Ὁ πλούσιος τῆς παραβολῆς λέει: «Ἄν στείλεις τόν Λάζαρο, θά πιστέψουν τά ἀδέλφια μου». Ὁ Κύριος ὅμως βάζει στό στόμα τοῦ Ἀβραάμ τήν ἀπάντηση: Εἰ Μωυσέως καί τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν οὐδ᾿ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται.
Ὅλοι θά θέλαμε νά ἐρχόταν κάποιος γνωστός ἀπό τήν ἄλλη ζωή ἤ νά γίνουν κάποια θαύματα, ὥστε νά ἐντυπωσιάσουμε, λίγο νά ἐνισχυθοῦμε, νά μποροῦμε νά σταθοῦμε καί ἀπέναντι στούς ἄλλους πού πολεμοῦν τόν χριστιανισμό, νά ἔχουμε ἐπιχειρήματα. Ἔτσι νομίζουμε. Σάν νά εἶναι ὁ καημός μας αὐτός: «Ἄχ, δέν θά κάνει τίποτε ὁ Θεός;» Δέν εἶναι αὐτό τό θέμα. Ὁ καθένας μας χωρίς ἐξαίρεση, διά τῆς πίστεως καί διά τῆς χάριτος, μπορεῖ –εἶναι θέμα βουλήσεως τοῦ ἀνθρώπου– νά γνωρίσει ὅλες τίς ἀλήθειες τοῦ Εὐαγγελίου, καί αὐτές πού θά συναντήσουμε μετά θάνατον. Νά τίς πιστέψεις σάν νά πῆγες καί νά ἦρθες. Ἔτσι γίνεσαι ἄξιος τοῦ Θεοῦ.

Τήν ὥρα πού ἐπιτρέπει ὁ Θεός νά σοῦ συμβεῖ κάτι, θά ζήσεις μέσα σου μακελειό ὁλόκληρο. Αὐτό δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνα κάτι πού σέ ζόρισε, σέ παίδεψε, σέ ἔθλιψε. Ἄν προσέξεις καλύτερα καί ἄν τό ἀξιοποιήσεις αὐτό, βλέπεις ὅτι: «Ἄν δέν εἶχε ἔρθει αὐτό τό πράγμα, ἐγώ θά ἤμουν σέ ἄγνοια. Δέν θά εἶχα τή γνώση τοῦ ἑαυτοῦ μου πού ἔχω τώρα. Δέν θά εἶχα τό βίωμα πού ἔχω τώρα μετά ἀπό τό πάθημα αὐτό, καθώς, ἤθελα δέν ἤθελα, ταπεινώθηκα, ἔνιωσα τόν Θεό καλύτερα· ἤθελα δέν ἤθελα, ἦρθε μιά μετάνοια στήν ψυχή μου· μοῦ στράγγισε αὐτό τό πάθημα τήν ψυχή μου καί βγῆκε ὅλο τό δηλητήριο ἀπό μέσα». Αὐτό εἶναι προκοπή. Διά πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Δέν εἴμαστε ἀγγελούδια, καί ἁπλῶς ἀφήνει ὁ Θεός νά πάθουμε. Ἐκεῖ, παθαίνοντας θά πέσουν τά λέπια ἀπό πάνω μας· κυρίως-κυρίως θά πάρουμε ἀπόφαση νά ἀφήσουμε τό ἐγώ, ὅλο αὐτό πού ἀντιστρατεύεται τόν Θεό.

Λέει τό ἀπολυτίκιο τοῦ ἁγίου Γεωργίου: Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής καί τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος… Νά προσέξουμε αὐτή τήν ἀλήθεια: ὅτι ὁ Κύριος πρωτίστως γίνεται γιά τόν καθένα καί στόν καθένα αὐτό ἀκριβῶς τό ὁποῖο χρειάζεται. Ἀλλά καί οἱ ἅγιοι τοῦ Κυρίου τό ἴδιο. Νά συνειδητοποιήσουμε ὁ καθένας μας τί εἴμαστε καί ἀπό τί ἔχουμε ἀνάγκη· καί νά περιμένουμε.
Αἰσθάνεσαι ἀδύναμος, περιφρονημένος καί παραπεταμένος; Γιά σένα αὐτό θά γίνει ὁ Κύριος, ὁ ἅγιος Γεώργιος καί ὁ κάθε ἅγιος: ὑπερασπιστής. Αἰσθάνεσαι αἰχμάλωτος, εἴτε ἀνθρώπων εἴτε τοῦ ἑαυτοῦ σου, τῶν παθῶν σου; Ἐλευθερωτής θά γίνει. Αἰσθάνεσαι ἀσθενής, εἴτε σωματικά εἴτε πολύ περισσότερο ψυχικά; Θά σέ θεραπεύσει· θά γίνει ἰατρός. Νά νιώσουμε ὁ καθένας τόν ἅγιο, καί διά μέσου τοῦ ἁγίου καί τόν ἴδιο τόν Κύριο, νά γίνεται αὐτό πού χρειάζεται ὁ καθένας μας.

Πολλοί ἔχουν περί πολλοῦ τήν ἐξυπνάδα τους, τίς ἱκανότητες, τά ταλέντα τους: τό ταλέντο στή μουσική, στή ζωγραφική, στή λογοτεχνία, στά μαθηματικά· διάφορα ταλέντα. Ὅταν στραφεῖς πρός τόν Χριστό, καί κινηθεῖ ὅλη ἡ ψυχή σου μέ ἐλεύθερη τή βούληση πρός τόν Χριστό, τότε ὅλα αὐτά θά νιώθεις ὅτι εἶναι ἕνα τίποτε καί θά γελᾶς μέ τόν ἑαυτό σου πού τά εἶχε περί πολλοῦ. Θά δεῖς ὅμως καί πόση ἀξία ἔχουν ὅλα αὐτά. Ἀλλά τώρα θά τά αἰσθάνεσαι ὡς δῶρα τοῦ Θεοῦ, πού δέν εἶναι δικά σου· εἶναι γιά ὅλους, ὅπως καί τῶν ἄλλων τά χαρίσματα εἶναι καί δικά σου. Τό κακό δέν εἶναι τά χαρίσματα, ἀλλά ἡ ζωή τοῦ ἐγώ γύρω ἀπό τήν ὁποία περιστρέφονται τά χαρίσματά μας. Ἡ ζωή πού ὁ Θεός ἐπιθυμεῖ νά ζοῦν τά παιδιά του δέν εἶναι ζωή ἀπαρνήσεως αὐτῶν πού ἐκεῖνος ἐμφύτευσε ἀλλά ἡ μεταφορά τους ἀπό τόν ἄξονα τοῦ ἐγώ σέ ἄξονα ἔξω ἀπό τό ἐγώ: τόν Χριστό.

Βγαίνει ὁ ἥλιος καί λιώνει τούς πάγους. Ἀλλά ὁ ἴδιος ὁ ἥλιος σκληραίνει τίς λάσπες. Ἔτσι, δέν παύει νά ἔχει ἀγάπη ὁ Θεός καί νά ἐκδηλώνεται πρός τόν καθένα ὡς ἀγάπη. Ἀλλά ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ζεσταίνει καί σώζει ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι πιστεύουν σ᾿ αὐτόν, καί αὐτή ἡ ἴδια ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γίνεται φωνές, βροντές, ἀστραπές, σεισμοί γιά τούς ἄλλους, ὅπως γράφεται στήν Ἀποκάλυψη.
A
Ἕνα ἀπό τά μυστικά τῆς νοερᾶς προσευχῆς εἶναι: καθώς λές «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», καθόλου τό μυαλό σου νά μήν ἔχει κάποια εἰκόνα, κάποια παράσταση, ἀλλά νά μένει ἡ καρδιά σου κολλημένη στό νόημα τῶν λέξεων. Ἔτσι, καθώς ἀφήνεσαι μέ ὅλη τήν ἐμπιστοσύνη στήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἔρχεται ἡ χάρη. Πόση χάρη θά λάβεις, πότε καί πῶς θά τή λάβεις, ὁ Χριστός τό ξέρει.

Νά μή συνδέουμε τό μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως μέ τό νά λύσουμε τά προβλήματά μας. Νά τό πάρουμε ἀπόφαση νά γίνουμε μαθηταί τοῦ Χριστοῦ. Καί ἅμα ἀκολουθεῖς τόν Χριστό, μήν ἀπογοητεύεσαι. Ἄς φαίνεται ὅτι σάν νά μή σέ προσέχει, σάν νά μή λαμβάνεις αὐτό πού θά ἤθελες, ἄς φαίνεται σάν νά σέ ἀδικεῖ. Νά μή σκανδαλιστεῖς καθόλου. Ἀκολούθησέ τον, καί θά ἔρθει ἡ ἡμέρα πού θά εὐλογηθεῖς, πολύ θά εὐλογηθεῖς. Πόσοι καί πόσοι θά λένε, ὅταν βρεθοῦν στόν ἄλλο κόσμο –μερικοί τό λένε ἀπό ἐδῶ: «Σέ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, πού δέν μέ λυπήθηκες καί ἐπέτρεψες νά πάθω ἐκεῖνο, νά πάθω τό ἄλλο, καί συνῆλθα, κατάλαβα τί μοῦ γίνεται, φωτίστηκα καί βρῆκα τόν δρόμο». Ὅταν κανείς, ὅ,τι κι ἄν συμβαίνει, προσέχει νά ταπεινωθεῖ καί νά μετανοήσει –πού ἡ μετάνοια δέν ἔχει τέλος– τότε ὡριμάζει, καί ἐκεῖ ἀκριβῶς γίνεται τό θαῦμα.

Πιστεύουμε ὅτι ἡ Ἁγία Τριάδα, μέ τίς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας, μᾶς φώτισε καί μᾶς ἐνέπνευσε νά βάλουμε προστάτες μας, ἐδῶ στήν ὅλη πνευματική προσπάθεια πού κάνουμε, τούς τρεῖς Θεολόγους. Ἔχουμε μάλιστα καί ἕνα ἀρκετά εὐρύχωρο ἐκκλησάκι ἀφιερωμένο στούς τρεῖς Θεολόγους, καί ἴσως εἶναι τό μοναδικό ἐκκλησάκι πού ὑπάρχει στόν κόσμο ἀφιερωμένο σ᾿ αὐτούς.
Ὁ καθένας ἑορτάζεται στή δική του ἡμερομηνία. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης στίς 8 Μαΐου καί στίς 26 Σεπτεμβρίου, ὁ ἅγιος Γρηγόριος στίς 25 Ἰανουαρίου καί ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος στίς 12 Μαρτίου καί στίς 12 Ὀκτωβρίου. Καθιερώσαμε ὅμως ἐμεῖς ἐδῶ ἀπό χρόνια νά τούς ἑορτάζουμε καί τούς τρεῖς μαζί τό πρῶτο Σάββατο τοῦ Νοεμβρίου, ὅπως οἱ τρεῖς Ἱεράρχες, οἱ ὁποῖοι ἑορτάζονται καί ξεχωριστά καί μαζί. Τήν ἀκολουθία τῆς κοινῆς ἑορτῆς τους τήν ἔγραψε ὁ ἅγιος Γεράσιμος ὁ Μικραγιαννανίτης, ὁ ὑμνογράφος.