάνει, μᾶς δέχεται, καί τρόπον τινά ζήτησε νά ἐμπιστευθοῦμε, νά δώσουμε τόν ἑαυτό μας, νά πιστέψουμε στή Χάρι της καί τό καλό θά γίνει. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἤδη ἀπό σήμερα, Κυριακή πρό τῆς Χριστοῦ γεννήσεως, μέ τήν εὐαγγελική περικοπή πού ἀκούσαμε πληροφορούμεθα γιά τό μεγάλο αὐτό γεγονός τῆς γεννήσεως τοῦ Κυρίου. Ὁ ἀρχάγγελος βεβαιώνει τήν Μαρία, τήν Παναγία, ὅτι αὐτό τό παιδί πού θά γεννηθεῖ εἶναι ἐκ Πνεύματος Ἁγίου. Βεβαιώνει καί τόν Ἰωσήφ ὁ ὁποῖος παραξενεύτηκε, ὅταν εἶδε τήν μνηστή του χωρίς νά ἔχει καμία, ὅπως λέει ἐδῶ, συζυγική ἐπαφή νά εἶναι ἔγκυος καί ἐθορυβήθη. Τοῦ λέει λοιπόν ὁ ἄγγελος «κατ᾿ ὄναρ· μὴ φοβηθῇς παραλαβεῖν Μαριὰμ τὴν γυναῖκά σου· τὸ γὰρ ἐν αὐτῇ γεννηθὲν ἐκ Πνεύματός ἐστιν Ἁγίου» (στ. 20). [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἐκεῖνο πού θέλω νά πῶ στήν ἀγάπη σας αὐτή τήν ὥρα, εἶναι ὅτι ἀληθῶς ὁ Κύριος ἀνέστη, ἀδελφοί μου, καί ἀληθῶς ἀνέστη, γιά νά ἀναστηθοῦμε ἐμεῖς καί νά γίνει σ᾿ ἐμᾶς καί ἡ πρώτη ἀνάσταση καί ἡ δεύτερη. Τώρα, ὅσο εἴμαστε σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο, ἀνασταίνεται ἡ ψυχή πού εἶναι νεκρή ἀπό τήν ἁμαρτία καί μετά τή ζωή αὐτή ἀνασταίνεται γιά τήν αἰώνια ζωή. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Πῶς ἦταν οἱ Ἀπόστολοι ὄχι μόνο πρίν τούς γνωρίσει ὁ Χριστός καί πρίν γνωρίσουν τόν Χριστό, ἀλλά καί ἐνόσω ἦταν μέ τόν Χριστό πρό τοῦ Πάθους καί πρό τῆς Πεντηκοστῆς καί πῶς ἔγιναν μετά τήν Πεντηκοστή! Ἐάν ὁ ἀπόστολος Ἀνδρέας ὅπως καί οἱ ἄλλοι Ἀπόστολοι ἔμεναν αὐτοί πού ἦταν μέχρι καί τή Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ _θά ἔλεγα, ἀκόμη καί μετά τή Σταύρωση, ὅλες ἐκεῖνες τίς πενήντα ἡμέρες πρίν ἀναληφθεῖ ὁ Χριστός καί πρίν ἔλθει τό Ἅγιο Πνεῦμα_ ποτέ δέν θά μποροῦσαν νά κάνουν ἕνα τέτοιο τεράστιο ἔργο, τό ὁποῖο δέν πρέπει νά τό δοῦμε μόνο σάν ἔργο, σάν δουλειά, ἀλλά σάν ἔργο τό ὁποῖο εἶχε τέτοια ἐμπόδια καί τόσα πολλά ἐμπόδια. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Γιορτάζουμε ἀπόψε τήν τρίτη, ὅπως λέγεται, εὕρεση τῆς τιμίας κεφαλῆς τοῦ Τιμίου Προδρόμου, ἐνῶ ἡ πρώτη καί ἡ δεύτερη εὕρεση ἑορτάζονται μαζί στίς 24 Φεβρουαρίου. Βέβαια, ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος ἦταν καί εἶναι αὐτός πού εἶναι μέσα στήν Ἐκκλησία. Ὅπως ἐπίσης καί ἡ κάρα του ἦταν καί εἶναι θησαυρός γιά τήν Ἐκκλησία. Καί βλέπετε, ἡ Ἐκκλησία βρίσκει ὅτι πρέπει νά θεωρήσει πώς εἶναι ἰδιαίτερο γεγονός κάθε φορά πού βρίσκει τήν κάρα τοῦ Τιμίου Προδρόμου καί γι᾿ αὐτό καθιέρωσε ἑορτή καί γιά τήν πρώτη καί δεύτερη εὕρεσή της καί γιά τήν τρίτη. Καί μάλιστα, ὄχι ἁπλῶς τελοῦμε τή μνήμη τῆς εὑρέσεως _μιά ἁπλή μνήμη_ ἀλλά τά βιβλία τά ἐκκλησιαστικά ἔχουν πλήρη ἀκολουθία καί τώρα καί στίς 24 Φεβρουαρίου. Γιά τήν Ἐκκλησία ὄχι ἁπλῶς ἡ κάρα τοῦ τιμίου Προδρόμου εἶναι ἁγία κάρα, ἀλλά εἶναι σημαντικό καί μεγάλο καί τό γεγονός τῆς εὑρέσεώς της. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οἱ ἅγιοι αὐτοί μᾶς θυμίζουν ὅλους τούς ἄλλους ὁσίους ἀλλά καί ὅλους τούς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ ὁποῖοι ἅγιοι ἔκαναν ὅλοι τους τόν κανόνα πού ὁ Θεός ἀνέθεσε στόν καθένα. Καί εἰδικότερα ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος χρόνια καί χρόνια πέρασε μέσα στίς ἐρήμους. Ὅπως κι ἄν ἔχει τό πράγμα, ἡ ζωή στήν ἔρημο εἶναι ζωή στήν ἔρημο. Πολλοί ἅγιοι, θά ἔλεγε κανείς, πέρασαν πολλά χρόνια πολύ ἄχαρα στήν ἔρημο, ἑωσότου νά δεχθοῦν τήν οὐράνια παρηγορία. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἐπειδή σήμερα εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ, ἡ Ἐκκλησία ὅρισε νά ἀναγινώσκεται ἡ εὐαγγελική περικοπή τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Λουκᾶ (Λουκ. 10, 16-21) καί ἑπομένως δέν ἀνεγνώσθη ἡ εὐαγγελική περικοπή τῆς Κυριακῆς. Καί παρακαλῶ τήν ἀγάπη σας νά προσέξουμε τρία σημεῖα στήν εὐαγγελική αὐτή περικοπή πού μόλις ἀκούσαμε. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα πού εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ ἁγίου ἀποστόλου καί εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου, ἡ εὐαγγελική περικοπή ἦταν ἀπό τό Εὐαγγέλιό του καί εἶναι ἡ περικοπή ἡ ὁποία ἀναγινώσκεται τήν ἡμέρα πού εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ ἀποστόλου (Ματθ. 9, 9-13). Δηλαδή ἐνῶ εἶναι σήμερα Κυριακή, δέν ἀνεγνώσθη ἡ περικοπή τῆς Κυριακῆς, ἀλλά ἡ περικοπή τῆς ἑορτῆς του, ἡ ὁποία ἀναφέρει τήν κλήση τοῦ εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου, πού ἦταν τελώνης. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἔχουμε μερικά βασικά δεδομένα τά ὁποῖα ἔλαβε ὑπ᾿ ὄψιν του καί ὁ ἅγιος Ἐλευθέριος καί ἄλλοι ἅγιοι καί ὅλοι ἐκεῖνοι πού σώθηκαν καί σώζονται, καί μέσα ἀπ᾿ αὐτά φαίνεται ἡ μεγάλη ἀξία πού ἔχει ὁ ἄνθρωπος, ὁ κάθε ἄνθρωπος. Καί εἶναι ἁμαρτία, μεγάλη ἁμαρτία, νά μή λαμβάνουμε ὑπ᾿ ὄψιν καί γιά τόν ἴδιο τόν ἑαυτό μας καί γιά τούς ἄλλους τήν ἀξία πού ἔχει ὁ ἄνθρωπος. Ὅσο κι ἄν φανεῖ παράξενο, ὅταν εἶσαι ἐγωιστής, δέν μπορεῖς νά δεῖς τήν ἀξία τήν ἀνθρώπινη, τήν ἀξία τοῦ ἑαυτοῦ σου, τῆς ψυχῆς σου καί τήν ἀξία τῶν ἄλλων ψυχῶν. Καί ὅσο πιό πολύ ταπεινός εἶσαι, τόσο πιό πολύ συνειδητοποιεῖς αὐτή τήν ἀξία. Ὁ ἐγωισμός, ἐνῶ φαίνεται ὅτι εἶναι ὑπέρ τῆς ἀξίας τοῦ ἀνθρώπου, καταστρέφει καί ἐξαφανίζει αὐτή τήν ἀξία τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ταπείνωση εἶναι ἐκείνη πού ἀναδεικνύει αὐτή τήν ἀξία. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἀγαπητοί, ἐάν ἡ καρδιά μας δέν μᾶς κατακρίνει, τότε ἔχουμε θάρρος νά πλησιάσουμε τόν Θεό. Μεγάλο θέμα. Ὁ χριστιανός πρέπει νά φθάσει σέ τέτοια κατάσταση πού νά μή δάκνεται ἀπό τή συνείδησή του, πού νά μήν αἰσθάνεται ὅτι ἔχει κάτι ἀτακτοποίητο, καί εἶναι ἔτσι ἐν ἀταξίᾳ μέ τόν Θεό. Βέβαια, σέ τέτοια κατάσταση φθάνει κανείς κατά κανόνα ὕστερα ἀπό χρόνια. Ὅταν διαρκῶς ἀγωνίζεται κανείς νά κάνει τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ καί, καθώς ὅλο καί δέν ἐπιτυγχάνει νά κάνει τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, συνεχῶς μετανοεῖ γι᾿ αὐτό, τότε φθάνει σέ ἀληθινή ταπείνωση, σέ ἀληθινή ἀγάπη, καί ἔτσι ἀποκτάει ἡ καρδιά μιά ἀγαθότητα καί τρόπον τινά μιά ἀναμαρτησία. Δέν ἐνεργεῖ καί δέν κινεῖται ἡ καρδιά πρός τήν ἁμαρτία, ἀλλά φθάνει σέ μιά ἀγαθότητα, ὅπως εἴπαμε. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα πού τελοῦμε τή μνήμη τοῦ ὁσίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου, ὅπως ἀκούσαμε, ὡς εὐαγγελική περικοπή ἀνεγνώσθη ἡ περικοπή ἐκείνη πού ἀναγινώσκεται κατά κανόνα στή μνήμη τῶν μεγάλων ὁσίων Πατέρων. Εἶναι ἀπό τό κατά Ματθαῖον Εὐαγγέλιο καί σ᾿ αὐτήν ὁ Κύριος καλεῖ τούς κοπιῶντας καί πεφορτισμένους· «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς». Ἀλλά ὕστερα ὅμως προσθέτει ὁ Κύριος· «Ἄρατε τόν ζυγόν μου ἐφ᾿ ὑμᾶς καί μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾶός εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ, καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν· ὁ γάρ ζυγός μου χρηστός καί τό φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν» (Ματθ. 11, 27-30). [Διαβάστε τη συνέχεια]

Γνωρίζουμε ὅλοι ἀπό προσωπική μας πείρα ὅτι ὁ κάθε ἄνθρωπος πού ὑπάρχει σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο θέλει νά ζήσει. Ἕνας φυσιολογικός, ἕνας κανονικός ἄνθρωπος, πού δέν εἶναι ἄρρωστος, θέλει νά ζήσει, καί μάλιστα ὄχι μόνο μέ τήν ἔννοια μήν τυχόν χάσει αὐτό πού ἔχει. Καί ὁ πιό ἀδιάφορος καί ὁ ἄπιστος, ἄν θέλετε, ἄνθρωπος θέλει νά ζήσει, ὄχι ἁπλῶς διότι δέν θέλει νά χάσει αὐτό πού ἔχει, ἀλλά γιατί κάτι περιμένει. Καί γι᾿ αὐτό πασχίζει νά βελτιώσει τή ζωή του, πασχίζει νά βρεῖ ἐκεῖνο πού τοῦ ξεφεύγει, πού ὅλο νομίζει ὅτι τό βρῆκε καί πάλι ἀπό τήν ἀρχή τό γυρεύει. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή ἀναφέρει δύο θαύματα τοῦ Κυρίου, τό ἕνα πού θεράπευσε τήν αἱμορροοῦσα, τό ἄλλο πού ἀνέστησε τήν κόρη τοῦ Ἰαείρου. Καί θά παρακαλέσω τήν ἀγάπη σας νά προσέξουμε μαζί πάλι κάποια σημεῖα τῆς ὅλης περικοπῆς, γιά νά λάβουμε τήν ὠφέλεια πού ὁ Κύριος θέλει καί σήμερα νά μᾶς δώσει. Καί στίς δύο αὐτές περιπτώσεις, βλέπουμε ἀκόμη μιά φορά ὅτι ὁ Κύριος δίδει τελικά στόν καθένα ὅ,τι ζητήσει. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Πάλι σήμερα ὁ λόγος γιά κάποιον πλούσιο ὁ ὁποῖος καί αὐτός πλησιάζει τόν Κύριο καί ἐρωτᾶ τί νά κάνει γιά νά κληρονομήσει τήν αἰώνιο ζωή. Καί εὐθύς ἐξαρχῆς νά προσέξουμε ὅτι ὅλοι, καί αὐτός ἐδῶ καί σ᾿ ἄλλες περιπτώσεις, ὅλοι δέν ἀρνοῦνται τόν Θεό· ἄν θέλετε, δέν ἀρνοῦνται τήν ἀλήθεια ὅτι ὑπάρχει ἄλλη ζωή καί ἐπίσης κατά κάποιον τρόπο ἀναφέρονται στόν Θεό, θέλουν καί ἐπιθυμοῦν νά κληρονομήσουν τήν αἰώνιο ζωή, τήν αἰώνιο βασιλεία· ἀλλά δέν ἀρκεῖ αὐτό. Καί βλέπουμε ὅτι καίτοι ἔτσι αἰσθάνονται, καίτοι ἔτσι φρονοῦν καί ἔχουν μιά σχέση μέ τόν Θεό, ὅπως κι αὐτός ἐδῶ ὁ πλούσιος, τελικά δέν συμμορφώνονται πρός τό ὅλο θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ἐκπίπτουν. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Τό θαῦμα αὐτό πού ἔγινε ἀπό τόν Κύριο καί ἀκούσαμε μόλις προηγουμένως, ἔλαβε χώραν πέρα ἀπ᾿ τήν λίμνη τῆς Γαλιλαίας στά Γάδαρα, στήν χώρα τῶν Γαδαρηνῶν. Καί θά μπορούσαμε νά προσέξουμε ἰδιαίτερα τρία βασικά σημεῖα πού βρίσκουμε σ᾿ αὐτή τήν εὐαγγελική περικοπή καί πού περιέχει γενικότερα τό θαῦμα αὐτό, τήν θεραπεία ἑνός δαιμονισμένου. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Κυριακή τῶν προπατόρων σήμερα. Κάθε χρόνο ἡ προτελευταία Κυριακή πρίν ἀπό τά Χριστούγεννα, εἶναι ἡ Κυριακή τῶν προπατόρων καί πάντοτε ἀναγινώσκεται αὐτή ἡ εὐαγγελική περικοπή πού ἀκούσαμε. Εἶναι κι αὐτή ἡ εὐαγγελική περικοπή παραβολή, γιά τήν ὁποία εἶχε κάποια ἀφορμή ὁ Κύριος. Ἔκανε λόγο πιό μπροστά γιά κάποιο δεῖπνο καί γιά τίς πρωτοκαθεδρίες· καί στόν 15ο στίχο τοῦ 14ου κεφαλαίου τοῦ κατά Λουκᾶν Εὐαγγελίου γράφει· «Ἀκούσας δέ τις τῶν συνανακειμένων ταῦτα εἶπεν αὐτῷ· μακάριος ὃς φάγεται ἄριστον ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ». Κάποιος ἀπ᾿ αὐτούς οἱ ὁποῖοι ἦταν σ᾿ αὐτό τό δεῖπνο, πού ἔγινε λόγος γιά τίς πρωτοκαθεδρίες, ἄκουσε αὐτά πού εἶπε ὁ Κύριος καί εἶπε «εἶναι μακάριος ἐκεῖνος πού θά φάει ἄριστον, πού θά καθήσει στό τραπέζι τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Καί πῆρε ἀπ᾿ αὐτό ἀφορμή ὁ Κύριος καί εἶπε τήν παραβολή πού ἀκούσαμε καί φαίνεται καθαρά ἐδῶ ὅτι τό ἄριστον αὐτό, αὐτό τό δεῖπνο εἶναι γενικότερα ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Θά μποροῦσε κανείς βέβαια εἰδικότερα νά τό ἀναφέρει καί στή Θεία Κοινωνία, ἀλλά γενικότερα εἶναι ἡ βασιλεία, ἡ ὁποία συχνά παρομοιάζεται μέ δεῖπνο καί ἄλλοτε μέ γάμο πού κάνει ὁ οὐράνιος Νυμφίος μέ τήν νύμφη Ἐκκλησία. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἀπό τήν περασμένη Δευτέρα, πού ἦταν ἡ ἑπομένη τῆς Κυριακῆς μετά τήν Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἄρχισαν νά ἀναγινώσκονται στή θεία Λειτουργία εὐαγγελικές περικοπές ἀπό τό κατά Λουκᾶν εὐαγγέλιο. Ἡ σημερινή Κυριακή ὀνομάζεται πρώτη Κυριακή τοῦ Λουκᾶ, καθώς εἶναι ἡ πρώτη Κυριακή πού ἀναγινώσκεται εὐαγγελική περικοπή ἀπό τό κατά Λουκᾶν εὐαγγέλιο. Ἡ περικοπή αὐτή ἀναφέρεται στήν κλήση τῶν πρώτων μαθητῶν, τήν ὁποία ἔχουμε καί στό κατά Ματθαῖον εὐαγγέλιο. Ὅπως ξέρουμε, στή διάρκεια τοῦ ἔτους ἀναγινώσκονται στή θεία Λειτουργία εὐαγγελικές περικοπές καί ἀπό τά τέσσερα εὐαγγέλια. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα τό πρωί στόν Ὄρθρο διαβάστηκε τό Ε´ ἑωθινό εὐαγγέλιο, πού εἶναι ἀπό τό κατά Λουκᾶν εὐαγγέλιο (Βλ. Λουκ. 24, 12-35). Εἶναι ἡ μεγάλη αὐτή εὐαγγελική περικοπή, πού εἶναι συγκλονιστική, καί τήν ἀκοῦμε κάθε ἕνδεκα Κυριακές. Κάτι μοῦ ἔκανε πολλή ἐντύπωση σήμερα. Καί θέλω, παρακαλῶ, μαζί νά προσέξουμε αὐτό πού μοῦ ἔκανε ἐντύπωση. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Τό περιστατικό πού ἀναφέρει ἡ εὐαγγελική περικοπή, τήν ὁποία μόλις ἀκούσαμε (Ματθ. 17, 14-23), καί τό ξέρουμε καί ἀπό ἄλλη φορά, συνέβη μετά τήν κάθοδο τοῦ Κυρίου ἀπό τό ὄρος Θαβώρ, ὅπου εἶχε ἀνέβη καί μετεμορφώθη ἔμπροσθεν τριῶν μαθητῶν του. Ἴσως γι᾿ αὐτό ἡ Ἐκκλησία ὅρισε νά ἀναγινώσκεται αὐτή ἡ εὐαγγελική περικοπή τίς ἡμέρες αὐτές, πού εἶναι τά μεθέορτα τῆς ἑορτῆς τῆς Μεταμορφώσεως. Τό περιστατικό αὐτό τό περιγράφει, θά λέγαμε, λεπτομερέστερα, μέ περισσότερα λόγια, ὁ εὐαγγελιστής Μάρκος (Μάρκ. 9, 14-29). [Διαβάστε τη συνέχεια]

Τώρα ἔχω τήν ἐσωτερική πληροφορία, τώρα γνώρισα, τώρα κατάλαβα ὅτι ἔσωσε ὁ Κύριος «τόν χριστόν αὐτοῦ». Κάνει μεγάλη ἐντύπωση αὐτό πού λέει ἐδῶ. Στούς ἕξι πρώτους στίχους ἔχουμε προσευχή πρός τόν Θεό γιά τόν βασιλιά. Στόν στίχο αὐτό ὁμιλεῖ ἤ ὁ ἀρχιερεύς ἤ ἴσως ὁ ἴδιος ὁ βασιλεύς, καί ὁμιλεῖ, ἀφοῦ προσφέρθηκαν οἱ θυσίες, καί οἱ μέν καί οἱ δέ. ῞Ολες τίς ἄλλες θυσίες τίς πρόσφερε ὁ βασιλεύς, ὅπως συνήθιζαν νά προσφέρουν γενικότερα οἱ ῾Εβραῖοι, ἀλλά πρόσφερε καί τή θυσία τοῦ ὁλοκαυτώματος, στήν ὁποία καιγόταν ὁλόκληρο τό ζῶο στή φωτιά. [Διαβάστε τη συνέχεια]