Οὗτος κατά μέν τήν προτέραν ζωήν του ἔγινε περιφανής ἀπό τόν πλοῦτον καί τήν δύναμιν καί κατά βαρβάρων ἔστησε πολλά καί μέγιστα τρόπαια καί νίκας· ὕστερον δέ ποθήσας τόν Χριστόν ἀφῆκε τήν πικράν θάλασσαν τοῦ βίου καί ὑπέβαλε τόν ἑαυτόν του ὑπό τόν γλυκύν καί ἐλαφρόν ζυγόν τοῦ Χριστοῦ. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἐπειδή σήμερα εἶναι ἡ γιορτή τῶν ἁγίων ἀποστόλων, θεωρῶ σκόπιμο ἀντί ἄλλης ὁμιλίας νά διαβάσουμε πρῶτα ἀπό δῶ, ἀπό τό συναξάρι, αὐτά πού ἀναφέρονται γιά τόν κάθε ἀπόστολο χωριστά, ἐκτός ἀπό τούς ἀποστόλους Πέτρο καί Παῦλο, πού τά εἴδαμε χθές. Εἶναι ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης, ὁ ἠγαπημένος μαθητής τοῦ Κυρίου, ὁ μόνος ἴσως πού δέν μαρτύρησε, ὁ ὁποῖος μάλιστα ἔζησε πολλά χρόνια. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τή μνήμη τῶν πρωτοκορυφαίων ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου. Γιά τούς δύο αὐτούς ἀποστόλους πολλά γνωρίζουμε, καθώς πολλά ἔχουμε ἀκούσει ὅλα αὐτά τά χρόνια πού εἴμαστε χριστιανοί, ἀλλά καί ἔχουμε διαβάσει. Τήν ὥρα αὐτή θά παρακαλοῦσα τήν ἀγάπη σας νά προσέξουμε τό ἑξῆς. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Γιά τούς δύο ἀποστόλους πού σήμερα ἑορτάζουμε μαθαίνουμε ἀπό τήν Ἁγία Γραφή πρωτίστως καί κυρίως ἀπό τίς ἐπιστολές τους. Καί ἀπόψε ὅλα τά τροπάρια πού ἀκούσαμε ἐδῶ μέσα στόν ναό σ᾿ αὐτούς ἀναφέρονται καί στή ζωή τους. Καί τούς δύο ὁ Κύριος τούς ἐξέλεξε καί τούς ἔκανε ἀποστόλους, τούς ἔκανε μαθητάς του καί τούς ἀπέστειλε νά συνεχίσουν τό δικό του ἔργο. Καί λέει, π.χ., στόν Πέτρο: «Μέ ἀγαπᾶς Πέτρε; Βόσκε τά πρόβατά μου. Ποίμαινε τά πρόβατά μου. Βόσκε τά ἀρνία μου». [Διαβάστε τη συνέχεια]

Τό τέλος τοῦ ὅλου ἔργου τοῦ Θεοῦ, ἀκόμη ἀπό τότε πού ἔπλασε ὁ Θεός τούς πρώτους ἀνθρώπους, καί ὅλα ἐκεῖνα πού ἔκανε στήν Παλαιά Διαθήκη, ἀλλά ἰδιαίτερα πού ἐνηνθρώπησε ὁ Κύριος καί ἐκήρυξε τό Εὐαγγέλιο καί ἔπαθε, ἐσταυρώθη, ἀπέθανε, ἐτάφη καί ἀνέστη, ἀνελήφθη στούς οὐρανούς καί ἔστειλε τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, τό τέλος τοῦ ὅλου ἔργου αὐτοῦ εἶναι ἀκριβῶς αὐτό τό ὁποῖο ἑορτάζουμε σήμερα. Ἔχουμε σήμερα τήν ἑορτή τῶν ἁγίων Πάντων. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁ Κύριος μέ τό ὅλο ἔργο του ἀποκαθιστᾶ τό κατ᾿ εἰκόνα Ἑορτή σήμερα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἄν ἐπιτρέπεται νά ποῦμε, ὅπως ὁ Θεός ὅταν ἔπλασε τόν ἄνθρωπο, δέν τόν ἔπλασε ἁπλῶς κατ᾿ εἰκόνα του, ἀλλά ἔδωσε σ᾿ αὐτόν καί τή Χάρι του _ὁ ἄνθρωπος εἶναι κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ, ἀλλά ὡς κτίσμα· ὅμως ὁ Θεός τοῦ ᾿δωσε καί τήν ἄκτιστη Χάρι_ ἔτσι τώρα πού ὁ Χριστός ἦρθε νά ἀναδημιουργήσει τόν ἄνθρωπο καί νά ἀναπλάσει τόν ἄνθρωπο, ἀποκαθιστᾶ τό κατ᾿ εἰκόνα πού ἀμαύρωσε ἡ ἁμαρτία. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἡ γιορτή τῆς Πεντηκοστῆς ἀπό κάποια πλευρά εἶναι ἡ μεγαλύτερη Σήμερα εἶναι ἡ γιορτή τῆς Πεντηκοστῆς. Μεγάλη ἑορτή. Τρόπον τινά ὅλες οἱ γιορτές καταλήγουν σ᾿ αὐτήν ἐδῶ τήν γιορτή, ὅπως καί στήν γιορτή πού ἔχουμε τήν προσεχή Κυριακή, τῶν Ἁγίων Πάντων. Διότι ὅλα ὅσα ἔκανε ὁ Θεός _πού ἦρθε καί πού ἔγινε ἄνθρωπος καί σταυρώθηκε καί ἀναστήθηκε_ τά ᾿χουμε γιά νά ᾿ρθει στή συνέχεια τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, νά ἁγιάζει τούς πιστούς, νά ἁγιάζει τίς ψυχές. Αὐτός εἶναι ὁ ἀπώτερος σκοπός. Καί ἀκριβῶς γι᾿ αὐτόν τόν λόγο ἡ γιορτή ἡ σημερινή εἶναι ἀπό κάποια πλευρά ἡ μεγαλύτερη ἑορτή. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα τιμᾶ τή μνήμη δύο μεγάλων ἁγίων, πού ὄχι μόνο εἶναι βασιλεῖς ἀλλά καί ἰσαπόστολοι, ὅπως τούς ἀποκαλεῖ. Τιμᾶ τή μνήμη τοῦ ἁγίου Κωνσταντίνου καί τῆς ἁγίας Ἑλένης, τῆς μητέρας του. Δέν ἔχουμε χρόνο νά ποῦμε πολλά. Θά παρακαλοῦσα τήν ἀγάπη σας νά προσέξουμε δύο σημεῖα. Πότε ὁ Θεός καλεῖ κατά ἐμφανή τρόπο καί πότε ὄχι Τό ἕνα· ὅπως λένε καί τά τροπάρια, ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος ἔλαβε τήν κλήση, ὅπως καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος, κατευθείαν ἀπό τόν οὐρανό, μέ τό νά δεῖ τό σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ στόν οὐρανό, στό ὁποῖο ἦταν γραμμένη ἡ φράση «Ἐν τούτῳ νίκα». Θά μπορούσαμε νά ποῦμε γενικά ὅτι, ἐνῶ ὅλους τούς καλεῖ ὁ Θεός, ὅμως ὅπου ὁ Θεός ὡς Θεός γνωρίζει ὅτι θά ὑπάρξει ἀνταπόκριση, καλεῖ κατά ἕναν εἰδικό τρόπο, κατά ἕναν ἐμφανή τρόπο. Αὐτό ἔχει μεγάλη σημασία. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁ ἅγιος Κωνσταντῖνος ὑπακούοντας στόν Θεό γίνεται ὄργανό του Ὅλα, ὅπως ἐπανειλημμένως ἔχουμε πεῖ, ὁ Θεός τά ἔχει στά χέρια του καί τό κάθε τι ὁ Θεός τό κάνει τότε πού θέλει. Ὅμως ὅλα τά πράγματα πού ἔχουν σχέση μέ τούς ἀνθρώπους, τά κάνει ὁ Θεός καί τά κάνει στήν ὥρα τους, ἀλλά πάντοτε ὁ Θεός τά κανονίζει ἔτσι, ὥστε νά βρίσκει κάποιον ἄνθρωπό του, γιά νά κάνει αὐτό τό ὁποῖο θέλει. Τόσα χρόνια γίνονταν διωγμοί, καί σάν νά μήν ἦταν ὁ Θεός σέ θέση νά σταματήσει τούς διωγμούς. Δέν ἦταν; Μή γένοιτο. Μποροῦμε νά τό ποῦμε αὐτό· ὁ Θεός μποροῦσε νά βρεῖ τρόπο νά σταματήσει τούς διωγμούς, ὅποτε ἤθελε. Δέν τό ἔκανε. Τό ἔκανε τότε πού ἦλθε ἡ ὥρα. Καί τό ἔκανε κατά θαυμαστό τρόπο, χρησιμοποιώντας ὅμως ἕναν ἄνθρωπο. Ἕναν ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος κατά θαυμαστό τρόπο ὑπακούει στόν Θεό, πιστεύει στόν Θεό, δίνει τόν ἑαυτό του στόν Θεό καί γίνεται ὄργανό του· τόν ἅγιο Κωνσταντῖνο. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Τό δοξαστικό πού ἀκούσαμε σήμερα στούς αἴνους τῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναλήψεως, μέ λίγες φράσεις, μέ λίγες λέξεις παρουσιάζει τό ὅλο ἔργο τοῦ Χριστοῦ. Λέγει τό δοξαστικό: «Ἐτέχθης ὡς αὐτός ἠθέλησας, ἐφάνης ὡς αὐτός ἠβουλήθης, ἔπαθες σαρκί ὁ Θεός ἡμῶν· ἐκ νεκρῶν ἀνέστης πατήσας τόν θάνατον, ἀνελήφθης ἐν δόξῃ ὁ τά σύμπαντα πληρῶν καί ἀπέστειλας ἡμῖν Πνεῦμα θεῖον, τοῦ ἀνυμνεῖν καί δοξάζειν σου τήν θεότητα».Τό δοξαστικό περιλαμβάνει καί τά τῆς Ἀναλήψεως πού γιορτάζουμε ἀπόψε, ἀλλά καί τήν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Θά λέγαμε ὅτι λείπει ἀπό τό τροπάριο ἡ Δευτέρα Παρουσία. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἀπόψε γίνεται ἡ ἀπόδοση τῆς μεγαλύτερης ἑορτῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ ἀπόδοση τῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναστάσεως. Καί πρίν ποῦμε ὅ,τι ἄλλο, ἄς ἐπιτραπεῖ νά ἀναφέρουμε ἀκόμη μία φορά, ὅτι πρίν περίπου τριάντα χρόνια, μιά τέτοια νύχτα, πού κάναμε ἀγρυπνία ἐπί τῇ ἀποδόσει τῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου στόν ἱερό ναό τῆς Παναγούδας, ὁ ἀναστάς Κύριος πέρα ἀπό τό ὅτι μᾶς εὐλόγησε ἐκεῖνο τό βράδυ, νά γευθοῦμε ἀκόμη μία φορά τήν ἑορτή τῆς Ἀναστάσεως, μᾶς ἐφώτισε νά σκεφθοῦμε ὅτι ἀπ᾿ ἐκεῖ καί ἔπειτα θά μπορούσαμε νά κάνουμε ἀγρυπνίες συχνά καί μάλιστα ὄχι ὁλονύκτιες, πού δέν ἦταν εὔκολο νά παρακολουθοῦν ἐργαζόμενοι χριστιανοί, μᾶς ἐφώτισε νά κάνουμε τίς σύντομες ἀγρυπνίες, πού συνεχίζονται καί σήμερα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Θεωρῶ ὅτι θά ἦταν καλό τήν ὥρα αὐτή νά δοῦμε λίγο τά ἀναγνώσματα πού ἀκούσαμε στόν Ἑσπερινό, καί τά ὁποῖα εἶναι ἀπό τήν Α' ἐπιστολή τοῦ εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου. Εἶναι μεγάλη ὑπόθεση νά νιώσουμε ἀνοικτό τόν δρόμο πρός τόν Θεό Τό πρῶτο ἀνάγνωσμα· «Ἀγαπητοί, ἐάν ἡ καρδία ἡμῶν μή καταγινώσκῃ ἡμῶν, παρρησίαν ἔχομεν πρός τόν Θεόν». Ἀγαπητοί, ἐάν ἡ καρδιά μας δέν μᾶς κατακρίνει, τότε ἔχουμε θάρρος νά πλησιάσουμε τόν Θεό. Μεγάλο θέμα. Ὁ χριστιανός πρέπει νά φθάσει σέ τέτοια κατάσταση πού νά μή δάκνεται ἀπό τή συνείδησή του, πού νά μήν αἰσθάνεται ὅτι ἔχει κάτι ἀτακτοποίητο, καί εἶναι ἔτσι ἐν ἀταξίᾳ μέ τόν Θεό. Βέβαια, σέ τέτοια κατάσταση φθάνει κανείς κατά κανόνα ὕστερα ἀπό χρόνια. Ὅταν διαρκῶς ἀγωνίζεται κανείς νά κάνει τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ καί, καθώς ὅλο καί δέν ἐπιτυγχάνει νά κάνει τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, συνεχῶς μετανοεῖ γι᾿ αὐτό, τότε φθάνει σέ ἀληθινή ταπείνωση, σέ ἀληθινή ἀγάπη, καί ἔτσι ἀποκτάει ἡ καρδιά μιά ἀγαθότητα καί τρόπον τινά μιά ἀναμαρτησία. Δέν ἐνεργεῖ καί δέν κινεῖται ἡ καρδιά πρός τήν ἁμαρτία, ἀλλά φθάνει σέ μιά ἀγαθότητα, ὅπως εἴπαμε. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁ πολύ εὔκολος καί σύντομος δρόμος πρός τόν Χριστό Ἄσχετα τί κάνει ὁ καθένας μας καί πῶς ἀνταποκρινόμαστε, θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι τά πράγματα ὅσο πᾶνε καί στενεύουν. Στενεύουν, ὄχι γιατί εἶναι αὐτά καθ᾿ ἑαυτά τά πράγματα δύσκολα καί βαριά...Ὄχι. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος εἶπε: «ὁ γάρ ζυγός μου χρηστός καί τό φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν» καί ὁ μαθητής του πάλι φωτιζόμενος ἀπό τό Πνεῦμα τό Ἅγιον λέει: «αἱ ἐντολαί αὐτοῦ βαρεῖαι οὐκ εἰσίν». Στενεύουν λοιπόν ὄχι ἐπειδή αὐτά καθ᾿ ἑαυτά τά πράγματα εἶναι δύσκολα, δυσβάστακτα, ἀλλά διότι λίγο-λίγο, λίγο-λίγο, τά διάφορα ἄλλοθι πού ἔχει κανείς καταρρίπτονται, ἀποδεικνύονται ψεύτικα καί τελικά καλεῖται κανείς νά παραδεχθεῖ τήν ἀλήθεια. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα, 1 Μαίου, ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τή μνήμη τῆς ἁγίας Ἰσιδώρας τῆς διά Χριστόν σαλῆς. Ὁ μακαριστός π. Συμεών μιλώντας εἰδικά στίς συνάξεις τῶν νέων γιά τό αἴσθημα κατωτερότητος, ἀναφέρθηκε καί στήν ἁγία Ἰσιδώρατουλάχιστον σέ δύο ὁμιλίες. Παραθέτουμε στή συνέχεια αὐτές τίς δύο ὁμιλίες ἀπό τό βιβλίο ...πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Δέν ξέρω τί θά θέλατε νά ποῦμε σήμερα ἀπό ἑορταστικῆς ἀπόψεως. Πάντως σήμερα ἡ Κυριακή αὐτή εἶναι ἀφιερωμένη στίς Μυροφόρες γυναῖκες. Καί ὅλη τήν ἑβδομάδα αὐτή μέχρι καί τό Σάββατο τό πρωί, πού θά γίνει ἡ ἀπόδοση, θά ψάλλονται τροπάρια πού θά ἀναφέρονται στίς γυναῖκες αὐτές. Στό τελευταῖο τροπάριο πού ψάλαμε ἀπόψε*, νομίζω στό δοξαστικό τῶν ἀποστίχων, ἔλεγε ὅτι οἱ γυναῖκες πῆγαν μέ φόβο· «μετὰ φόβου», λέει, γυναῖκες ἦλθαν στόν τάφο γιά νά ἀλείψουν μέ μύρα τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ καί «μὴ εὑροῦσαι τοῦτο διηπόρουν πρὸς ἀλλήλας». Δέν τό βρῆκαν τό σῶμα καί δημιουργήθηκε ἀπορία. Τρόπον τινά ἡ μιά ἐξέφραζε τήν ἀπορία στήν ἄλλη· «διηπόρουν πρὸς ἀλλήλας, ἀγνοοῦσαι τὴν ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ», λέει ὁ ὑμνογράφος. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Στόν ὄρθρο τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς γράφει· «Τῇ Ἁγίᾳ καί Μεγάλῃ Παρασκευῇ τά ἅγια καί σωτήρια καί φρικτά Πάθη τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπιτελοῦμεν· τούς ἐμπτυσμούς, τά ραπίσματα, τά κολαφίσματα, τάς ὕβρεις, τούς γέλωτας, τήν πορφυρᾶν χλαῖναν, τόν κάλαμον, τόν σπόγγον, τό ὄξος, τούς ἥλους, τήν λόγχην· καί πρό πάντων τόν Σταυρόν καί τόν θάνατον, ἅ δι᾿ ἡμᾶς ἑκών κατεδέξατο· ἔτι δέ καί τήν τοῦ εὐγνώμονος λῃστοῦ, τοῦ συσταυρωθέντος αὐτῷ, σωτήριον ἐν τῷ σταυρῷ ὁμολογίαν». Αὐτά γράφει τό συναξάρι γιά τήν Μεγάλη Παρασκευή. Καί ὅλοι οἱ χριστιανοί τήν ἡμέρα αὐτή, δηλαδή τό βράδυ τῆς Μεγάλης Πέμπτης, ὅπου γίνεται ὁ ὄρθρος τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, ἀπό μικρά παιδιά προσέρχονται στόν ναό καί παρακολουθοῦν ὅλα τά τελούμενα καί ἀκοῦν ὅλα τά ψαλλόμενα καί ἀναγινωσκόμενα. Καί ἄλλος περισσότερο, ἄλλος ὀλιγότερο, διά μέσου ὅλων αὐτῶν πού ἀκούονται, πού ψάλλονται, πού ἀναγινώσκονται καί γίνονται, προσπαθοῦν νά γίνουν κοινωνοί τῶν παθημάτων τοῦ Κυρίου, γιά νά γίνουν καί κοινωνοί τῆς Ἀναστάσεώς του. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Τό συναξάρι τοῦ Τριωδίου γιά τήν Μεγάλη Πέμπτη λέει· «Τῇ Ἁγίᾳ καί Μεγάλῃ Πέμπτῃ, οἱ τά πάντα καλῶς διαταξάμενοι θεῖοι Πατέρες, ἀλληλοδιαδόχως ἔκ τε τῶν θείων Ἀποστόλων καί τῶν ἱερῶν Εὐαγγελίων παραδεδώκασιν ἡμῖν τέσσαρά τινα ἑορτάζειν· τόν ἱερόν Νιπτῆρα, τόν Μυστικόν Δεῖπνον, δηλαδή τήν παράδοσιν τῶν καθ᾿ ἡμᾶς φρικτῶν μυστηρίων, τήν ὑπερφυᾶ Προσευχήν καί τήν Προδοσίαν αὐτήν». Καί μάλιστα ἔχει πολύ ὡραίους στίχους· Εἰς τόν ἱερόν Νιπτῆρα. Νίπτει Μαθητῶν ἑσπέρας Θεός πόδας, Οὗ πούς πατῶν ἦν εἰς Ἐδέμ δείλης πάλαι. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα ὁ λόγος, ὅπως λέει τό συναξάρι, γιά τήν πόρνη· «Τῇ Ἁγίᾳ καί Μεγάλῃ Τετάρτῃ, τῆς ἀλειψάσης τόν Κύριον μύρῳ πόρνης γυναικός μνείαν ποιεῖσθαι οἱ θειότατοι Πατέρες ἐθέσπισαν, ὅτι πρό τοῦ σωτηρίου πάθους μικρόν τοῦτο γέγονεν». Οἱ ἅγιοι Πατέρες ἐθέσπισαν τήν Μεγάλη Τετάρτη νά ποιούμεθα μνείαν τῆς πόρνης γυναικός, πού ἄλειψε μέ μύρο τά πόδια τοῦ Κυρίου. Καί τό δικαιολογεῖ ὅτι «πρό τοῦ σωτηρίου πάθους μικρόν τοῦτο γέγονεν». Καί ὅπως εἴπαμε καί χθές, ὅλα τά τροπάρια ἀπόψε ἐμπνέονται καί ἀναφέρονται στήν μικρή εὐαγγελική περικοπή πού ἀναγινώσκεται ὄχι στόν ὄρθρο τῆς Μεγάλης Τετάρτης, πού ὁ ὄρθρος ψάλλεται τήν Μεγάλη Τρίτη τό βράδυ, ἀλλά στόν ἑσπερινό τῆς Μεγάλης Τετάρτης πρός τήν Μεγάλη Πέμπτη. Στόν ὁποῖο ἑσπερινό ψάλλονται πάλι τά ἴδια τροπάρια καί γίνεται ἡ Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων Δώρων, κατά τήν ὁποία ἀναγινώσκεται ἡ μικρή αὐτή εὐαγγελική περικοπή ἀπό τό κατά Ματθαῖον Εὐαγγέλιο, ὅπου καί γίνεται λόγος ἀκριβῶς γιά τήν γυναίκα αὐτήν, τήν πόρνη, πού ἄλειψε μέ πολύτιμο μύρο τά πόδια τοῦ Κυρίου. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἤδη εἰσήλθαμε στήν Μεγάλη Ἑβδομάδα καί προχωροῦμε. Τήν Μ. Δευτέρα τό βράδυ γίνεται ὁ ὄρθρος τῆς Μ. Τρίτης. Καί τά τροπάρια πού ψάλλονται τήν Μ. Δευτέρα τό βράδυ ἀναφέρονται στά γεγονότα τῆς Μ. Τρίτης. Ὅπως καί τά τροπάρια τῆς Μ. Τρίτης τό βράδυ ἀναφέρονται στά τῆς Μ. Τετάρτης. Καί εἰδικότερα θά ἤθελα νά πῶ ὅτι ἐνῶ ἀναγινώσκεται Εὐαγγέλιο τήν Μ. Δευτέρα τό βράδυ _πού εἶναι ἀκολουθία ὄρθρου τῆς Μ. Τρίτης_ τά τροπάρια ὅμως ἀναφέρονται στήν εὐαγγελική περικοπή πού ἀναγινώσκεται τήν Τρίτη στήν Προηγιασμένη καί πού κανονικά ἡ Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων Δώρων τῆς Μ. Τρίτης γίνεται τό ἀπόγευμα τῆς Μ. Τρίτης στόν ἑσπερινό. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Νομίζω τό πρῶτο πού πρέπει νά κάνουμε εἶναι νά νιώσουμε βαθιά εὐγνωμοσύνη μέσα στήν ψυχή μας, πού μᾶς ἀξιώνει ὁ Κύριος ἀκόμη μιά φορά νά εἰσέλθουμε στήν Μεγάλη Ἑβδομάδα. Νά σταθοῦμε ὅλοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ συντετριμμένοι καί ταπεινωμένοι μέ εὐγνωμοσύνη, ὅπως εἴπαμε, καί νά ζητήσουμε ἀφενός συγγνώμη διά τήν μέχρι τοῦδε ζωή μας, πού ὅσο καλή καί ἄν ἦταν, ἀσφαλῶς δέν ἦταν ὅπως ἔπρεπε, ὅπως τήν ἤθελε ὁ Κύριος. Νά ζητήσουμε συγγνώμη καί μετά δακρύων καί πόνου ψυχῆς νά παρακαλέσουμε τόν Κύριο νά μᾶς κάνει μιά χάρη, ὡσάν νά εἶναι ἡ τελευταία μας Μεγάλη Ἑβδομάδα. Νά μᾶς κάνει τήν χάρη, νά μᾶς βοηθήσει νά ζήσουμε μαζί Του, ὅλα αὐτά πού ὄχι ἁπλῶς ψάλλονται ἤ ἀναγινώσκονται αὐτές τίς ἡμέρες, ἀλλά πού μέσα στή λατρεία τῆς Ἐκκλησίας ὅλα αὐτά εἶναι τά ἴδια γεγονότα πού ἔλαβαν χώραν τότε, καί μέσα στό μεγάλο αὐτό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας τά ἔχουμε παρόντα αὐτά τά γεγονότα παντοτεινά. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὅπως θά γνωρίζετε, τό πρῶτο ἐκκλησάκι στήν ἀδελφότητά μας τό ἀφιερώσαμε στόν Εὐαγγελισμό τῆς Θεοτόκου. Πιστεύουμε ὅτι μᾶς φώτισε ὁ Θεός νά τό ἀφιερώσουμε στή γιορτή αὐτή, πού ἀπόψε ὅλοι μαζί ἐδῶ γιορτάσαμε κάνοντας ὁλονύκτια ἀγρυπνία. Τί ἄλλο νά ζητήσουμε; Ἀπό μιά πλευρά ὅλα ἀπό τόν Εὐαγγελισμό ἀρχίζουν. Ὅλα βέβαια ἀρχίζουν ἀπό τήν Ἁγία Τριάδα, ἀλλά, ἄς ποῦμε, διά μέσου τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, καί καταλήγουν πάλι στήν Ἁγία Τριάδα. Ἀπό κάποια πλευρά λοιπόν στήν γιορτή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ἔχουμε τήν ἀρχή καί τό τέλος. Καί ὅλα αὐτά, ἀκριβῶς γιά νά μᾶς βοηθοῦν νά ἐνθυμούμαστε τί πρέπει νά κάνουμε. Ἀρχίσαμε κάποτε μέ τό νά βαπτισθοῦμε. Δηλαδή ἄρχισε μέ τή βάπτισή μας νά ζεῖ μέσα μας ὁ Χριστός καί ὁ Χριστός τό ἔργο αὐτό πού ἀνέλαβε θέλει νά φέρει εἰς πέρας. Ἤ γιά νά τό ποῦμε καλύτερα, ὁ Χριστός πού ἄρχισε νά ζεῖ μέσα μας θέλει ν᾿ αὐξηθεῖ ἤ μᾶλλον ν᾿ αὐξήσει ἐμᾶς, γιά νά φθάσουμε «εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματός του». [Διαβάστε τη συνέχεια]

Καί τώρα πάλι νά ποῦμε στήν ἀγάπη σας λίγα λόγια. Θεωρῶ ὅτι θά ἦταν καλό σήμερα πού εἶναι ἡ πρώτη Κυριακή τοῦ νέου ἔτους, πού εἴμαστε ἀκόμη στίς πρῶτες ἡμέρες τοῦ νέου ἔτους νά ἀναφερθοῦμε λίγο σ᾿ αὐτή τή σύντομη εὐχή πού κάνει ὁ ἱερέας σέ κάθε Θεία Λειτουργία. Ὅπως εἴπαμε καί ἄλλη φορά, αὐτός ὁ διάλογος πού γίνεται, ἄς τό ποῦμε ἔτσι, μεταξύ τοῦ λειτουργοῦντος ἱερέως καί τοῦ λαοῦ μετά τή μεγάλη Εἴσοδο καί μετά τήν ἀπαγγελία τοῦ συμβόλου τῆς Πίστεως, καί πού ἀρχίζει μέ τό «Στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετά φόβου», δέν λείπει ἀπό καμία Λειτουργία. Καί στή Λειτουργία τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου τόν ἔχουμε καί στή Λειτουργία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καί στίς ἄλλες Λειτουργίες. «Ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί Πατρός καί ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἴη μετά πάντων ὑμῶν». Εἴθε νά εἶναι ἡ Χάρις τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατρός καί ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μαζί σας, μέ ὅλους σας. Αὐτή εἶναι ἡ εὐχή καί ἡ εὐλογία πού δίδεται καί ξεκινάει ἡ Θεία Λειτουργία. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁ σταυρός καί ἡ ἄρση τοῦ σταυροῦ Νομίζω ὅτι δέν πρέπει νά τήν ἀφήσουμε τή σημερινή ἡμέρα, Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, νά περάσει, χωρίς νά δοῦμε τήν εὐαγγελική περικοπή πού ἀκούσαμε τό πρωί στή Θεία Λειτουργία. Ἀκόμη καί μέ τά μικρά παιδιά πού εἴχαμε προηγουμένως τίς συνάξεις, καί μέ τά ἀγόρια καί μέ τά κορίτσια, αἰσθάνθηκα τήν ἀνάγκη νά ἀναφερθοῦμε ἰδιαίτερα στήν Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως. Λέμε «Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας» καί δέν γνωρίζουμε τό βαθύτερο νόημα τῆς ἡμέρας. Λέμε «Β' Κυριακή τῶν Νηστειῶν», πού γιορτάζουμε τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, καί δέν γνωρίζουμε τό βαθύτερο νόημα. Ὅπως ἐπίσης λέμε «Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως» καί δέν γνωρίζουμε τό βαθύτερο νόημα [Διαβάστε τη συνέχεια]

Κάθε μέρα ὅλο καί περισσότερο μᾶς φανερώνει ὁ Θεός ὅτι ἡ ὅλη στάση μας ἐνώπιον του δέν εἶναι ἡ ἐνδεδειγμένη. Καί αὐτό εἶναι τό μεγάλο θέμα. Καί τό ζητούμενο εἶναι αὐτό πού εἶπε ὁ Κύριος πολύ κατηγορηματικά: Ζητεῖτε πρῶτον τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ καί ταῦτα πάντα –δέν ἐξαιρεῖται τίποτε– καί ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν. Βλέπετε, ἔτσι ὅπως τά ζοῦμε ἐμεῖς τά πράγματα, συνέχεια εἴμαστε μέ τήν ἀγωνία, μέ τόν προβληματισμό, μέ τήν προσμονή, μέ τήν ἔγνοια νά γίνουν τά ἄλφα, τά βῆτα, ὅ,τι ἔχει ὁ καθένας μας, ἐνῶ δέν εἶναι αὐτό τό ζητούμενο. Γιά τόν Θεό δέν εἶναι αὐτό τό πρόβλημα. Ὁ Θεός παρέδωκε τόν ἴδιο τόν ἑαυτό του εἰς θάνατον. Γιά νά ρθεῖ ἀληθινά μέσα μας, ἔπρεπε νά θανατωθεῖ. Ἔπρεπε νά πονέσει, ὅπως πονάει ἕνας ἄνθρωπος, νά ματώσει ὅπως ματώνει ἕνας ἄνθρωπος. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα, δώδεκα Μαρτίου, εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς κοιμήσεως τοῦ ἁγίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου, καί ἐπειδή ἡ ἡμέρα αὐτή εἶναι μέσα στή Μεγάλη Τεσσαρακοστή, μετατέθηκε ἡ μνήμη του στίς δώδεκα Ὀκτωβρίου. Φέτος ἡ ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς του εἶναι ἡ Τετάρτη τῆς πρώτης ἑβδομάδος τῶν Νηστειῶν, καί γι᾿ αὐτό ψάλαμε τροπάρια ἀπό τήν ἀκολουθία τοῦ ἁγίου προηγουμένως στή θεία Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων δώρων. Γνωρίζετε ὅτι ἔχουμε ἰδιαίτερη εὐλάβεια στόν ἅγιο Συμεών, ὅπως τό εἴχαμε πεῖ παλαιότερα. Μοῦ ἔχει κάνει ὅλως-ὅλως ἰδιαίτερη ἐντύπωση ὅτι ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος, πού εἶναι περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλον, ὅπως μποροῦμε νά δοῦμε ἀνθρωπίνως, μυστικός θεολόγος, ὁ ὁποῖος εἶναι πλήρης Πνεύματος Ἁγίου, βυθισμένος στό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καί στήν οὐράνια ἐκείνη κατάσταση πού εἶχε προπαντός ἀπό τήν ἡμέρα πού χειροτονήθηκε καί ἑξῆς, μοῦ κάνει, λέω, ἐντύπωση ὅτι εἶναι ὁ ἅγιος ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος πάρα πολύ ἐπιμένει στήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οὗτοι οἱ ἅγιοι τεσσαράκοντα μάρτυρες κατήγοντο μέν ἀπό διαφόρους πατρίδας, ὅλοι δέ ἦσαν στρατιῶται ὑπό ἕνα ἀρχιστράτηγον, κατά τούς χρόνους Λικινίου βασιλέως, ἐν ἔτει τκ’ (320). Πιασθέντες δέ διά τήν εἰς Χριστόν πίστιν καί ἐξετασθέντες πρῶτον μέν φορτώνονται ἁλυσίδας καί δεσμά καί παραδίδονται εἰς τήν φυλακήν, ἔπειτα δέ κτυπῶνται μέ πέτρας εἰς τά πρόσωπα καί εἰς τά στόματα· αἱ δέ πέτραι ριπτόμεναι δέν ἐκτύπων τούς μάρτυρας ἀλλά γυρίζουσαι ὀπίσω ἐκτύπων ἐκείνους οἵτινες τάς ἔρριπτον. Ἔπειτα, ἐνῷ ἦτο ψῦχος καί πάγος πολύς, καί μάλιστα εἰς τήν χώραν τῆς Σεβαστείας, ὅπου τό ψῦχος εἶναι ὑπερβολικόν, κατεδικάσθησαν οἱ μακάριοι οὗτοι μάρτυρες νά βληθῶσι γυμνοί εἰς τήν λίμνην τῆς πόλεως. Ἐπειδή δέ εἷς ἀπό τούς τεσσαράκοντα μικροψυχήσας ὑπῆγεν εἰς τό λουτρόν, τό ὁποῖον ἦτο ἐκεῖ πλησίον ἀνημμένον καί ἅμα τόν προσέβαλεν ἡ θέρμη τοῦ λουτροῦ διελύθη, διά τοῦτο ὁ φύλαξ, ὅστις ἐφύλαττεν ἔξω, βλέπων τοῦτο ἐμβῆκε μόνος του εἰς τήν λίμνην καί ἀντ᾿ ἐκείνου τοῦ λιποτάκτου κατέστησε τόν ἑαυτόν του μετά τῶν ἁγίων μαρτύρων. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Τό θαῦμα τῆς πίστεως Ἡ Χαναναία πιάνεται ἀπό τά λόγια τοῦ Χριστοῦ καί γίνεται σοφή Στό εὐχέλαιο –πού κάναμε καί σήμερα– ὅπως προσέξατε, ἀλλά καί τό γνωρίζετε, ἀναγινώσκονται ἑπτά εὐαγγελικές περικοπές, ὅπως καί ἑπτά ἀποστολικές. Ἡ μία ἀπό τίς ἑπτά εὐαγγελικές περικοπές εἶναι αὐτή τῆς Χαναναίας. Μέσα στό πνεῦμα τοῦ μυστηρίου τοῦ εὐχελαίου καί μέσα στό ὅλο πνεῦμα τῶν ἀγρυπνιῶν αὐτῶν πού κάνουμε κάθε Παρασκευή καί τίς ὁποῖες ἀφιερώσαμε στή θεραπεία τῶν σωμάτων καί τῶν ψυχῶν μας, ἔχουμε τήν εὐκαιρία νά δοῦμε τήν περικοπή πού ἀναφέρεται στή Χαναναία ἤ καλύτερα νά δοῦμε κυρίως ἕνα σημεῖο –διότι ἴσως δέν χρειάζονται τόσο πολύ τά ἄλλα τώρα, ἀλλά καί χρόνο δέν ἔχουμε– πού εἶναι καί τό σπουδαιότερο αὐτῆς τῆς περικοπῆς. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Παναγιώτατε, Τίμιον Πρεσβυτέριον, Εὐσεβές ἐκκλησίασμα, Λαμπρή ἡ παρελθοῦσα ἑορτή, ἡ Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. Λαμπρή καί ἡ παροῦσα, ἡ δευτέρα Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἐκεῖ πανηγυρίσαμε τήν ἀναστήλωση τῶν εἰκόνων. Ἐδῶ ἑορτάζουμε τή θέωση τοῦ ἀνθρώπου. Ἐκεῖ ἐθριάμβευσε ἡ Ὀρθοδοξία. Ἐδῶ πολιτεύεται ἡ Ὀρθοπραξία. Ἐκεῖ τά ἄνω κατέρχονται. Ἐδῶ τά κάτω ἀνυψοῦνται. Ἡ Ἐκκλησία ἀγωνίσθηκε ἑκατό χρόνια, γιά νά διασώσει τήν ἀλήθεια, ὅτι πράγματι ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ· ὅτι πράγματι ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ὁ Χριστός, ἔγινε καί εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου ὁρατή καί προσκυνητή. Χωρίς νά παύσει νά εἶναι Θεός, ἔγινε εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου, γιά νά γίνει ὁ ἄνθρωπος θεός κατά χάριν, χωρίς νά παύσει νά εἶναι ἄνθρωπος. Ἐάν ἡ Ἐκκλησία δέν ἀναστήλωνε τίς εἰκόνες, θά ἀρνοῦνταν τόν ἑαυτό της, θά ἀρνοῦνταν τή σάρκωση τοῦ Θεοῦ, θά ἀρνοῦνταν τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Μέγα γεγονός ἡ ἀναστήλωση τῶν εἰκόνων. Μέγα γεγονός ἡ Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. Μοναδική ἐλπίδα γιά τήν ἀνθρωπότητα ἡ Ὀρθοδοξία. Πολύς καί ἀπό πολλούς γίνεται λόγος σήμερα γιά τήν Ὀρθοδοξία. Μέ κάθε ἄνεση οἱ πάντες ὁμιλοῦν γι᾿ αὐτήν. Θά ἔλεγε κανείς ὅτι ὁμιλοῦν γι᾿ αὐτήν σάν νά πρόκειται γιά κάτι τό φολκλορικό. Ὅμως ἡ Ὀρθοδοξία δέν εἶναι Ὀρθοδοξία, ἄν δέν εἶναι καί Ὀρθοπραξία. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἀπόψε συμβαίνει νά εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ νεοφανοῦς ἁγίου τῶν τελευταίων χρόνων, τοῦ ἁγίου Νικολάου τοῦ παπα-Πλανᾶ. «Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, λέει ἡ ἀσματική ἀκολουθία του, ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ ἐν ἔτει 1932 ὁ μακάριος ἱερεύς Νικόλαος Πλανᾶς, ὁ ἐκ τῆς νήσου Νάξου, ἡγιασμένος λειτουργός τοῦ Ὑψίστου· καταριθμηθείς δ᾿ ἐν τοῖς ἑορταζομένοις ἁγίοις διά σεπτῆς Πατριαρχικῆς Πράξεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τό 1992. Ἑορτίως τιμᾶται, ἐπί τῇ ἐπετείῳ τῆς κοιμήσεως, οὐ μήν ἀλλά καί τῆς πρότριτα εἰς πρεσβύτερον χειροτονίας αὐτοῦ». Ἡ ἁγιοκατάταξή του, ἡ ἀναγνώρισή του ὡς ἁγίου ἔγινε δηλαδή 60 χρόνια μετά τήν κοίμησή του. Ὑπάρχει ὁλόκληρο βιβλίο γιά τόν ἅγιο παπα-Νικόλα Πλανᾶ, μέ τήν ἀκολουθία του, ὅπου ὁ βίος του εἶναι γραμμένος μέ πολλές λεπτομέρειες μέ τίτλο: «Ὁ ἁπλοϊκός ποιμήν τῶν ἁπλῶν προβάτων», καί μάλιστα ἀπό μιά μαθήτριά του, τή μοναχή Μάρθα. Ἡ ὁποία μοναχή ἔζησε μαζί του καί τόν γνώριζε καλά, ἑπομένως ὅσα ἔγραψε εἶναι ἀπό πρῶτο χέρι· καί αὐτό εἶναι πολύ σημαντικό. Ἡ ἀδελφή Μάρθα ἐκοιμήθη πολύ πρόσφατα, τό 1973, ἕνα ἔτος προτοῦ ἔρθουμε ἐμεῖς στό Πανόραμα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἡ τιμία αὕτη καί ἀγγέλοις αἰδέσιμος τοῦ Προδρόμου κεφαλή πρῶτον μέν εὑρέθη ἀπό δύο μοναχούς εἰς τόν οἶκον τοῦ Ἡρώδου διά τῆς ἐπιφανείας καί ἀποκαλύψεως τοῦ ἰδίου Προδρόνου, οἱ ὁποῖοι μοναχοί μετέβαινον εἰς προσκύνησιν τοῦ ζωοδόχου Τάφου τοῦ Κυρίου καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀπό τούς μοναχούς δέ ἐκείνους ἔλαβεν αὐτήν εἷς κεραμεύς καί τήν ἔφερεν εἰς τήν πόλιν Ἔμεσαν. Καί, ἐπειδή ὁ ἀγγειοπλάστης ἐκεῖνος ἐγνώρισεν ὅτι διά μέσου τῆς ἁγίας κάρας ἔλαβεν εὐτυχίαν, ἐτίμα αὐτήν μέ ὑπερβολήν καί ὅτε ἔμελλε ν᾿ ἀποθάνῃ ἀφῆκε τήν ἁγίαν κάραν εἰς τήν ἀδελφήν του παραγγείλας αὐτῇ νά μή τήν σηκώσῃ ἀπό τόν τόπον της, μήτε νά τήν δείξῃ εἰς ἄλλον, ἀλλά νά τήν τιμᾷ καί νά τήν προσκυνῇ. [Διαβάστε τη συνέχεια]