Ὅλοι ἐμεῖς εἴμαστε βαπτισμένοι. Αὐτό πού χρειάζεται εἶναι νά μετανοήσουμε ἔτσι, πού νά ἀρχίσουμε νά ζοῦμε ἀληθινά τό βάπτισμα. Καί ἔρχεται τό Πνεῦμα τό Ἅγιο μέσα μας. Δηλαδή, ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἁμαρτωλός, ἁμαρτάνει, ἀλλά καθώς μετανοεῖ καί καθώς διά τοῦ μυστηρίου τῆς ἐξομολογήσεως συγχωρεῖται, ἀναγεννᾶται. Πότε ὅμως; Ὅταν ἐξομολογεῖται ὄχι ἐπιφανειακά, οὔτε ἁπλῶς γιά νά ἀκούσει κάτι καί νά παρηγορηθεῖ, ἀλλά γιά νά ἔρθει ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν ἔτσι, πού νά καθαρίσει ἡ ψυχή, καί νά ἔρθει στή συνέχεια ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅπως, π.χ., στόν κῆπο εἶναι πεσμένα μπάζα ἤ διάφορα ἄχρηστα πράγματα πού ἀσχημίζουν τόν τόπο, καί ὅλο τό θέμα εἶναι ὄντως νά τά πάρεις ἀπό ἐκεῖ, ὄχι ἁπλῶς νά σκεφτεῖς νά τά πάρεις. Καί ἀμέσως-ἀμέσως, ἀνάλογα καί μέ τήν ἐποχή, προπαντός τήν ἄνοιξη, θά ξεπεταχτοῦν ἀπό κάτω χορταράκια, λουλουδάκια, πολύ ὄμορφα πράγματα.

Στήν Παλαιά Διαθήκη οἱ εὐσεβεῖς γυναῖκες εἶχαν ἕναν κρυφό καημό, μήπως εἶναι αὐτές πού θά γεννήσουν τόν ἀναμενόμενο Μεσσία· γι᾿ αὐτό καί τό ἔφερναν βαρέως ὅσες ἦταν στεῖρες, ὅπως καί ἡ ἁγία Ἄννα.
Γενικά οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη καί μέχρι σήμερα ἔχουν αὐτόν τόν καημό μέσα τους, νά ἀναφέρονται πάντοτε στόν Θεό, νά ἔχουν καλή σχέση μέ τόν Θεό, νά εἶναι ὄργανα τοῦ Θεοῦ. Δέν εἶναι ἄνθρωποι πού ζοῦν γιά τόν κόσμο αὐτόν. Ζοῦν σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο, περνοῦν τίς μέρες τους, σταυρώνονται σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο, ἀλλά εἶναι ἁπλῶς περαστικοί. Ὁ νοῦς τους, ἡ καρδιά τους, ἡ ὅλη διάθεσή τους εἶναι στόν Θεό. Αὐτά ὁρισμένοι, ὅσο κι ἄν τά ἀκούσουν, δέν τούς πιάνουν, δέν καταλαβαίνουν. Κάποιοι ἄλλοι, μιά φορά νά ἀκούσουν λόγο Θεοῦ, μιλάει στήν ψυχή τους καί μπαίνουν σέ δρόμο σωτηρίας. Μυστήριο μέγα!

Κάποια φορά ἀκολουθοῦσαν τόν Κύριο τά πλήθη πολλές ὧρες, μέχρι ἀργά τό βράδυ, καί εἶχαν πεινάσει. Καί ὁ Κύριος εἶπε στούς μαθητάς: «Θά τούς δώσετε ἐσεῖς νά φᾶνε», ὅπως καί ἔγινε· τούς ἔδωσαν νά φᾶνε. Ὁ Κύριος ἔκανε τό θαῦμα του γιά ὅλους. Ὅπως βρέχει ἐπί δικαίους καί ἀδίκους, ὅπως ἀνατέλλει τόν ἥλιο ἐπί πονηρούς καί ἀγαθούς, ὡς Θεός ἐδῶ πολλαπλασίασε τούς ἄρτους καί ἔφαγαν ὅλοι καί χόρτασαν. Ἀλλά δέν φτάνει αὐτό, οὔτε τόν ἐνθουσίασαν τόν Κύριο οἱ ἐκδηλώσεις τοῦ πλήθους, πού τόν ἀκολουθοῦσαν μέ τόση ἐπιμονή καί ὑπομονή. Τήν ἑπόμενη μέρα, πού τόν ἔψαχναν τά πλήθη, τούς ὁμιλεῖ ὁ Κύριος κατά τέτοιον τρόπο πού τούς ἐλέγχει: «Μέ ζητᾶτε, ἐπειδή χθές φάγατε καί χορτάσατε. Ἀλλά σᾶς λέω: νά μή ζητᾶτε τήν βρῶσιν τήν ἀπολλυμένην, αὐτή τήν τροφή πού τώρα εἶναι, ὕστερα τελειώνει καί δέν εἶναι, ἀλλά τήν βρῶσιν τήν μένουσαν· νά ζητᾶτε ἐκείνη τήν τροφή πού μένει».

Ἔχει πεῖ γιά τόν π. Συμεών ὁ μητροπολίτης Λεμεσοῦ: «Ὡς φοιτητής στή Θεσσαλονίκη συνδέθηκα, μεταξύ ἄλλων, μέ τόν π. Συμεών Κραγιόπουλο, ὁ ὁποῖος ἦταν πνευματικός καί ἦταν ἅγιος ἄνθρωπος. Ἔλαμπε στή Θεσσαλονίκη σάν φωστήρας. Καί ἦταν πραγματικά ἕνας λαμπερός πνευματικός ἥλιος πού μέ τίς ὁμιλίες του πολύ μᾶς ἀνέπαυε. Κάθε Τετάρτη βράδυ ἔκανε ἀγρυπνία στόν Ἅγιο Ἀθανάσιο καί πηγαίναμε ἐκεῖ. Καί ἐγώ ἐξομολογόμουν στόν π. Συμεών, ὅταν ἤμουν στή Θεσσαλονίκη. Κάθε ἑβδομάδα πήγαινα στήν ἐξομολόγηση. Εἶχε πάρα πολλούς ἐξομολογουμένους –μποροῦσες νά πάρεις τό νούμερο 180· μιά φορά πῆρα τό 230– καί περιμέναμε ὧρες νά τόν δοῦμε. Τότε μάλιστα οἱ ὁμιλίες του ἦταν γύρω ἀπό τή νοερά προσευχή, καί μαζί μέ τούς ἄλλους πατέρες πού γνώρισα ἐκεῖ, καί ὁ π. Συμεών συνέβαλε, ὥστε νά μάθω καί ἐγώ κάτι γι᾿ αὐτή τήν ἱερά ἐργασία τῆς νοερᾶς προσευχῆς».

Μπορεῖ νά δεῖς ἕναν ἄνθρωπο ἀκούραστο –καί τί δέν κάνει!– ὅμως κινεῖται ἔτσι ἀπό ἐγωισμό, ἀπό φιλαρέσκεια, γιά νά τόν ἐπαινέσουν οἱ ἄλλοι. Τέτοια πράγματα στήν ψυχή μας εἶναι παράσιτα. Νά τά ἀφήσουμε καί νά προχωρήσουμε σ᾿ ἐκεῖνο τό ὁποῖο εἶναι πνευματικό, πού εἶναι ἀπό τόν Θεό. Εἶναι πάρα πολλοί ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι λένε μέ μιά ἀπογοήτευση: «Ἐγώ τέτοιος εἶμαι, ἔτσι γεννήθηκα. Χρόνια τώρα ἀγωνίζομαι· δέν γίνεται τίποτε». Καί περιμένουν νά γίνει κάποιο θαῦμα. Πόσοι καί πόσοι θά ἤθελαν νά κοιμηθοῦν τό βράδυ καί τό πρωί νά εἶναι ἅγιοι. Νά γίνει τή νύχτα τό θαῦμα αὐτό, ὥστε νά μήν περάσουν τό ζόρι τῆς ἀλλαγῆς. Δέν γίνεται ἔτσι.
Ὅπως κι ἄν ἔχει τό πράγμα, ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔχει ἀπό φυσικοῦ του κάποια καλά. Καί ὁ Θεός θέλει ἀκριβῶς νά βάλουμε αὐτό τό ἀνθρώπινο πρός τή σωστή κατεύθυνση. Τότε θά ἔρθει καί θά μᾶς βοηθήσει μέ τή χάρη του, καί θά φτάσουμε ἐκεῖ πού πρέπει νά φτάσουμε.

Ἐκεῖνο τό ὁποῖο χρειάζεται εἶναι νά εἴμαστε ἀληθινοί ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Δέν ἀρκεῖ ἁπλῶς νά ποῦμε: «Πώ πώ, χάλασε ὁ κόσμος, τί κόσμος εἶναι αὐτός!» Ἀλλά νά ποῦμε: «Πώ πώ, Θεέ μου, τώρα ἀρχίζω καί καταλαβαίνω γιατί τάχα, ἐνῶ προσευχόμαστε, ἐσύ δέν ἐπεμβαίνεις μέ τή δύναμή σου. Πῶς νά ἐπέμβεις, τέτοιοι πού εἴμαστε, καί ἐμεῖς ἀκόμη οἱ χριστιανοί!» Καί ἄν ἀποφασίσουμε νά τό κάνουμε αὐτό, θά ἔρθει ἀληθινή μετάνοια στήν ψυχή μας, ἀληθινή κατάσταση στήν ψυχή μας. Καί μπορεῖ ὁ Θεός νά βρεῖ κάποιες ψυχές καί νά μπορέσει νά στηριχθεῖ σ᾿ αὐτές, ἄν μπορῶ νά τό πῶ αὐτό. Διότι ὅλα γίνονται γιά τόν ἄνθρωπο, ἀλλά σέ συνεργασία μέ τόν ἄνθρωπο. Καί ἄν βρεθοῦν κάποιοι ἄνθρωποι, πού μέσα ἀπό ὅλα αὐτά πού συμβαίνουν σταθοῦν ἀληθινά ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί πάρουν τή σωστή στάση, μπορεῖ ὁ Θεός νά στηριχθεῖ σ᾿ αὐτούς, καί ἡ ὀργή του νά μετατραπεῖ σέ ἔλεος. Νά τό προσέξουμε αὐτό. Νά εἴμαστε ἀληθινοί.

Ἔλεγε ἕνας πατέρας στόν γιό του: «Βρέ παιδί μου, δέκα κάνεις, ἑκατό χαλᾶς». Αὐτό εἶχε καί μιά ἀλήθεια. Ἄν προσέξουμε, θά δοῦμε ὅτι, εἴτε μέ τό νά ξεχνοῦμε εἴτε μέ τό νά εἴμαστε βιαστικοί καί ἀπρόσεκτοι, ἕνα τέτοιο πνεῦμα ἐκδηλώνουμε. Ἄλλο εἶναι, ἔπεσε ἕνα χαρτί κάτω, σκύβεις, τό παίρνεις καί τό βάζεις στή θέση του, καί ἄλλο εἶναι, τό ἀφήνεις ἐκεῖ, πέφτει ὕστερα ἄλλο, ὕστερα ἄλλο, καί γίνεται ἄνω κάτω ὁ χῶρος.
Ἔτσι εἶναι καί στά πνευματικά. Ἄς ποῦμε, ὡς ἄνθρωπος συνηθισμένος περνᾶς μιά δυσκολία· ἦρθε ὁ πειρασμός. Μήν τόν ἀφήνεις νά χρονίσει. Ἐάν ἔχεις τή δυνατότητα, καί ἄν ὁ πειρασμός εἶναι τέτοιος πού δέν σηκώνει ἀναβολή, νά τό ἐξομολογηθεῖς. Πάντως, ὁ καθένας μπορεῖ, ὅ,τι κι ἄν τοῦ συμβαίνει, νά πάρει ἀφορμή ἀπό αὐτό γιά νά προσευχηθεῖ. Ἄν δέν μπορεῖς νά ἀποσυρθεῖς κάπου, προσευχήσου ἐκεῖ πού εἶσαι. Ἀκούει ὁ Θεός.