Ἡ εὐαγγελική περικοπή τῆς ἑορτῆς τῆς ἁγίας Φιλοθέης, πού εἶναι μικρή, εἶναι οἱ στίχοι 12, 13, 18 καί 19 τοῦ 15ου κεφαλαίου τοῦ κατά Ἰωάννην εὐαγγελίου. Καί παρακαλῶ τήν ἀγάπη σας νά δοῦμε τή μικρή αὐτή εὐαγγελική περικοπή, πού ἀσφαλῶς δέν εἶναι ἄσχετη ἀπό τόν βίο τῆς ἁγίας Φιλοθέης, ἀπό τήν ὅλη θυσία της, ἀπό τό μαρτύριό της. Στίχ. 12 «Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς, αὕτη ἐστίν ἡ ἐντολή ἡ ἐμή, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθώς ἠγάπησα ὑμᾶς». Αὐτή εἶναι ἡ δική μου ἐντολή. Μέ τήν ἔννοια αὐτή: πολλές ἄλλες ἐντολές δίνουν οἱ ἄνθρωποι –θά λέγαμε τώρα ὅτι καθένας ὅπως τά θέλει καί ὅπως τά νομίζει τά πράγματα– ἀλλά ὁ Χριστός λέει ὅτι ἡ δική του ἐντολή εἶναι αὐτή ἐδῶ. «Νά ἀγαπᾶτε ὁ ἕνας τόν ἄλλο, ὅπως ἐγώ σᾶς ἀγάπησα». [Διαβάστε τη συνέχεια]

Θησαυρός μας νά εἶναι ἡ ἀγάπη μας πρός τόν Θεό Ἡ Σαρακοστή εἶναι περίοδος ἐπιστροφῆς στόν Θεό. Ἕνεκα τῶν ἁμαρτιῶν μας εἴμαστε ἔξω ἀπό τόν παράδεισο. Συνειδητοποιοῦμε τό γεγονός αὐτό καί ζητοῦμε συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν μας. Ἀλλά προϋπόθεση γιά νά μᾶς συγχωρήσει ὁ Θεός, εἶναι νά συγχωρήσουμε κι ἐμεῖς τούς ἄλλους ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς μας, ὅ,τι κι ἄν μᾶς ἔχουν κάνει. Μήν περιμένουμε νά ἔχουμε κάποιον καρπό στόν πνευματικό μας ἀγώνα, ἄν δέν τό κάνουμε αὐτό. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Νά πῶ ἀκόμη μιά φορά: πόσο ἀδικοῦμε τόν ἑαυτό μας, τήν ψυχή μας, πού δέν διαβάζουμε συνεχῶς τούς βίους τῶν ἁγίων. Καί πόσο ἀδικοῦμε τόν ἑαυτό μας, πού δέν ἐμπνεόμαστε ἀπό τό ἴδιο Πνεῦμα καί δέν μιμούμαστε τή ζωή τους. Ἀκόμη μιά φορά τουλάχιστον σ᾿ ἐμένα πολλή ἐντύπωση κάνουν καί οἱ μάρτυρες καί οἱ ὅσιοι· ὅλοι οἱ ἅγιοι, οἱ ὅποιοι ἅγιοι. Βλέπουμε ὅλους σάν νά μήν εἶναι αὐτοί ἄνθρωποι τοῦ κόσμου τούτου, τῆς κοινωνίας αὐτῆς, σάν νά μήν εἶναι ἄνθρωποι ὅπως εἴμαστε ἐμεῖς, πού θέλουμε νά βολέψουμε τή ζωή μας, νά τακτοποιήσουμε τόν ἑαυτό μας, νά ἔχουμε τήν μιά ἐπιτυχία, νά ἔχουμε τήν ἄλλη ἐπιτυχία. Σήμερα, καθώς εἴμαστε ἐπηρεασμένοι ἀπό τό ὅλο πνεῦμα πού ἐπικρατεῖ, ἀκόμη καί μοναχός –μοναχή– πάει νά γίνει κανείς, κι ἐκεῖ στό μοναστῆρι τό βόλεμα πάλι ἀναζητάει ὁ καθένας. Καί μπορεῖ νά εἶναι τό βόλεμα τό ἐξωτερικό, ἀλλά μπορεῖ νά εἶναι καί τό βόλεμα τό ἐσωτερικό. Δέν λέγεται τό πόσο τυραννοῦνται οἱ ψυχές ἀπό αὐτή τήν τακτική. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οὗτος ὁ ἅγιος Ὀνήσιμος ἦτο ὑπηρέτης τοῦ ἀποστόλου Φιλήμονος, ὅστις κατά τόν Κύρου Θεοδώρητον, κατήγετο ἀπό τάς Κολοσσάς, πρός τόν ὁποῖον γράφει χωριστήν ἐπιστολήν ὁ μακάριος Παῦλος. Κλέψας δέ ὁ Ὀνήσιμος οὗτος χρήματα ἀπό τόν οἶκον τοῦ Φιλήμονος, ὡς τοῦτο δηλοῦται ἀπό τήν ρηθεῖσαν τοῦ Παύλου πρός Φιλήμονα ἐπιστολήν, ἔφυγε καί ὑπῆγεν εἰς τήν Ρώμην καί ἐκεῖ ἀνταμώσας τόν ἀπόστολον Παῦλον εἰς τά δεσμά εὑρισκόμενον κατηχήθη ἀπό αὐτόν τήν εἰς Χριστόν πίστιν καί βαπτισθείς ἔγινε καί αὐτός θαυμάσιος εἰς τήν ἀρετήν. Ἐπειδή δέ ὁ Παῦλος δέν ἔκρινε δίκαιον νά λυπᾶται ὁ Φιλήμων διά τήν κλοπήν καί τήν φυγήν τοῦ δούλου του τούτου Ὀνησίμου ἀπέστειλεν αὐτόν ὀπίσω εἰς τόν αὐθέντην του Φιλήμονα, ὁμοῦ μέ τήν πρός αὐτόν συστατικήν καί παραθετικήν ἐπιστολήν. Ὁ δέ Φιλήμων δεξάμενος τόν Ὀνήσιμον σύν τῇ ἐπιστολῇ ἐχάρη καί πάλιν ἀπέστειλε αὐτόν ὀπίσω εἰς τόν Παῦλον καί ὑπηρέτει. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Τόν ἐκ παλαιοῦ κλητικόν Νικηφόρον τμηθέντα, γνῶθι πρακτικόν Νικηφόρον. Δηλαδή αὐτός πού εἶχε τό ὄνομα Νικηφόρος, ἔγινε καί στήν πράξη Νικηφόρος, καθώς μαρτύρησε. Οὗτος ὁ ἅγιος μάρτυς Νικηφόρος ἦτο κατά τούς χρόνους Οὐαλεριανοῦ καί Γαληΐνου τῶν βασιλέων, ἐν ἔτει 260, ἰδιώτης κατά τήν τύχην. Οὗτος λοιπόν εἶχε φιλίαν ὑπερβολικήν μέ τινα Σαπρίκιον ἱερέα τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Ἐκκλησίας, ὁ ὁποῖος ὕστερον ἐξ αἰτίας τινός, μᾶλλον δέ ἐκ διαβολικῆς ἐνεργείας, ἐμίσησε τόν ἅγιον καί ἐχθρός αὐτοῦ ἔγινεν ἀφιλίωτος. Ὅθεν ὁ ἅγιος Νικηφόρος πολλάκις μετεχειρίσθη μεσίτας καί ἔβαλε διαλλακτάς εἰς αὐτόν ζητῶν συγχώρησιν καί τήν παλαιάν φιλίαν ἀνακαλούμενος. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα, πού εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στρατηλάτου, θά διαβάσουμε ἀπό τόν Συναξαριστή τόν βίο τοῦ ἁγίου. Οὗτος ὁ ἅγιος ἦτο κατά τούς χρόνους τοῦ βασιλέως Λικινίου, ἐν ἔτει 320, καταγόμενος μέν ἀπό τά Εὐχάϊτα, κατοικῶν δέ εἰς τήν Ἡράκλειαν, τήν εὑρισκομένην κατά τήν Μαύρην θάλασσαν. Οὗτος λοιπόν ὑπερέβαλε τούς πολλούς καί κατά τό κάλλος τῆς ψυχῆς καί τήν εὐμορφίαν τοῦ σώματος καί κατά τήν δύναμιν τῶν λόγων, διά τοῦτο καί ὅλοι ἐφιλοτιμοῦντο νά ἀποκτήσωσι τήν φιλίαν του. Ὅθεν καί ὁ βασιλεύς Λικίνιος πολλήν ἐπιμέλειαν καί φροντίδα εἶχε νά συνομιλήσῃ μετ᾿ αὐτοῦ, ἄν καί ἤκουσεν ὅτι ἦτο χριστιανός καί ὅτι βδελύσσεται καί μισεῖ τούς λεγομένους παρά τῶν Ἑλλήνων καί παρ᾿ αὐτοῦ τοῦ ἰδίου θεούς. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Τό κείμενο πού ἀκολουθεῖ εἶναι ὁμιλία τοῦ μακαριστοῦ π. Συμεών, πού ἔγινε στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης, στίς 17-4-1994, τήν Ε΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν. Τό θέμα τῆς ὁμιλίας εἶναι: Τό Πάθος τοῦ Κυρίου κατά τόν Μέγα Φώτιο. Νά εὐχαριστήσω τόν Παναγιώτατο Μητροπολίτη μας πού εἶχε τήν καλοσύνη κι αὐτή τήν φορά νά μέ συγκαταλέξει μεταξύ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι θά μιλοῦσαν στήν ἀγάπη σας, ὅπως ἔγινε καί σέ προηγούμενα χρόνια, αὐτές τίς Κυριακές τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Οἱ ὁμιλίες φέτος ἔχουν ὡς γενικό θέμα τόν Μέγα Φώτιο, τόν μεγάλο αὐτό ἅγιο καί Πατριάρχη τῆς Ἐκκλησίας μας, καί ἡ δική μου ὁμιλία ἔχει τό θέμα· «Τό Πάθος τοῦ Κυρίου κατά τόν Μέγα Φώτιο». [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἑορτάσαμε χθές τήν ἑορτή τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου καί σήμερα τελοῦμε τή μνήμη τοῦ ἁγίου Συμεών τοῦ Θεοδόχου καί τῆς προφήτιδος Ἄννης. Εἶναι ἡ ἡμέρα ἐκείνη πού ἔφερε ἡ Παναγία τόν Χριστό στόν Ναό, καί ἀξιώθηκε ὁ ἅγιος Συμεών, ὁ δίκαιος καί εὐλαβής Συμεών, νά κρατήσει στήν ἀγκαλιά του τόν Χριστό. Ἔτσι ἁπλά-ἁπλά λέγεται, ἀλλά αὐτό καί ἄν δέν εἶναι θαῦμα! Ἀλλά καί τή γιαγιούλα ἐκείνη, τή χήρα ἐκείνη, ἡ ὁποία ἦταν πονεμένη, βασανισμένη ἀπό τή ζωή, ἀλλά ἐκεῖ στόν Ναό ἦταν συνεχῶς παροῦσα καί δέν ἔλειπε καθόλου ἀπό ἐκεῖ, τή φτωχούλα αὐτή δέν εἶχε δυσκολία τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ νά τήν κάνει προφήτιδα. Εἶναι ἡ προφήτιδα Ἄννα. Καί αὐτή προφήτευσε ἐκείνη τήν ἡμέρα, φωτιζόμενη ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ἦταν καί ἄλλοι ἐκείνη τήν ἡμέρα ἐκεῖ στόν Ναό τοῦ Σολομῶντος, ἀλλά τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ βρῆκε αὐτούς τούς δύο ἀνθρώπους καί ἐνήργησε δι᾿ αὐτῶν. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Κάπως πανηγυρίζουμε ἀπόψε, καθώς ἔχουμε στό τέμπλο τήν εἰκόνα τῶν ἁγίων Τριῶν Ἱεραρχῶν, καί καθώς ἐπίσης ἔχουμε, εὐτυχῶς, ἀπό τόν καθένα ἅγιο ἕνα μικρό τεμάχιο ἀπό τά ἅγια λείψανά του μπροστά μας, πού ὅλοι προσκυνήσατε. Ἀλλά πανηγυρίζουμε, θά ἔλεγα, καί καθώς ἡ ὅλη ἑορτή εἶναι χαρακτηριστική καί διακρίνεται καί ξεχωρίζει μέσα στό ὅλο ἑορτολογικό ἔτος. Εἶναι ἑορτή τῶν γραμμάτων. Οἱ ἅγιοι Τρεῖς Ἱεράρχες θεωροῦνται προστάτες καί, ἄν θέλετε, φωτιστές τῶν ἀνθρώπων τῶν γραμμάτων. Σήμερα δέν θά ἀναφερθῶ εἰδικά στούς Τρεῖς Ἱεράρχες. Κατά καιρούς ἔχουμε διαβάσει καί ἀπό τό Συναξάρι, ἔχουμε διαβάσει καί ὁμιλίες τους, λόγους τους, καί ἔχουμε πεῖ τά πρέποντα, ὅπως καί ὅσο φώτισε ὁ Θεός κάθε φορά. Ἀπόψε, ἐξ ἀφορμῆς τῆς ἑορτῆς τους, θέλω νά ἀναφερθῶ σέ τρία θέματα, πού συγχρόνως εἶναι καί ἕνα θέμα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα, ἀδελφοί μου, πού μᾶς ἀξίωσε ὁ Θεός καί μπήκαμε στήν ἁγία αὐτή περίοδο τοῦ Τριωδίου, θά ἤθελα νά τονίσω σέ ὅλους μας ὅτι πρέπει νά προσέξουμε λιγάκι, ὅτι πρέπει νά πάρουμε λίγο στά σοβαρά τά πράγματα. Βλέπετε οἱ ἄλλοι μέ τί ζῆλο κάνουν ὅ,τι κάνουν! Μέ ζῆλο, μέ κέφι, μέ διάθεση, μέ ὄρεξη, μέ τόλμη… Γιατί ἐμεῖς οἱ χριστιανοί νά εἴμαστε ψευτοχριστιανοί; Ὄχι· νά εἴμαστε ἀληθινοί χριστιανοί. Ὅπως ὁ καθένας σ᾿ αὐτό πού πιστεύει προσπαθεῖ νά εἶναι ἐντάξει, γιατί κι ἐμεῖς οἱ χριστιανοί νά μήν εἴμαστε σύμφωνοι μέ τήν πίστη μας, ἐντάξει μέ τήν πίστη μας; Γιατί νά μήν πάρουμε τήν ἀλήθεια τή χριστιανική καί τή ζωή τή χριστιανική στά σοβαρά, μέ κέφι, μέ τόλμη; Νά δώσουμε ὅλο τόν ἑαυτό μας, νά μᾶς πονέσει λιγάκι, νά ἀγρυπνήσουμε, νά ξυπνήσουμε ὁ ἕνας τόν ἄλλο. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Θά διαβάσουμε ἀπόψε δύο λόγους τοῦ ὁσίου Ἐφραίμ τοῦ Σύρου, γιά νά πάρουμε μιά γεύση ἀπό τό πνεῦμα του καί τή διδαχή του. Εἶναι ἕνας μεγάλος ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας, μεγάλος ἀσκητής, καί μιλάει κατευθείαν στίς καρδιές μας. Ἐλπίζω μέ τίς πρεσβεῖες του, καθώς ἀπόψε τελοῦμε τή μνήμη του, νά νιώσουμε τά λόγια του νά μιλοῦν βαθιά μέσα μας, ἀλλά καί νά παρακινηθοῦμε, ἀπό αὐτά πού θά διαβάσουμε, νά μελετοῦμε καί νά ξαναμελετοῦμε καί αὐτόν τόν ἅγιο καί ἄλλους ἁγίους, καί νά τούς μιμηθοῦμε, γιά νά σωθεῖ καί ἡ δική μας ἡ ψυχή. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἐμεῖς οἱ χριστιανοί, ἀδελφοί μου, χρεωστοῦμε πολλές εὐχαριστίες σ᾿ ὅλους τούς ἁγίους καί εἰδικότερα σέ ὁρισμένους γνωστούς μας ἁγίους. Πολύ-πολύ ἰδιαίτερα ὀφείλουμε εὐγνωμοσύνη στόν μεγάλο ἅγιο τῆς Ἐκκλησίας μας, τόν ἱερό Χρυσόστομο, πού σήμερα τελοῦμε τή μνήμη τῆς ἀνακομιδῆς τοῦ λειψάνου του. Τί νά ἀνταποδώσουμε στόν ἱερό Χρυσόστομο περί πάντων ὧν ἀνταπέδωκεν ἡμῖν; Εἰδικά ἐμεῖς ὀφείλουμε εὐγνωμοσύνη στόν ἅγιο αὐτό τῆς Ἐκκλησίας, διότι σχεδόν ὅλες τίς ἡμέρες τοῦ ἔτους, ὅπως καί σήμερα, ἀξιωνόμαστε νά τελοῦμε τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, τή Θεία Λειτουργία, ὅπως ὁ ἅγιος αὐτός τελοῦσε τό μυστήριο αὐτό. Ἔγραψε τή Θεία Λειτουργία ὅπως τόν φώτισε ὁ Θεός, ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί τήν παρέδωσε στήν Ἐκκλησία. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος, πού ὀνομάζεται καί Θεολόγος, εἶναι ἕνας ἀπό τούς τρεῖς ἁγίους στούς ὁποίους ἡ Ἐκκλησία ἔδωσε τό ἐπίθετο θεολόγος. Ἄς ποῦμε, εἶναι ὁ δεύτερος τῇ τάξει. Πρῶτος ὁ Ἰωάννης ὁ ἀπόστολος καί εὐαγγελιστής, μετά ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, πού ἔγινε καί Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, καί ὁ Συμεών ὁ νέος Θεολόγος. Ὅσο κι ἄν ὅλα ἐξαρτῶνται ἀπό τόν Θεό, εἶναι ἀπαραίτητη ἡ ἀνταπόκρισή μας στήν κλήση του Ἔχουμε πεῖ πολλές φορές ὅτι τά πάντα εἶναι τοῦ Θεοῦ. Καί οἱ ἄνθρωποι εἶναι τοῦ Θεοῦ καί οἱ ἅγιοι εἶναι τοῦ Θεοῦ. Καί ὁ Θεός εἶναι πού τά κανονίζει ὅλα. Ἐκεῖνος ξέρει πότε θά ἔλθει ὁ κάθε ἄνθρωπος στόν κόσμο, καί τί θά εἶναι αὐτός ὁ ἄνθρωπος καί τί θά γίνει καί ποῦ θά καταλήξει. Ὅλα ὁ Θεός τά γνωρίζει. Ὅμως μέ τό νά μᾶς ἔχει ὁ Θεός στά χέρια του, μέ τό νά τά ἔχει ὅλα ὁ Θεός στά χέρια του καί ὅλα νά τά κατευθύνει, δέν σημαίνει ὅτι οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἁπλῶς νούμερα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

«Ἄρσεν καί θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς» Αἰσθάνομαι πρῶτα τήν ἀνάγκη νά εὐχαριστήσω τόν Παναγιώτατο καί διότι θέλησε καί φέτος νά ὀργανώσει ὁμιλίες πάνω σ᾿ ἕνα τέτοιο θέμα, ὅπως εἶχε γίνει καί πέρσι, καί δείχνει ἔτσι τή μεγάλη φροντίδα πού ἔχει γιά ὅλους μας, ὄχι μόνο γενικά ἀλλά καί εἰδικά, καί τήν ἀγάπη καί τή στοργή. Νά εὐχαριστήσω ἐπίσης πού θέλησε νά μᾶς συμπεριλάβει μεταξύ τῶν ὁμιλητῶν γιά τό μεγάλο αὐτό καί τόσο σπουδαῖο θέμα. Νά εὐχαριστήσω καί τόν π. Δημήτριο, πού εἶχε τήν καλοσύνη νά μέ παρουσιάσει στήν ἀγάπη σας. Ἀλλά ἀμέσως κιόλας νά πῶ ὅτι, ὅπως τό ξέρετε καί ἀπό ἄλλες φορές, ἐγώ δέν εἶμαι ὁ κατάλληλος γιά νά ἀνεβῶ σ᾿ αὐτό τό βῆμα, οὔτε μπορῶ νά συγκριθῶ μέ τούς ὁμιλητές πού θά ἀναπτύξουν καί θά παρουσιάσουν αὐτό τό μεγάλο θέμα. Καί ὅπως συνήθως –μήν παραξενευτεῖτε γι᾿ αὐτό πού λέω– θά τή φτιάξουμε ἐδῶ μαζί τήν ὁμιλία τώρα. Ἄν βοηθήσετε καλά, θά γίνει καλή, ἄν δέν βοηθήσετε… Μέ τήν προσευχή σας δηλαδή νά βοηθήσετε. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οὗτος ὁ ἅγιος ἦτο κατά τούς χρόνους Κώνσταντος, τοῦ πατρός μέν Κωνσταντίνου τοῦ Πωγωνάτου, ἐγγόνου δέ ὄντος Ἡρακλείου, ἐν ἔτει χογ' (673). Ἐπειδή δέ ἐτιμήθη ἀπό τούς βασιλεῖς μέ μεγάλας τιμάς καί ἐφάνη ἱκανός εἰς τάς πολιτικάς διοικήσεις, διά τήν σοφίαν τῶν λόγων του καί διά τόν τρόπον καί τήν ἀγαθήν του προαίρεσιν, μάλιστα δέ διά τήν σύνεσιν, ἥν εἶχεν ἐκ τῆς πολυκαιρίας εἰς τό νά συμβουλεύῃ καλῶς τά πρακτέα. Διά ταῦτα, λέγω, πάντα ἀνεβιβάσθη εἰς τό ἀξίωμα τοῦ Πρωτοασηκρήτου καί ἔγινε συγκοινωνός εἰς τάς βουλάς τῶν βασιλέων. Ἐπειδή δέ ἀνοήτως καί δυσσεβῶς τῷ τότε καιρῷ ἐπεκράτει ἡ πονηρά καί αἱρετική δόξα τῶν μίαν θέλησιν ἐπί Χριστοῦ φρονούντων, οἱ ὁποῖοι διά τῆς αἱρέσεως ταύτης ἀνῄρουν τάς δύο φύσεις τοῦ Χριστοῦ, διά τοῦτο ἐπροτίθεντο εἰς τάς ἀγοράς καί εἰς τάς ἐκκλησίας διατάγματα καί ὁρισμοί βασιλικοί ὑπερασπίζοντες καί στερεώνοντες τήν αἵρεσιν ταύτην. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁ ἅγιος Εὐθύμιος ἔζησε τόν τέταρτο αἰώνα, τόν χρυσοῦ αἰώνα τῆς Ἐκκλησίας. Ἔχουμε τότε τούς μεγάλους πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, πολλούς ἁγίους, καί πολλά τότε ὁλοκληρώθηκαν γιά τή ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Καί τά ἔχουμε ἔκτοτε μέχρι σήμερα καί θά ὑπάρχουν μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων. Ἴσως ὄχι τυχαῖα ἦρθαν στό στόμα μου τά λόγια αὐτά, ὅτι ἔζησε τόν χρυσοῦν αἰώνα τῆς Ἐκκλησίας, καί μήπως στά λίγα λεπτά πού μένουν, πού ἔχουμε στή διάθεσή μας, νά ποῦμε κάτι, καί παρακαλῶ νά τό προσέξουμε. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα ἔχουμε τή μνήμη δύο ὁσίων· τοῦ ὁσίου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου καί τοῦ ὁσίου Μακαρίου τοῦ Ἀλεξανδρέως. Ὁ κάθε χριστιανός ἔχει νά κάνει ἕναν κανόνα, ὅπως ὁ Θεός ἔχει ὁρίσει Οἱ ἅγιοι αὐτοί μᾶς θυμίζουν ὅλους τούς ἄλλους ὁσίους ἀλλά καί ὅλους τούς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ ὁποῖοι ἅγιοι ἔκαναν ὅλοι τους τόν κανόνα πού ὁ Θεός ἀνέθεσε στόν καθένα. Καί εἰδικότερα ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος χρόνια καί χρόνια πέρασε μέσα στίς ἐρήμους. Ὅπως κι ἄν ἔχει τό πράγμα, ἡ ζωή στήν ἔρημο εἶναι ζωή στήν ἔρημο. Πολλοί ἅγιοι, θά ἔλεγε κανείς, πέρασαν πολλά χρόνια πολύ ἄχαρα στήν ἔρημο, ἑωσότου νά δεχθοῦν τήν οὐράνια παρηγορία. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἡ ἀποστολική περικοπή πού ἀκούσαμε ἀρχίζει μέ τή φράση· «Μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν ὑμῖν τόν λόγον τοῦ Θεοῦ»1. Νά θυμᾶσθε τούς προεστῶτες σας, οἱ ὁποῖοι σᾶς κήρυξαν τόν λόγο τοῦ Θεοῦ. Δέν μποροῦμε κι ἐμεῖς σήμερα νά μή θυμηθοῦμε τούς δύο μεγάλους ἱεράρχες καί ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας, πού τελοῦμε τή μνήμη τους. Τόν ἅγιο Ἀθανάσιο καί τόν ἅγιο Κύριλλο. Σύντομα νά ποῦμε δυό λόγια. Εἶναι γνωστός καί ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος καί ὁ ἅγιος Κύριλλος σ᾿ ὅλους τούς χριστιανούς, ὡστόσο ὅμως εἶναι ἀνάγκη πάντοτε ἀλλά ἰδιαίτερα τήν ἡμέρα τῆς μνήμης τους νά τούς ἐνθυμούμαστε περισσότερο καί νά μελετοῦμε τή ζωή τους. Καί οἱ δύο κατάγονταν ἀπό τήν Ἀλεξάνδρεια καί οἱ δύο ἦταν πατριάρχες Ἀλεξανδρείας. Ὁ πρῶτος, ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος, διάκονος ἀκόμη, ἔλαβε μέρος στήν Α' Οἰκουμενική Σύνοδο τό 325 στή Νίκαια καί ἔπαιξε ἐκεῖ τόν πρωτεύοντα ρόλο. Ὁ ἅγιος Κύριλλος ἔλαβε μέρος στήν Γ' Οἰκουμενική Σύνοδο τό 431 στήν Ἔφεσο. Ἦταν πρόεδρος τῆς Συνόδου, ἡ ὁποία κατεδίκασε τόν Νεστόριο, ὁ ὁποῖος ἔλεγε ὅτι ἡ Παναγία δέν εἶναι Θεοτόκος ἀλλά Χριστοτόκος· δηλαδή γέννησε ἄνθρωπο. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα τελοῦμε τή μνήμη δύο μεγάλων ὁσίων· τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἀντωνίου τοῦ Μεγάλου καί τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἀντωνίου τοῦ νέου ἀσκητοῦ, τοῦ ἐν Βερροίᾳ. Τελοῦμε ἐπίσης καί τή μνήμη τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος Γεωργίου τοῦ ἐν Ἰωαννίνοις. Ποιούς ἁγιάζει ὁ Θεός; Καί μᾶς δίνεται ἡ εὐκαιρία νά σταματήσουμε λίγο στό θέμα αὐτό τῆς ἁγιότητος. Νά τό μελετήσουμε, νά ἐγκύψουμε σ᾿ αὐτό καί φυσικά νά μιμηθοῦμε τούς ἁγίους. Ἔχουμε πεῖ καί ἄλλη φορά ὅτι ὁ ἅγιος δέν γίνεται ἅγιος, ἐπειδή τό θέλει αὐτός ἤ ἐπειδή ἔστω κάνει καί ὑπεράνθρωπες πράξεις. Εἶναι ἅγιος, διότι ὁ Θεός τόν κάνει ἅγιο. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οὗτοι οἱ ἅγιοι κατήγοντο ἀπό τήν Καππαδοκίαν, μονόκοιλοι ὄντες καί οἱ τρεῖς, πολλά δέ ἐπιτήδειοι εἰς τό νά ἱππεύωσι καί νά ἡμερώνωσι τούς νέους καί ἀγρίους ἵππους καί εἰς τό νά τρέχωσι μέ αὐτούς εἰς τήν πεδιάδα. Ἐν ὧ καιρῷ δέ εἶχον μίαν ἑορτήν εἰς τήν πατρίδα των, καλουμένην τοῦ Νεμεσίου Διός, ἐκάλεσαν καί τήν μάμμην των Νεονίλλαν διά νά τήν φιλεύσωσιν, ἡ δέ γερόντισσα διδαγμένη οὖσα τήν εἰς Χριστόν πίστιν διηγήθη εἰς τούς τρεῖς ἐγγόνους της τήν περί ἡμᾶς τοῦ Θεοῦ Λόγου οἰκονομίαν καί ἐνέπαιζε τά εἴδωλα. Ἡ διήγησις δέ αὕτη ἔγινεν εἰς τούς νέους ἀφορμή πίστεως καί σωτηρίας, διότι ταῦτα διηγουμένης τῆς μάμμης αὐτῶν ἐνθυμήθη ὁ καθ᾿ εἷς ἀπό αὐτούς ὅ,τι εἶδε εἰς τόν ὕπνον του. Ταῦτα δέ ὡδήγουν αὐτούς εἰς τό νά πιστεύσωσι τῷ Χριστῷ. Εὐθύς λοιπόν καί οἱ τρεῖς ἅγιοι ἐκρήμνισαν τά εἴδωλα καί τόν Χριστόν παρρησίᾳ ὁμολογήσαντες ἐβλήθησαν ἀπό τούς αὐθέντας αὐτῶν Ἕλληνας εἰς τήν πυράν. Καί ἐκεῖ τελειωθέντες οἱ μακάριοι ἐκομίσαντο τούς στεφάνους τοῦ μαρτυρίου. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὅσο περισσότερο ὁ Θεός προσέχει τόν πόθο μας, τόσο πιό πολύ θά ἀφήσει νά πειρασθοῦμε Χαίρεται κανείς, ὅταν βλέπει τήν ἀνταπόκριση τοῦ πληρώματος, ὅπως λέγεται, τῆς Ἐκκλησίας, τήν ἀνταπόκριση τῶν πιστῶν, τήν ἀνταπόκριση, ἄν θέλετε, τή δική σας. Καί εἶναι μιά ἀνταπόκριση τό ὅτι πάλι αὐτή τήν ὥρα ἀφήσατε τήν ἀνάπαυσή σας, τόν ὕπνο σας, τή ζεστασιά σας καί ἤρθατε νά ἐκκλησιασθεῖτε. Δέν μπορεῖ νά μή λάβει κανείς ὑπόψιν αὐτή τήν ἀνταπόκριση, μέ τήν ἔννοια νά ἀνταποκριθεῖ μέ τή σειρά του πάλι κανείς σ᾿ αὐτή τήν ἀνταπόκριση. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Στόν ἑσπερινό τῆς ἑορτῆς τῶν Θεοφανείων μεταξύ τοῦ δευτέρου καί τοῦ τρίτου ἀναγνώσματος ψάλαμε τόν στίχο· «Ἁμαρτωλοῖς καί τελώναις διά πλῆθος ἐλέους σου ἐπεφάνης Σωτήρ ἡμῶν· ποῦ γάρ εἶχε τό φῶς σου λάμψαι, εἰ μή τοῖς ἐν σκότει καθημένοις; Δόξα σοι». Ποῦ ἀλλοῦ θά ἔλαμπε τό φῶς τοῦ Κυρίου παρά σ᾿ αὐτούς οἱ ὁποῖοι κάθονταν καί κάθονται στό σκότος; Ὁ Κύριος ἐπεφάνη στούς ἁμαρτωλούς καί στούς τελῶνες διά πλῆθος ἐλέους· ἐπειδή εἶναι ἐλεήμων, εὔσπλαγχνος Θεός. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Νά θυμηθοῦμε, νά σκεφτοῦμε, νά προσευχηθοῦμε... Πρίν ποῦμε ὁτιδήποτε ἄλλο, καθώς ἡ ἑορτή αὐτή σύν τοῖς ἄλλοις εἶναι καί ὁ ἁγιασμός τῶν ὑδάτων, καί φυσικά ὅλων τῶν ὑδάτων, καί ἐκείνων πού εἶναι στίς πηγές καί τῶν ὑδάτων πού εἶναι στά ποτάμια καί στίς θάλασσες, θεωρῶ σκόπιμο νά πῶ τό ἑξῆς· Καθώς θά ἁγιασθοῦν ὅλα τά ὕδατα, ὅπου θά γίνει ἡ ἀκολουθία τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ, μέ τή ρίψη τοῦ Σταυροῦ πού εἶναι τό ἁγιασμένο ξύλο πάνω στό ὁποῖο ὁ Κύριος παρέδωκε τό πνεῦμα του, θυσίασε τόν ἑαυτό του ὑπέρ ἡμῶν, νά δώσει ὁ Θεός νά ἔχει ὁ ἁγιασμός τῶν ὑδάτων αὐτή τή φορά καί ἄλλο ἀποτέλεσμα, καθώς στήν κοντινή μας θάλασσα συμβαίνουν ἤ μπορεῖ νά συμβοῦν πολλά καί ἀπό ἀέρος καί ἀπό θαλάσσης. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἡ ὥρα εἶναι ἕνδεκα. Σέ μία ὥρα θά περάσουμε στόν καινούργιο χρόνο. Ἀφήνουμε τόν παλαιό καί περνοῦμε στόν καινούργιο. Ὅπως εἴπαμε χθές τό βράδυ, καλό εἶναι ἐμεῖς οἱ χριστιανοί νά μή βιαζόμαστε νά περάσει ὁ χρόνος, γιά νά ἔλθει ὁ ἄλλος, ὅπως κάνουν συνήθως οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου αὐτοῦ, πού δέν ξέρουν καί κάνουν ὅ,τι τούς ἔρθει. Γιά μᾶς βέβαια δέν ὑπάρχει στήν οὐσία τέλος ἑνός χρόνου καί ἀρχή ἄλλου χρόνου, ἀλλά κι ἄν τό πάρουμε ἔτσι, ὁ ἀπερχόμενος χρόνος δέν εἶναι πάντοτε χρόνος πού πρέπει νά θέλουμε νά φύγει ὅσο τό δυνατό γρηγορότερα, ἀλλά εἶναι ἕνας χρόνος κι αὐτός τοῦ Θεοῦ, ὅπως θά εἶναι κι ὁ ἄλλος πού θά ἔρθει. Καί ὁ Θεός, ὅσο κι ἄν ἐμεῖς δέν ἀξιοποιοῦμε τόν χρόνο, φροντίζει νά κάνει ἔτσι τά πράγματα, ὥστε νά ἀξιοποιοῦμε τόν χρόνο καί νά εὐλογούμεθα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἐξαρτᾶται ἀπό μᾶς, ἐάν θά γίνουμε κοινωνοί ὅλων αὐτῶν πού ἔχουμε μέσα στή λατρεία, μέσα στό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Τά θεῖα πράγματα δέν μπορεῖ κανείς νά τά πλησιάζει ὅπως ὅπως. Καί μακριά κανείς νά εἶναι ἀπό τά θεῖα πράγματα εἶναι κακό μεγάλο καί κοντά νά εἶναι, ἐάν δέν εἶναι ὅπως πρέπει, εἶναι ἐπίσης κακό. Ὁ Θεός ἔπλασε τόν Ἀδάμ μέ σκοπό νά γίνει ὅμοιος μέ τόν Θεό, καί ὁ Ἀδάμ τά ἔκανε θάλασσα. Τό ζήτησε νά γίνει ὅμοιος μέ τόν Θεό ἀλλά ἔτσι ὅπως τό ζήτησε, ὄχι μόνο δέν τό ἔλαβε, ἀλλά ἔπεσε ὑπό τήν ἐξουσίαν τοῦ διαβόλου. Δέν ἔπεσε ἁπλῶς στήν ἁμαρτία, ἀλλά καί ὑπό τήν ἐξουσίαν τοῦ διαβόλου. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οἶστρος γιά τόν Κύριο Μᾶς ἀξιώνει ὁ Θεός, ἀδελφοί μου, νά εἴμαστε στόν ναό του καί, ἐπίσης, μᾶς ἀξιώνει καί φέτος, γιά μιά ἀκόμη φορά, νά ἑορτάσουμε τόν ἅγιο Ἰγνάτιο τόν Θεοφόρο καί νά κάνουμε αὐτή τή μικρή ἀγρυπνία εἰς τιμήν καί μνήμην του, καθώς ἀπό χρόνια τιμοῦμε ἰδιαίτερα αὐτόν τόν ἅγιο. Δέν μποροῦμε νά προσπεράσουμε τόν ἅγιο Ἰγνάτιο. Δέν εἶναι δηλαδή ἡ περίπτωσή του ἕνα θέμα πού ἁπλῶς τό διαβάζουμε καί ἤ μᾶς εἶναι κάτι συνηθισμένο ἤ εἶναι κάτι πού ἔτσι ἤ ἀλλιῶς εὔκολα τό προσπερνοῦμε. Εἶναι μιά μοναδική περίπτωση· μοναδική μέ τή σχετική ἔννοια. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἐκεῖνο πού νομίζω πώς θά ἤθελε ὁ Θεός ἀπόψε νά ποῦμε –καί ἰδιαιτέρως πρέπει νά τό προσέξουμε– εἶναι ὅτι βλέπουμε σέ ὅλους τούς ἁγίους αὐτό τό πράγμα: μυστικά τούς φωτίζει ὁ Θεός τί νά κάνουν, τί νά ποῦν, πῶς νά φερθοῦν, καθώς ὅλοι οἱ ἅγιοι, καί οἱ ἅγιοι πού γιορτάζουμε σήμερα, ἀπελευθερώνονται ἀπό τό θέλημά τους, ἀπαρνοῦνται τόν ἑαυτό τους, δέν τόν λογαριάζουν καθόλου καί τόν παραδίδουν στόν Θεό. Ὁ πόθος τους, ὁ καημός τους, ἡ ὅλη μεριμνά τους εἶναι νά ὑπακούσουν στόν Θεό καί νά κάνουν τό θέλημά του. Ξεχνοῦν τόν ἑαυτό τους, καί εἶναι ἕτοιμοι νά παραδώσουν τόν ἑαυτό τους καί σέ θάνατο καί σέ ὅποια ἄλλη ταλαιπωρία. Καί αὐτό τό βλέπουμε στούς τρεῖς παῖδες, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἕτοιμοι γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ νά ριφθοῦν στήν κάμινο καί οὔτε νοιάζονται ἄν ἐκεῖ εἶναι φωτιά. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἔχοντας, ἀδελφοί μου, ὑπ᾿ ὄψιν τόν ἅγιο Ἐλευθέριο καί τούς ἄλλους ἁγίους πού σήμερα γιορτάζουμε καί πού ἀκούσαμε στό συναξάρι, μόνο αὐτό θά ἤθελα νά ποῦμε· λίγο ἄν κρατήσει κανείς τόν ἑαυτό του κοντά στούς ἁγίους, κοντά στή ζωή τῶν ἁγίων, ἄν μή τι ἄλλο, ταπεινώνεται. Ταπεινώνεται, συντρίβεται. Παύει πιά νά ἔχει κάποια ἰδέα γιά τόν ἑαυτό του. Τί ἰδέα μπορεῖ νά ἔχει κάποιος ἀπό μᾶς; Τί ἰδέα μποροῦμε νά ἔχουμε γιά τόν ἑαυτό μας, ἀφοῦ ἡ δική μας ἡ ζωή καθόλου δέν μοιάζει μέ τή ζωή τῶν ἁγίων; Παρ᾿ ὅλα αὐτά καλλιεργοῦμε καλή ἰδέα γιά τόν ἑαυτό μας. Παρ᾿ ὅλα αὐτά, ἀντί λίγο κι ἐμεῖς νά ὑπομείνουμε καί νά σηκώσουμε κάποιο βάρος, γογγύζουμε καί παραπονούμαστε. Παρ᾿ ὅλα αὐτά εἴμαστε ἀμελεῖς, ὀκνηροί καί τό δικαιολογοῦμε κιόλας. Εἴθε οἱ ἅγιοι πού γιορτάζουμε ἀπόψε νά πρεσβεύσουν γιά μᾶς νά ξυπνήσει λίγο ἡ ψυχή μας. Ἄν μή τι ἄλλο, νά ἔλθουμε σέ συναίσθηση, νά ταπεινωθοῦμε, ν᾿ ἀνάψει λίγο ὁ ζῆλος μέσα στήν ψυχή μας καί ν᾿ ἀρχίσουμε κι ἐμεῖς λίγο-λίγο νά γινόμαστε χριστιανοί. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οὗτοι οἱ ἅγιοι ἦσαν κατά τούς χρόνους Διοκλητιανοῦ καί Μαξιμιανοῦ τῶν ἀσεβῶν βασιλέων καί Λυσίου Δουκός, ἐπιτροπεύοντος τῆς ἐπαρχίας Λιμιτανέων, καί Ἀγρικολάου διοικοῦντος ὅλην τήν ἐπαρχίαν τῆς Ἀνατολῆς ἐν ἔτει 296. Ἄνωθεν δέ ἀπό τούς προγόνους των ἐσέβοντο μέν τόν Χριστόν, ἐκρύπτοντο δέ ὅτι εἶναι Χριστιανοί, διά τόν φόβον τῶν τυράννων καί διωκτῶν. Ἀπό τούτους λοιπόν ὁ μέν ἅγιος Εὐστράτιος κατήγετο ἀπό τήν πόλιν τῶν Ἀραβράκων, κατά δέ τήν ἀξίαν ἦτο Σαρινιάριος τῆς Δουκικῆς τάξεως καί εἰς αὐτήν εἶχε τά πρωτεῖα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οὐχ ὥσπερ Εὔα καί σύ τίκτεις ἐν λύπαις, Χαράν γάρ ἔνδον, Ἄννα, κοιλίας φέρεις. Ὁ Κύριος ἡμῶν καί Θεός θέλων νά ἑτοιμάσῃ δι᾽ ἑαυτόν ναόν ζωντανόν καί οἶκον ἅγιον διά νά κατοικήσῃ ἀπέστειλε τόν Ἄγγελον αὐτοῦ (ὅστις λέγουσιν ὅτι ἦτον ὁ Γαβριήλ) πρός τούς δικαίους Ἰωακείμ καί Ἄνναν, ἀπό τούς ὁποίους ηὐδόκησε νά γεννηθῇ ἡ κατά σάρκα μήτηρ αὐτοῦ. Καί τοῦτον ἀποστείλας προεμήνυσεν ὅτι θέλει συλλάβει ἡ στεῖρα καί γραῖα Ἄννα, ἵνα μέ τήν σύλληψιν τῆς στείρας βεβαιώσῃ τήν ἐκ τῆς Παρθένου ἄσπορον αὐτοῦ σύλληψιν καί ἄφθορον γέννησιν. Καί λοιπόν συνελήφθη ἡ ἁγία Θεοτόκος καί Παρθένος Μαρία ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς Ἄννης ἐξ σπέρματος τοῦ Ἰωακείμ καί ἐγεννήθη ὄχι καθώς λέγουσί τινες ἑπτά μηνῶν ἤ χωρίς ἀνδρός, ἄπαγε! Ἀλλ᾽ ἐννέα τελείων μηνῶν καί ἐκ συναφείας ἀνδρός, πλήν ἐξ ἐπαγγελίας καί Ἀγγέλου προρρήσεως καί ὑπέρ τούς νόμους τῆς φύσεως, διά τό ἄγονον τῆς Ἄννης καί διά τό γηραλέον αὐτῆς. [Διαβάστε τη συνέχεια]