Σάν νά ζηλεύει κανείς τόν Θεό Ἡ δεύτερη ὁμιλία μας εἶναι ἀπό τόν βίο τοῦ ἁγίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου, τόν ὁποῖο βίο ἔγραψε ὁ Νικήτας Στηθᾶτος. Εἴμαστε στήν εἰκοστή παράγραφο. Εἶναι ὁ ἅγιος Συμεών δόκιμος στή Μονή Στουδίου, ὅπου ἡγούμενος εἶναι κάποιος Πέτρος, καί ὁ πνευματικός τοῦ ἁγίου Συμεών εἶναι ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Εὐλαβής. Νά τονίσουμε κι αὐτό: Ὁ ἅγιος Συμεών πῆγε στό μοναστήρι γιά νά γίνει μοναχός, καί πῆγε σ᾿ αὐτό τό συγκεκριμένο μοναστήρι, ἐπειδή ἀκριβῶς ἦταν ὁ πνευματικός του ἐκεῖ, ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Εὐλαβής. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σεβασμιώτατε, σᾶς εὐχαριστῶ πού μοῦ κάνατε τήν πρόσκληση, γιά νά προσφέρω καί ἐγώ κάτι στό μεγάλο καί πλούσιο πνευματικό ἔργο πού κάνετε στή θεόσωστο ἐπαρχία σας. Ἀλλά ἔχω ἕναν φόβο· μήπως δέν θά μπορέσω νά δώσω αὐτό τό ὁποῖο κι ἐσεῖς καί ὅλοι οἱ ἀδελφοί περιμένετε. Γι᾿ αὐτό, γιά νά αἰσθάνομαι ἄνετα, θά ἤθελα νά σᾶς παρακαλέσω νά μήν περιμένετε τόσα πολλά, ὅσα πιθανόν περιμένετε. Εὐχαριστῶ τόν Σεβασμιώτατο καί θά τόν παρακαλέσω νά εὔχεται ὅλη αὐτή τήν ὥρα κι ἐμένα νά μέ φωτίσει ὁ Θεός νά πῶ ὅ,τι τέλος πάντων εἶναι δυνατόν νά λεχθεῖ, ἀλλά νά φωτίσει καί ὅλους μας νά προσέξουμε τόν λόγο του, καί ὅσο γίνεται νά φύγουμε ὠφελημένοι. Καί τώρα κάνετε ὑπομονή, παρακαλῶ, καί κάνετε ἀγάπη νά μέ ἀνεχθεῖτε. Ὅπως ἀκούσατε ἀπό τόν Σεβασμιώτατο, τό θέμα εἶναι Σύντομος ὁδός σωτηρίας. [Διαβάστε τη συνέχεια]

«Παιδία, ἐσχάτη ὥρα ἐστί». Μόνο ὅταν ἡ Ἐκκλησία ζεῖ κατ᾿ αὐτόν τόν τρόπο, ἄλλοτε ἐντονότερα ἄλλοτε ἠπιότερα, ὅτι ἔρχεται, ἔφθασε τό τέλος, ὅτι εἶναι ἡ ἐσχάτη ὥρα, μόνο ὅταν ζεῖ ἔτσι, εἶναι ὄντως στόν δρόμο τοῦ Θεοῦ καί ζεῖ κατά Θεόν, ζεῖ σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ. Καί ὅλοι ὅσοι συμμορφώνονται πρός αὐτό, ἔχουν ἐλπίδα σωτηρίας. Ἀλλιῶς, ἐάν καλοβολευτοῦμε σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο, καί τότε στά χρόνια τῶν ἀποστόλων καί ἔπειτα καί μέχρι καί σήμερα, δέν θά δοῦμε πρόσωπο Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει αὐτή τήν τάση, καί τό ξέρει ὁ Θεός, καί γι᾿ αὐτό τά οἰκονομεῖ ἔτσι τά πράγματα, πού νά ἔχουμε κατά νοῦν ὅτι ἀνά πᾶσαν στιγμήν ἔφθασε τό τέλος· ὄχι μόνο τό τέλος τοῦ καθενός μας –πού ἅμα κάποιος πεθάνει, γι᾿ αὐτόν ἦρθε τό τέλος– ἀλλά καί τό τέλος τῆς ὅλης ἀνθρωπότητος. Ὁ Θεός τά οἰκονόμησε ἔτσι, διότι ἀκριβῶς ἔτσι συμφέρει, ἔτσι γίνεται τό καλό στούς πιστούς, ἔτσι οἱ πιστοί ἔχουν τήν ἔγνοια καί ἀγωνίζονται, προσπαθοῦν νά εἶναι ἕτοιμοι ἀνά πᾶσαν στιγμήν νά ἐμφανιστοῦν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἀπό τήν πρώτη στιγμή τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, καθώς ὁ Κύριος ἄφησε νά ἐννοηθεῖ ὅτι ὅπου νά ᾿ναι θά ξανάρθει νά κρίνει ζῶντας καί νεκρούς, οἱ πρῶτοι χριστιανοί ζοῦσαν μέ τίς λεγόμενες ἐνθουσιαστικές τάσεις. «Ὁ Κύριος ἐγγύς», «ἰδού ἔρχομαι ταχύ». Καί, φαίνεται, ὄχι μόνο στούς πρώτους χριστιανικούς χρόνους, στίς πρῶτες δεκαετίες ζοῦσαν οἱ χριστιανοί μέ αὐτή τήν προσδοκία, ὅτι ὅπου νά ᾿ναι θά ἔρθει ὁ Κύριος καί ὅτι ὅπου νά ᾿ναι θά τελειώσει ὁ κόσμος. Καί ἑπομένως, ὅσα κι ἄν περνοῦμε ἐδῶ σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο, νά κάνουμε ὑπομονή, διότι ὅπου νά ᾿ναι θά τελειώσουν· θά ξανάρθει ὁ Κύριος καί θά τιμωρήσει ὅλους αὐτούς οἱ ὁποῖοι εἶναι ἐναντίον του καί ἐναντίον τῶν δικῶν του ἀνθρώπων, καί θά ἀποκαταστήσει πλήρως στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι πιστεύουν σ᾿ αὐτόν. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἐάν δέν ἀγαπήσουμε τήν ἀλήθεια, δέν θά βροῦμε τόν Χριστό Αὐτό χρήζει νά τό τονίσουμε, ἀδελφοί μου, σήμερα πού ἀρχίζει μιά νέα χρονιά: Χρειάζεται νά γίνουμε ἀληθινοί. Nά ἀγαπήσουμε τήν ἀλήθεια. Αἰσθάνομαι τήν ἀνάγκη νά ξεκινήσουμε μέ αὐτό πού λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στή Β’ πρός Θεσσαλονικεῖς ἐπιστολή, 2ο κεφ. Μιλάει γιά τή Δευτέρα Παρουσία καί μᾶς καθησυχάζει. Ἔχουν σημασία αὐτά πού λέει στό τέλος. Πρίν ἀπό τή Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ θά προηγηθεῖ τό μυστήριο τῆς ἀνομίας, πού θά ξεκαθαρίσει, τρόπον τινά, τά πράγματα, δηλαδή τίς βαθύτερες διαθέσεις τῶν ἀνθρώπων. Ὁ ἄνομος, λέει, θά ἔλθει μέ τήν ἐνέργεια τοῦ σατανᾶ καί θά κάνει σημεῖα καί τέρατα. Θά εἶναι τόσο συγκεχυμένα τά πράγματα καί θά καταπλήσσει τόσο, πού τελικά πῶς θά καταλάβεις ἐσύ ἄν λέει καί κάνει σωστά πράγματα; [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σήμερα, αὐτή τήν ὥρα, ἔχω πάλι μιά ἐκκρεμότητα καί δέν ξέρω πόσο συμφωνεῖτε καί ἐσεῖς νά ἀσχοληθοῦμε λιγάκι μέ αὐτήν. Τό πρωί σκεπτόμουν ἡ ὁμιλία νά πάρει ἀφορμή ἀπό ἕναν στίχο τῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς, ἡ ὁποία αὐτή τήν ἡμέρα πάντοτε εἶναι ἀπό τό ἑνδέκατο κεφάλαιο τῆς πρός Ἑβραίους ἐπιστολῆς. Μετά πῶς ἦρθε τό πράγμακαί ἀναφερθήκαμε στήν εὐαγγελική περικοπή. Ἐκείνη τήν ὥρα εἶπα: «Αὐτά πού θά ταίριαζε νά ποῦμε μέ βάση τήν ἀποστολική περικοπή, θά τά ποῦμε στήν αἴθουσα», ὅταν δηλαδή θά ἐρχόμασταν ἐδῶ στήν αἴθουσα γιά τήν ἑορταστική δεξίωση· θά ταίριαζαν λιγάκι μέ ὅσα θά λέγαμε ἐδῶ στήν αἴθουσα. Ἤρθαμε ἐδῶ, ἀλλά πάλι πῶς ἔγινε καί δέν εἴπαμε τίποτε μέ βάση τήν ἀποστολική περικοπή.[2] Καί σκέφτηκα τελικά νά μήν ἀφήσουμε νά περάσει ἔτσι ἡ ἐκκρεμότητα αὐτή· νά τά ποῦμε τώρα ἀπόψε ἐδῶ. Γιά, νά δοῦμε λοιπόν. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Αὕτη ἡ ἁγία ἦτο κατά τούς χρόνους τοῦ βασιλέως Ὀνωρίου τοῦ υἱοῦ Θεοδοσίου τοῦ μεγάλου, ἐν ἔτει 400, καταγομένη ἀπό γένος πλούσιον καί λαμπρόν καί περίδοξον. Ἐπειδή δέ ἐξ ὅλης ψυχῆς ἠγάπησε τόν Κύριον, ἐπροτίμησε νά παρθενεύῃ· οἱ γονεῖς της ὅμως συνῆψαν αὐτήν καί μή θέλουσαν διά γάμου μετ᾿ ἀνδρός καί ἔγινε μήτηρ δύο παιδίων. Ἔπειτα ἀποθνῄσκουσιν οἱ γονεῖς καί τά τέκνα της. Διά ταῦτα ἀφήσασα ἡ μακαρία τήν πόλιν Ῥώμην διέτριβεν ἔξω εἰς τό ἀγροκήπιόν της πᾶσαν ἄσκησιν καί ἀρετήν μεταχειριζομένη, τούς ἀσθενεῖς ἐπιμελουμένη, τούς ἐρχομένους ξένους ὑποδεχομένη καί τούς ἐν φυλακαῖς καί ἐξορίαις ἐπισκεπτομένη. Ὕστερον δέ πωλήσασα ὅλα τά ὑποστατικά καί τήν περιουσίαν της, πολλήν οὖσαν, ἐσύναξεν ἐκ τῆς πωλήσεως δώδεκα μυριάδας χρυσίου (ἑκατόν εἴκοσι χιλιάδας φλωρίων), τά ὁποῖα ἐμοίραζεν εἰς ἐκκλησίας καί μοναστήρια. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Μέθη Χριστοῦ Ἄν μελετήσουμε τή ζωή τῶν ἁγίων, θά δοῦμε ὅτι ὅλοι οἱ ἅγιοι αὐτό ἔπαθαν: Εἶδαν τήν προσφορά τοῦ Θεοῦ, τή συγκατάβασή του, εἶδαν τό φῶς τοῦ Θεοῦ, τήν ἀλήθεια τῆς ζωῆς, καί μέθυσαν. Καί ἀπό ἐκεῖ καί πέρα δέν λογάριασαν τίποτε. Τούς θαυμάζουμε καί ἀποροῦμε πῶς κατόρθωσαν ὅ,τι κατόρθωσαν, πῶς ἔφθασαν ἐκεῖ πού ἔφθασαν. Ἡ ἁγία Ἀνυσία, πού κατάγεται ἀπό τή Θεσσαλονίκη, δέν εἶναι τυχαῖο πρόσωπο· εἶναι μεγάλη ἁγία. Σύν τοῖς ἄλλοις, ὅπως λέει ὁ ἐγκωμιαστής της, ὁ ἅγιος Φιλόθεος πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, διακρινόταν γιά τή σύνεσή της· αὐτό πού τόσο λείπει σήμερα. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Μέ τό μαρτύριο ὁλοκλήρωσε τήν ἀγάπη της πρός τόν Χριστό Ἡ ἁγία Ἀνυσία ἔζησε καί μαρτύρησε στό τέλος τοῦ 3ου αἰώνα. Τήν ἀξίωσε ὁ Θεός νά μαρτυρήσει πολύ νέα, καί ἐκεῖνο τό ἰδιαίτερο, τό χαρακτηριστικό πού ἔχει ἡ ἁγία αὐτή εἶναι ὁ τρόπος τοῦ μαρτυρίου πού ἀξιώθηκε νά ἔχει. Ὅπως διαβάζουμε στό συναξάρι της,[1] μίαν φοράν ἀπερχομένην εἰς τήν ἐκκλησίαν κατά τό σύνηθες συνήντησε στρατιώτης τις εἰδωλολάτρης καί ἕλλην καί πιάσας αὐτήν τήν ἔσυρεν εἰς τούς βωμούς τῶν εἰδώλων καί τήν παρεκίνει νά προσφέρῃ θυσίαν εἰς τούς δαίμονας. Ἐπειδή δέ ἡ ἁγία ὡμολόγησε Θεόν τόν Χριστόν καί ἔπτυσεν εἰς τό πρόσωπον τοῦ μιαροῦ ἐκείνου στρατιώτου, τούτου χάριν ἐθυμώθη ὁ ἀλιτήριος καί διαπερᾷ τήν πλευράν αὐτῆς μέ τήν σπάθην του. Καί οὕτως ἔλαβεν ἡ μακαρία τόν τοῦ μαρτυρίου ἀμαράντινον στέφανον. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Κυριακή μετά τήν Χριστοῦ Γέννησιν σήμερα, καί ἡ εὐαγγελική περικοπή πού ἀκούσαμε μᾶς δίνει τήν ἀφορμή νά παρατηρήσουμε καί νά προσέξουμε τρία σημεῖα, παρακαλῶ. Σημασία ἔχει ποιό εἶναι τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ Τό πρῶτο. Βλέπουμε ἀπό τό ἕνα μέρος τούς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ νά ὑπακούουν σ᾿ αὐτά πού ὁ Θεός τούς λέει καί ἀπό τό ἄλλο μέρος αὐτούς πού δέν θέλουν νά ὑπακούουν στόν Θεό καί κάνουν τά δικά τους. Ἡ Παναγία δέν σκέφτηκε ποτέ ὅτι θά γινόταν μητέρα τοῦ Θεοῦ· ἀλλά ὅταν ἐκλήθη νά ὑπηρετήσει κατ᾿ αὐτόν τόν τρόπο τόν Θεό, ἔκλινε τήν κεφαλή λέγοντας Ἰδού ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά τό ῥῆμά σου.[2] Ἀπό κεῖ καί πέρα ἡ Παναγία ἀφήνει τά τυχόν σχέδια καί ὄνειρα πού εἶχε στή ζωή της καί ὑπακούει στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ἀκολουθεῖ αὐτά τά ὁποῖα τῆς λέει ὁ Θεός. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Μαρτυρική ἡ ζωή τοῦ Κυρίου ἀπό τήν πρώτη στιγμή Ἡ Ἐκκλησία μας αὐτή τήν Κυριακή μετά τά Χριστούγεννα τελεῖ τή μνήμη τοῦ ἁγίου Ἰωσήφ τοῦ μνήστορος, τοῦ προφητάνακτος Δαβίδ καί τοῦ ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου. Ἡ εὐαγγελική περικοπή πού ἀναγινώσκεται εἶναι ἡ ἴδια μέ αὐτήν τῆς ἐνάτης ὥρας τῆς παραμονῆς τῶν Χριστουγέννων: Ἀναχωρησάντων τῶν μάγων, κτλ. Καί θά παρακαλοῦσα τήν ἀγάπη σας νά προσέξουμε λίγο καί νά δοῦμε μέσα ἀπό αὐτήν τούς ἑαυτούς μας. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἔχουμε βρεῖ τήν ἀλήθεια; Κάπου κοντά στήν ἀλήθεια ὑπάρχει καί τό νόθο Οἱ ἅγιοι Θεόδωρος καί Θεοφάνης οἱ Γραπτοί ζοῦσαν στά δύσκολα ἐκεῖνα χρόνια πού ἦταν μοιρασμένοι οἱ χριστιανοί, οἱ μισοί ἀπό δῶ, οἱ μισοί ἀπό κεῖ. Ἄλλοι τιμοῦσαν καί προσκυνοῦσαν τίς εἰκόνες καί ἄλλοι τίς κατέστρεφαν.Ὅπως πάντοτε ὑπάρχει ἡ ἀλήθεια, ἀλλά κάπου ἐκεῖ κοντά ὑπάρχει καί τό νόθο, τό κάλπικο, τό μή ἀληθές, ἔτσι καί μέσα στή Βυζαντινή αὐτοκρατορία. Καί γι᾿ αὐτό λέμε καί ξαναλέμε ὅτι χρειάζεται ὄχι ἁπλῶς νά θρησκεύει κανείς, ἀλλά νά θρησκεύει σωστά· ὄχι ἁπλῶς νά εἶναι χριστιανός, ἀλλά νά εἶναι ἀληθινός χριστιανός. Καί τότε μέν παλαιά, πίστευε ὁ καθένας ὅπως πίστευε στή δική του διδασκαλία καί μέ βάση αὐτήν ζοῦσε κιόλας. Σήμερα δέν εἶναι τόσο ὅτι ἐμφανίζεται κανείς νά ἔχει διαφορετική διδασκαλία ἀπό τήν ὀρθόδοξη. Ὡστόσο, μέ ὅποιον κι ἄν σταθεῖς νά συζητήσεις, ἀμέσως θά ἀρχίσει νά λέει πράγματα τά ὁποῖα δέν ἔχουν καμιά σχέση μέ τήν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ. Ὅ,τι θέλει λέει ὁ καθένας. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Σκληροτράχηλοι καί ἀπερίτμητοι τῇ καρδίᾳ ... ἀεί τῷ Πνεύματι τῷ Ἁγίῳ ἀντιπίπτετε. Πῶς ὁ Θεός ἀσχολεῖται μέ ἕναν λαό σκληροτράχηλο καί ἀντιδραστικό! Θεώρησα καλό νά ἀναφέρω αὐτά τά λόγια πού ἀκούσαμε στό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα, καί τά ὁποῖα εἶπε ὁ πρωτομάρτυς Στέφανος ἐκεῖ στό δικαστήριο, στούς ἀρχιερεῖς καί στούς πρεσβυτέρους πού τόν καταδίκασαν σέ θάνατο. Oἱ ὁποῖοι ἀρχιερεῖς καί πρεσβύτεροι ἀτένισαν στό πρόσωπό του καί τό εἶδαν νά λάμπει σάν πρόσωπο ἀγγέλου. Αὐτό σημαίνει ὅτι, καί ὅταν κανείς φτάνει στό σημεῖο νά δεῖ μερικά ἀπό αὐτά πού ὁ Θεός φανερώνει, πάλι δέν μπορεῖ νά δεῖ τήν ἀλήθεια. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Λόγων στεφάνοις, οἷα τιμίοις λίθοις, Στέφω Στέφανον, ὅν προέτρεψαν λίθοι. Τόν πετροβόλησαν, ὅπως ξέρουμε, τόν ἅγιο Στέφανο. Οὗτος ὁ μακάριος πρωτομάρτυς καί ἀρχιδιάκονος Στέφανος, ὅτε ἔγινε μίαν φοράν ζήτησις μεταξύ Ἰουδαίων καί Σαδδουκαίων καί Φαρισαίων καί ἑλληνιστῶν περί τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, σταθείς εἰς ἕνα τόπον ὑψηλόν ἐκήρυξεν εἰς ὅλους τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Οἱ δέ Ἰουδαῖοι ἀκούσαντες ἔφερον αὐτόν εἰς τό κριτήριον πρός τούς ἀρχιερεῖς, ἐπειδή δέν ἠδύναντο νά ἀντισταθῶσι εἰς τήν σοφίαν καί δύναμιν τοῦ ἁγίου Πνεύματος, μέ τήν ὁποίαν ἐλάλει ὁ θεῖος Στέφανος. Ἔπειτα παρέστησαν ψευδομάρτυρας, οἵτινες ταῦτα κατά τοῦ ἀποστόλου ἐμαρτύρησαν λέγοντες· «Ἡμεῖς ἠκούσαμεν ὅτι οὗτος ἐλάλει λόγια βλάσφημα ἐναντίον τοῦ τόπου τούτου τῆς Ἰερουσαλήμ καί ἐναντίον τοῦ θεϊκοῦ νόμου». [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἀδελφές μου, εὔχομαι μέ ὅλη τήν καρδιά μου τά φετεινά Χριστούγεννα, παρά τίς ἐξωτερικές δύσκολες καί πρωτόγνωρες συνθῆκες, νά εἶναι πολύ πιό εὐλογημένα καί πιό πνευματικά· πιό ἀληθινά. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Λύτρωση εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός Ἄν δέν ὑπῆρχε ἡ Παναγία, δέν θά ὑπῆρχε σωτηρία Σήμερα εἶναι ἡ σύναξη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Βέβαια, πάλι νά μοῦ ἐπιτρέψετε νά πῶ ὅτι ἡμῶν τῶν χριστιανῶν ἡ ἀνταπόκριση στό ὅλο ἔργο τοῦ Θεοῦ εἶναι ὄχι ἁπλῶς φτωχική ἀλλά καί ἐσφαλμένη. Ἄλλο εἶναι νά ἐκκλησιαστοῦμε τήν ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων καί νά βιώσουμε –καί νά βιώνουμε συνεχῶς– τό γεγονός αὐτό, ὅτι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἔγινε υἱός ἀνθρώπου καί αὐτό ἔγινε γιά κάποιο λόγο, γιά κάποιο σκοπό, καί ἄλλο εἶναι ἁπλῶς νά γιορτάσουμε· κάτι πού τό κάνουμε γιά μᾶς: γιά νά εὐχαριστηθοῦμε, γιά νά καταστείλουμε λίγο τίς ἐνοχές μας καί τίς τύψεις συνειδήσεως καί νά πάρουμε ἀφορμή νά κάνουμε τίς ὅποιες ἁμαρτίες κάνουν οἱ ἄνθρωποι τίς γιορτινές ἡμέρες. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἡ σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου Β΄ Ὁ Θεός «ἑαυτόν ἐκένωσεν»[1]   …γιά νά φιλοτιμήσει τόν ἄνθρωπο   Πολλά ἀκοῦμε αὐτές τίς ἡμέρες, πολλά λέγονται, πολλά ψάλλονται. Ἕνα εἶναι τό γεγονός, ὅτι ὁ Θεός ἑαυτόν ἐκένωσεν[2] καί ἔγινε ἄνθρωπος, γιά νά κενώσει, ἄν θέλετε, καί ὁ ἄνθρωπος τόν ἑαυτό του, ὥστε νά γίνει θεός. Ἀφήνει, τρόπον... [Διαβάστε τη συνέχεια]

Θεός καί ἱστορία. Ἡ εὐθύνη τῶν ἀνθρώπων[1] Ὅλα ὅσα συμβαίνουν εἶναι γιά τή σωτηρία μας Σήμερα εἶναι ἡ δεύτερη ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων· καί, ὅπως γνωρίζετε, τή δεύτερη ἡμέρα κάθε δεσποτικῆς ἑορτῆς ἑορτάζουμε τό πρόσωπο ἐκεῖνο πού ἔπαιξε τόν κύριο ρόλο στήν ἑορτή. Σήμερα ἐπιτελοῦμε τή σύναξη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἀκριβῶς ἐπειδή αὐτή ἦταν ἐκείνη ἡ ὁποία συνετέλεσε, ὥστε ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ νά γίνει υἱός ἀνθρώπου, νά γεννηθεῖ ὡς ἄνθρωπος. Καί στίς ἄλλες μεγάλες ἑορτές τήν ἑπομένη ἔχουμε τή σύναξη τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ ὀργάνου πού συνετέλεσε, γιά νά γίνει τό ἔργο πού ἔγινε. Π.χ. τήν ἑπομένη τῶν Θεοφανείων ἔχουμε τή σύναξη τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου. Τήν ἑπομένη τοῦ Εὐαγγελισμοῦ γιορτάζουμε τόν ἀρχάγγελο Γαβριήλ καί τήν ἑπομένη τῆς Πεντηκοστῆς τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ἀκόμη καί τήν ἑπομένη τῆς ἑορτῆς τοῦ Γενεσίου τῆς Θεοτόκου ἐπιτελοῦμετή σύναξη τῶν Θεοπατόρων Ἰωακείμ καί Ἄννης. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἡ ἀνθρωπότητα περίμενε τόν λυτρωτή, ἀλλά ὄχι ὅπως αὐτός ἦρθε Ὁ Κύριος ἦρθε στή γῆ, ἔγινε ἄνθρωπος περίπου πρίν ἀπό δύο χιλιάδες χρόνια, καί ἀπό κάποια πλευρά δέν χρειάζεται τίποτε ἄλλο ὁ ἄνθρωπος, παρά νά αἰσθάνεται ὅλα αὐτά τά ὁποῖα ἑορτάζουμε, ὅλα αὐτά τά ὁποῖα λέγονται, ψάλλονται. Εἶναι πάρα πολύ μεγάλη ὑπόθεση τό ὅτι τά ἔκανε ὁ Θεός ὅλα αὐτά γιά μᾶς, καί μᾶς ἀξιώνει νά τά προσεγγίζουμε, νά τά δεχόμαστε, νά τά γευόμαστε. Κάθε λέξη πού λέγεται, κάθε φράση πού ψάλλεται, ὅλα εἶναι παράδεισος. Ὅλα εἶναι ὅ,τι χρειάζεται, γιά νά ξεπεράσουμε τόν ἑαυτό μας, τό κατεστημένο μας, τό εἴδωλό μας, γιά νά ξεπεράσουμε ὅλη αὐτή τήν ἀνθρώπινη ἀθλιότητα, στήν ὁποία μόνοι μας καταδικάσαμε τόν ἑαυτό μας, καί νά βρεθοῦμε ἔτσι στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ, σέ κοινωνία μέ τόν Θεό. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Τί ἄλλο θέλει ὁ ἄνθρωπος γιά πάντα; Πλεῖον ὧδε· πλεῖον! Πολύ εὐλογημένη εἶναι αὐτή ἡ νύχτα, ἀδελφοί μου. Μᾶς ἀξίωσε ὁ Θεός ἀκόμη μιά φορά νά βρεθοῦμε στόν ναό του, μέσα στή λατρεία, μέσα στό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας. Καθώς θά προσέλθουμε τώρα νά κοινωνήσουμε τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, μᾶς ἀξιώνει ὁ Θεός ὄντως νά τόν συναντήσουμε. Ἄν ἐπιτρέπεται νά πῶ, νά τόν συναντήσουμε περισσότερο ἤ, καλύτερα, πολύ-πολύ περισσότερο ἀπό τούς ποιμένες, οἱ ὁποῖοι εἶδαν τούς ἀγγέλους νά ἀνεβαίνουν, νά κατεβαίνουν καί νά ψάλλουν Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία. Οἱ ὁποῖοι ποιμένες ἄκουσαν ἀπό τόν ἄγγελο: Μή φοβεῖσθε· ἰδού εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαράν μεγάλην, ἥτις ἔσται παντί τῷ λαῷ, ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ, καί πῆγαν στή Βηθλεέμ καί μέσα στή φάτνη εἶδαν τόν Κύριο καί τόν προσκύνησαν. Πλεῖον ὧδε· πλεῖον! Δέν μᾶς ἀξιώνει ὁ Θεός ἁπλῶς νά περάσουμε ἀπό τή Βηθλεέμ, νά περάσουμε ἀπό τό σπήλαιο, ἀπό τή φάτνη νά δοῦμε καί νά προσκυνήσουμε, ἀλλά μᾶς ἀξιώνει νά γίνουμε κοινωνοί τοῦ Σώματός του καί τοῦ Αἵματός του· θείας κοινωνοί φύσεως, κατά τόν ἀπόστολο Πέτρο. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁ Θεός γίνεται ἄνθρωπος, γιά νά γίνει θεός ὁ ἄνθρωπος[1] Ἐξαρτᾶται ἀπό μᾶς, ἀδελφοί μου, ἐάν θά γίνουμε κοινωνοί ὅλων αὐτῶν πού ἔχουμε μέσα στή λατρεία, μέσα στό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας. Τά θεῖα πράγματα δέν μπορεῖ κανείς νά τά πλησιάζει ὅπως-ὅπως. Καί μακριά κανείς νά εἶναι ἀπό τά θεῖα πράγματα εἶναι κακό μεγάλο καί κοντά νά εἶναι, ἐάν δέν εἶναι ὅπως πρέπει, εἶναι ἐπίσης κακό. Ὁ Θεός ἔπλασε τόν Ἀδάμ μέ σκοπό νά γίνει ὅμοιος μέ τόν Θεό, καί ὁ Ἀδάμ τά ἔκανε θάλασσα. Ζήτησε νά γίνει ὅμοιος μέ τόν Θεό, ἀλλά ἔτσι ὅπως τό ζήτησε, ὄχι μόνο δέν τό ἔλαβε, ἀλλά ἔπεσε ὑπό τήν ἐξουσίαν τοῦ διαβόλου. Δέν ἔπεσε ἁπλῶς στήν ἁμαρτία, ἀλλά καί ὑπό τήν ἐξουσίαν τοῦ διαβόλου. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ἡ γραμμή τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Ποιοί τή βρίσκουν; Σήμερα, Κυριακή πρό τῆς Χριστοῦ γεννήσεως, θά παρακαλοῦσα δύο σημεῖα νά προσέξουμε λαμβάνοντας ὑπ᾿ ὄψιν καί τήν ἀποστολική[1] καί τήν εὐαγγελική περικοπή.[2] Τό ἕνα εἶναι ἀπό τήν εὐαγγελική περικοπή, ὅπου ἀναφέρονται τά ὀνόματα τῶν προπατόρων τοῦ Κυρίου, μέ τούς ὁποίους ξεκινάει τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ καί καταλήγει στόν Ἰησοῦ, στόν Χριστό. Καί ἐμεῖς βέβαια, ὄχι μόνο σ᾿ αὐτή τήν περίπτωση ἀλλά καί γενικότερα μέσα στήν Παλαιά καί στήν Καινή Διαθήκη, τά βρίσκουμε ὅλα ἕτοιμα· εἶναι ξεκαθαρισμένα καί βαλμένα σέ μιά σειρά. Ὅμως καί τότε καί ἔπειτα καί πάντοτε, γιά τόν καθένα στήν ἐποχή πού ζεῖ, αὐτή ἡ γραμμή τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, τοῦ σχεδίου τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι πάντοτε εὐδιάκριτη. Τελικά, βλέπουν αὐτή τή γραμμή καί πιάνονται ἀπό αὐτήν ὄχι ἁπλῶς ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι θέλουν, τό ἐπιθυμοῦν, ἀλλά ἐκεῖνοι πού θά τή δοῦν αὐτή τή γραμμή, θά τούς τή φανερώσει ὁ Θεός. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁ Θεός ὅλα τά βάζει μέσα στό σχέδιό του Κυριακή πρό τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως σήμερα καί ἑορτή πάντων τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος Θεῷ εὐαρεστησάντων, ἀπό Ἀδάμ ἕως καί Ἰωσήφ τοῦ μνήστορος. Κάθε χρόνο αὐτή τήν ἡμέρα, αὐτή τήν Κυριακή, ὡς εὐαγγελική περικοπή[2] ἀκοῦμε αὐτόν τόν κατάλογο τῶν ὀνομάτων ἀπό τόν Ἀβραάμ μέχρι καί τόν Ἰωσήφ, τόν μνήστορα τῆς Παναγίας. Ὅλοι μας λίγο πολύ γνωρίζουμε ὅτι αὐτοί πού ἀναφέρονται σ᾿ αὐτόν τόν κατάλογο, καί πού εἶναι τό γενεαλογικό δένδρο τοῦ Κυρίου, δέν εἶναι ὅλοι ἅγιοι· οἱ περισσότεροι εἶναι συνηθισμένοι ἄνθρωποι μέ πτώσεις, μέ ἁμαρτίες. Ἀναφέρονται καί δυό τρεῖς γυναῖκες. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Μαζί μέ ὅλη τήν Ἐκκλησία πορευόμαστε Σήμερα εἶναι ἡ Κυριακή τῶν προπατόρων. Προπάτορες τοῦ Κυρίου εἶναι ὅλοι αὐτοί πού ἀναφέρονται στήν Παλαιά Διαθήκη καί πού ὁρισμένων τά ὀνόματα θά ἀκούσουμε στήν εὐαγγελική περικοπή τήν προσεχή Κυριακή. Καί κυρίως οἱ προπάτορες εἶναι ἀπό τόν Ἀβραάμ καί ἔπειτα –ὄχι βέβαια μόνο αὐτοί· εἶναι καί ἄλλοι– ὁ ὁποῖος καταγότανἀπό τούς Χαλδαίους, ἔθνος πού προϋπῆρχε τῶν Ἰουδαίων· ἦταν δηλαδή ἐθνικός, δέν γνώριζε τόν ἀληθινό Θεό. Αὐτόνκάλεσε ὁ Θεός καί τόν ἔκανε πατριάρχη καί προπάτορα τοῦ Κυρίου. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Θέλουμε νά ἀκολουθήσουμε τόν Χριστό ὅ,τι κι ἄν στοιχίσει; Ἐκεῖνο πού θά ἤθελα νά πῶ, παίρνοντας ἀφορμή ἀπό τούς βίους τῶν ἁγίων πού διαβάσαμε, εἶναι αὐτό πού βλέπουμε ἐδῶ στά συναξάρια καί τό προσέξαμε καί σήμερα στόν βίο τῆς ἁγίας Ἀναστασίας ἀλλά καί τῆς ἁγίας Θεοδότης, καί μοῦ ἔκανε ἐντύπωση: Ὅλο τό θέμα γιά ὅλους τούς ἁγίους ἦταν νά γνωρίσουν τόν Χριστό καί νά διδαχθοῦν τήν πίστη. Ἀπό κεῖ καί πέρα ἔπαιρναν πλέον τόν δρόμο. Δέν βλέπουμε αὐτό τό ἄχαρο πού συμβαίνει σήμερα: ἐνῶ γνωρίζουμε τά ἱερά γράμματα, ἐνῶ γνωρίζουμε τήν πίστη, καί ὑποτίθεται ὅτι τή δεχθήκαμε, μιά ζωή ὁλόκληρη ὅλο πορευόμαστε καί ἀκόμη δέν ἔχουμε βρεῖ τόν δρόμο. Κάνει λοιπόν ἐντύπωση ὅτι ὅλοι αὐτοί –ἄλλος εἶναι στήν ἄγνοια, ἄλλος εἶναι στήν πλάνη, ἄλλος εἶναι εἰδωλολάτρης, ὄχι σπάνια ἄλλος εἶναι καί δήμιος– ὅλοι λοιπόν αὐτοί μόλις γνωρίσουν τόν Χριστό, μόλις δεχθοῦν τήν πίστη στόν Χριστό, μόλις διδαχθοῦν τήν ἀλήθεια, ἀπό κεῖ καί πέρα γίνονται ἅγιοι. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Αὕτη ἦτο κατά τούς χρόνους τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει 299, καταγομένη ἀπό τήν Νικομήδειαν, θυγάτηρ πλουσίων γονέων, ἀπό τούς ὁποίους ἠρραβωνίσθη μέ ἕνα Συγκλητικόν, Ἐλεύσιον ὀνομαζόμενον. Ἐπειδή λοιπόν ὁ Ἐλεύσιος ἤθελε νά κάμῃ τόν γάμον, ἡ ἁγία δέν κατεδέχθη, ἀλλ᾿ εἶπεν εἰς αὐτόν· «Ὅταν κατασταθῇς ἔπαρχος, τότε ἄς γένῃ ὁ γάμος». Ὅτε δέ ἔγινεν ἔπαρχος, τότε πάλιν εἶπεν εἰς αὐτόν ἡ ἁγία· «Ἄν δέν ἀφήσῃς τήν θρησκείαν τῶν εἰδώλων καί δέν ἐπιστρέψῃς εἰς τήν πίστην τῶν Χριστιανῶν, ἤξευρε ὅτι δέν καταδέχομαι τήν διά γάμου μετά σοῦ κοινωνίαν». Ὁ δέ Ἐλεύσιος εἶπεν ὅλα αὐτά τά λόγια τῆς παρθένου εἰς τόν πατέρα της. Ἐπειδή δέ δέν ἠδυνήθη ὁ πατήρ της νά τήν κάμῃ νά μεταβληθῇ ἀπό τήν πίστιν τοῦ Χριστοῦ, διά τοῦτο παρεδόθη ἡ ἁγία εἰς αὐτόν τόν ἴδιον ἀρραβωνιστικόν της καί ἔπαρχον, διά νά τήν καταδικάσῃ ἐκεῖνος ὡς ἤθελεν. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Μᾶς ἀξιώνει ὁ Θεός, ἀδελφοί μου, νά εἴμαστε στόν ναό του καί, ἐπίσης, μᾶς ἀξιώνει καί φέτος, γιά μιά ἀκόμη φορά, νά ἑορτάσουμε τόν ἅγιο Ἰγνάτιο τόν Θεοφόρο καί νά κάνουμε αὐτή τή μικρή ἀγρυπνία εἰς τιμήν καί μνήμην του, καθώς ἀπό χρόνια τιμοῦμε ἰδιαίτερα αὐτόν τόν ἅγιο. Δέν μποροῦμε νά προσπεράσουμε τόν ἅγιο Ἰγνάτιο. Δέν εἶναι δηλαδή ἡ περίπτωσή του ἕνα θέμα πού ἁπλῶς τό διαβάζουμε καί ἤ μᾶς εἶναι κάτι συνηθισμένο ἤ εἶναι κάτι πού ἔτσι ἤ ἀλλιῶς εὔκολα τό προσπερνοῦμε. Εἶναι μιά μοναδική περίπτωση· μοναδική μέ τή σχετική ἔννοια. Ἀπό κάποια πλευρά, ἡ περίπτωση κάθε ἁγίου εἶναι μοναδική· ἀλλά ἀπόψε μᾶς ἐνδιαφέρει ἐδῶ ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος καταδικάστηκε νά ριφθεῖ στά θηρία, ὅπως καί ἔγινε, καί τόν ἔφαγαν τά θηρία στή Ρώμη. Ὁρισμένα μόνο ἀπό τά ὀστά του, ὅπως ἀκούσαμε στό συναξάρι,[1] ἔμειναν –διότι τά θηρία τρῶνε καί κόκαλα– καί ὑπάρχουν στήν Ἐκκλησία. Ἕνα πολύ-πολύ μικρό τεμάχιο ἔχουμε κι ἐμεῖς ἐδῶ. Πάντοτε ὁ ἅγιος αὐτός εἶναι μιά πρόκληση γιά μᾶς. Ὅλοι οἱ ἅγιοι εἶναι μιά πρόκληση, ἀλλά καθένας μέ τόν δικό του τρόπο. Εἰδικά ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος Ἀντιοχείας πάντοτε εἶναι ἕνα παράδειγμα φλογερῆς ἀγάπης πρός τόν Κύριο, καί ὅποιος λίγο προσέξει τόν βίο του καί λίγο ἐπηρεαστεῖ ἀπό τήν ἀγάπη πού εἶχε πρός τόν Χριστό, ἀπό τή φλόγα πού εἶχε μέσα στήν καρδιά του, δέν μπορεῖ νά μή γίνει καλύτερος. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Οὗτος ἦτο διάδοχος τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, Πατριάρχης μέν κατασταθείς τῆς Ἀντιοχέων Ἐκκλησίας, δεύτερος μετά τόν Πατριάρχην Εὔοδον, μαθητής δέ χρηματίσας Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου ὁμοῦ μέ τόν ἅγιον Πολύκαρπον τόν Ἐπίσκοπον Σμύρνης, ἐν ἔτει 109. Ὅτε δέ ὁ βασιλεύς Τραϊανός διέβαινεν ἀπό τήν Ἀντιόχειαν διά νά ὑπάγη εἰς τούς Πάρθους, τότε προσεφέρθη εἰς αὐτόν ὁ μέγας οὗτος Ἰγνάτιος. Καί ἐπειδή διελέχθη πολλά μετ᾿ αὐτοῦ περί τῆς εἰς Χριστόν πίστεως, ἐγνώρισεν ἐκ τούτου ὁ βασιλεύς τό ἀμετάθετον τῆς γνώμης αὐτοῦ. Ὅθεν παρευθύς δέρεται ὁ ἅγιος μέ μολυβδίνας σφαίρας· ἔπειτα ἁπλώσας τάς χεῖρας του δέχεται φωτίαν εἰς αὐτάς· μετά ταῦτα καίεται εἰς τάς πλευράς μέ θυμιατά γέμοντα ἀνθράκων καί ἀλειμμένα μέ ἔλαιον· εἶτα ἵσταται ἐπάνω εἰς ἀναμμένους ἄνθρακας καί ξέεται μέ σιδηρᾶ ὀνύχια. [Διαβάστε τη συνέχεια]

Ὁ μάρτυς Σεβαστιανός ἦτον εἷς τῆς βασιλικῆς Συγκλήτου, κατά τούς χρόνους Διοκλητιανοῦ καί Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει 292, καταγόμενος ἀπό τά Μεδιόλανα τῆς Ἰταλίας (τό νῦν Μιλάνον) καί πολλούς Ἕλληνας παρακινῶν εἰς τήν τοῦ Χριστοῦ πίστιν... Αὐτός ὁ γενναῖος ἀγωνιστής παρρησίᾳ πρότερον ὁμολογήσας τόν Χριστόν (ἐπειδή ἕως τότε κρυφίως ἐπίστευε τόν Χριστόν ὄχι διά φόβον, ἀλλά διά νά ἠμπορῇ μέ τόν τρόπον αὐτόν νά παρακινῇ κρυφίως πολλούς εἰς τήν εὐσέβειαν) καί μέ παράδοξα θαύματα βεβαιώσας τήν εὐσέβειαν, πολλούς ἔφερεν εἰς τήν θεογνωσίαν... [Διαβάστε τη συνέχεια]